Loża

moni-libri, recenzja dodana na weltbild.pl 2012-08-24

wszystko jest magią

Loża pier­wot­nie była sztuką teatralną, powstałą na setną rocz­nicę śmierci aktorki, którą Joanna Opa­rek przy­go­to­wy­wała do wysta­wie­nia na deskach Sta­rego Teatru w Kra­ko­wie im. Heleny Modrze­jew­skiej. Sztuka nosiła tytuł "Pro­jekt Ame­ryka" i mówiła o wiel­kich karie­rach w ame­ry­kań­skim stylu (zda­niem autorki Ame­ri­can dream jest nadal aktu­alny) Rów­nież powieść Loża trak­tuje o karie­rze, a dokład­niej o dro­gach do niej. Nie­za­leż­nie od czasu histo­rycz­nego, na tych dro­gach obo­wią­zują te same reguły: układy, ukła­dziki, konek­sje, wąt­pliwe „dra­binki” po któ­rych aktorki (akto­reczki) się pięły.
Loża to coś wię­cej niż zbe­le­try­zo­wana bio­gra­fia. W opa­rach okul­ty­zmu, tajem­ni­czych śmierci, w rynsz­toku spły­wa­ją­cym kłam­stwami i alko­ho­lem toczy się bój i walka o prze­trwa­nie ówcze­snych pięk­no­ści scen naj­więk­szych teatrów w świe­cie. Czyni to książkę intry­gu­ją­cym kry­mi­na­łem, tym bar­dziej inte­re­su­ją­cym, że opar­tym o fakty. I tylko szkoda, że Joanna Opa­rek (jak sama przy­znaje w wywia­dzie) nie miała wię­cej czasu (co suge­ruje książkę na zamó­wie­nie – bodaj drugi błąd autorki, do któ­rego się przy­znała) na pisa­nie. Loża mogłaby być jesz­cze lep­sza, histo­ria dłuż­sza, a wie­dza posze­rzona, co może dałoby w sumie bar­dziej wia­ry­godną i na dłu­żej wcią­ga­jącą opo­wieść. Jed­nak mimo wszystko to wła­śnie intry­gu­jąca kwe­stia „nie­za­do­wo­le­nia” autorki i przy­zna­nia się do nie­wy­ko­rzy­sta­nia tematu stała się dla mnie bodź­cem do prze­czy­ta­nia tej „peł­nej grozy opo­wie­ści o cele bry­tach dzie­więt­na­stego wieku”.

Recenzja jest przydatna (0)

Recenzja nie jest pomocna (0)