Umberto Eco

Umberto Eco – życiorys

Umberto Eco przyszedł na świat 5 stycznia 1932 roku w położonej w Piemoncie Alessandrii. Już od najmłodszych lat wykazywał nieprzeciętne zdolności literackie. Cień na jego najwcześniejszych latach położył jednak mający wówczas swoje apogeum włoski faszyzm. Mimo trudnej sytuacji wewnątrz swojego kraju jego rodzice zadbali o zdobycie przez niego solidnego wykształcenia. W swoich pracach często odwoływał się on do myśli zakonu salezjańskiego, który odpowiadał za jego edukację.

Po ukończeniu szkoły średniej wbrew namowom swojego ojca, aby zostać adwokatem, wstąpił na Uniwersytet w Turynie, gdzie ukończył studia na kierunku filozoficznym. Znaczną część swoich dociekań i badań naukowych poświęcił wówczas teologii Tomasza z Akwinu.

Po zdobyciu dyplomu został przyjęty do państwowej stacji radiowo-telewizyjnej RAI, w której odpowiadał za tworzenie audycji kulturalnych. Niedługo potem światło dzienne ujrzała jego pierwsza książka. Jakiś czas później Eco udał się na półtoraroczną – obowiązkową wówczas – służbę wojskową. W 1959 roku powrócił na uczelnię, gdzie zdobył tytuł libera docenza z estetyki.

4 lata później rozpoczął profesję wykładowcy akademickiego, a jego prace zaczęły zdobywać coraz szerszy rozgłos nie tylko wśród innych badaczy, ale i zwykłych czytelników. Popularność przyniosły mu między innymi jego błyskotliwe teksty poświęcone rodzimej popkulturze oraz najbardziej znaczącym postaciom ówczesnych włoskich mediów.

Dużą część swoich dociekań naukowych poświęcił również wówczas semiotyce i badaniu znaków w różnych kontekstach życia kulturalnego. W kolejnych latach wykładał na różnych uczelniach we Włoszech i poza Europą – w tym na Uniwersytecie Nowojorskim. W 1975 roku uzyskał tytuł profesora semiotyki na Uniwersytecie Bolońskim i kontynuował swoje podróże badawcze po amerykańskich uczelniach – odwiedzając m.in. prestiżowy Uniwersytet w Yale.

Przełomem w jego karierze okazał się rok 1980, kiedy to światło dzienne ujrzała jego debiutancka powieść „Imię róży”. Po 6 latach doczekała się ona swojej ekranizacji. W rolę Wilhelma z Baskerville wcielił się legendarny Sean Connery. Kolejne książki ugruntowały pozycję Umberta Eco na gruncie literatury, a on sam stał się jednym z najbardziej znaczących europejskich intelektualistów przełomu XX i XXI wieku. Dorobek naukowy Eco miał ponadto niepodważalny wpływ na rozwój semiotyki. Jego twórczość literacka stała się zaś inspiracją dla szeregu pisarzy i awangardowych artystów.

Umberto Eco zmarł 19 lutego 2016 roku. Wraz z żoną Renate Eco-Ramge – niemiecką graficzką i eseistką – doczekał się dwójki dzieci. Jego grób znajduje się w mediolańskim Cmentarzu Monumentalnym.

Nie tylko „Imię róży”. Umberto Eco – książki. Wybrane tytuły z naszej strony internetowej

• „Wymyślanie wrogów i inne teksty okolicznościowe”
• „Poszukiwanie języka doskonałego”
• „Jak podróżować z łososiem”
• „Pape Satan aleppe. Kroniki płynnego społeczeństwa”
• „Wyspa dnia poprzedniego”
• „Migracje i nietolerancja”
• „Imię róży”
• „Baudolino”
• „Cmentarz w Pradze”
• „Wahadło Foucaulta”

Umberto Eco – cytaty o życiu, filozofii i nie tylko

• „Czym jest miłość? Nie masz niczego na świecie, ni człeka, ni diabła, ni żadnej rzeczy, którą miałbym równie podejrzaną jak miłość. Z tej przyczyny jeśli dusza nie ma oręża, który nią kieruje, wali się przez miłość w ogromną ruinę”.
• „Kto czyta książki, żyje podwójnie”.
• „Po pierwsze „natchnienie” jest niewłaściwy słowem, którym posługują się sprytni autorzy, by przydać sobie artystycznego blasku i splendoru. Jak mówi stare porzekadło, geniusz to dziesięć procent natchnienia i dziewięćdziesiąt procent potu”.
• „Strzeż się proroków i tych, którzy gotowi są umrzeć za prawdę, gdyż – zwykle za sobą, często przed sobą, czasem zamiast siebie – pociągają śmierć licznych”.
• „Badaj twarze, nie słuchaj tego, co mówią usta”.
• „Każdy wielki myśliciel jest głupcem dla innego wielkiego myśliciela”.
• „Rzeczywiście, często się zdarza, że idzie się do biblioteki, bo chce się książki o znanym tytule, ale główną funkcją biblioteki, a przynajmniej funkcją biblioteki w moim domu i w domach wszystkich znajomych, jakich możemy odwiedzać, jest odkrywanie książek, których istnienia się nie podejrzewało, a które, jak się okazuje, są dla nas niezwykle ważne”.
• „Nie buduj zamku podejrzeń na jednym słowie”.
• „Telewizja ogłupia ludzi kulturalnych i ukulturalnia ludzi, którzy prowadzą ogłupiający tryb życia”.
• „Książki to ubezpieczenie na życie, maleńka antycypacja nieśmiertelności. Raczej wsteczna (niestety!), niż spoglądająca w przyszłość. Ale nie można mieć wszystkiego, i to od razu”.
• „Sztuka nas zwodzi i uspokaja, podsuwa świat takim, jaki powinien być według artystów”.

Ciekawostki o Umberto Eco

• Umberto Eco był wielkim miłośnikiem seriali telewizyjnych. Wśród swoich ulubionych tytułów wymieniał takie programy, jak „Starsky i Hutch”, „Miami Vice” czy „Detektyw Columbo”.
• Jedną z pierwszych nagród literackich w jego dorobku była… zwycięska odpowiedź w konkursie na pytanie „Czy powinniśmy umierać dla chwały Mussoliniego i nieśmiertelnego losu Włoch?”. Sam Eco, co warto zaznaczyć, stosunkowo szybko, bo już jako nastolatek, zaczął odżegnywać się od idei faszystowskich i zdecydował się obrać inną światopoglądowo drogę.
• Jako dziecko namiętnie czytał komiksy. Pewnego dnia zdarzyło mu się nawet napisać swój własny!
• Autor „Imienia róży” przez większość swojego życia kolekcjonował różnego rodzaju książki – zwłaszcza te należące do białych kruków. Jego osobista kolekcja liczyła sobie… ponad 50 tysięcy utworów.