Białe noce

Ostatnio słyszę dużo głosów krytyki i narzekań, że teraz każde wydawnictwo wydaje klasykę. Z punktu widzenia czytelnika - szczerze mówiąc, nie wiem w czym problem. Klasyki literatury to książki, które przetrwały wszystko i zawsze będą aktualne (choć najlepiej by miały nowe tłumaczenia). Dostojewski i jego proza to jedna z tych rzeczy, po które zawsze warto sięgnąć. Pewniak, na którego warto postawić. Dzięki temu wznowieniu sięgnęłam po jego „Białe noce”. To mała perełka, książka do przeczytania w jeden wieczór. Krótka forma noweli (czy też opowiadania?) niesie ze sobą ogromną siłę oddziaływania. To niby prosta historia, a nie da się o niej zapomnieć. Dwójka ludzi i przypadkowe spotkanie podczas nocnego spaceru. Dla jednego z nich może nic nie znaczyć, dla drugiego odmienić całe życie.

Klasyki literatury wydawane przez Filię Literacką mają inną szatę graficzną, niż większość arcydzieł literatury, które obecnie są wznawiane na rynku. Nie ma złoceń i barwionych brzegów. Jest oszczędnie, minimalistycznie i ze smakiem. W podobnym stylu został wydany Frankenstein i Portret Doriana Greya. To dobrze, że i takie wydania są dostępne w sprzedaży, każdy powinien mieć wybór. Dobrych książek nigdy za wiele. Warto i polecam!



Aleksandra, księgarka, Warszawa Elektrownia Powiśle

Noc. Przypadkowe miejsce, przypadkowi ludzie i przypadkowe spotkanie, które na zawsze pozostanie w ich pamięci - tak jak ta historia pozostanie w mojej.



“Białe noce” można nazwać nowelką lub też opowiadaniem, które na pierwszy rzut oka wydaje się być nieskomplikowanym zapisem myśli narratora - samotnego marzyciela wędrującego nocą ulicami miasta. Na tych zaledwie kilkudziesięciu stronach kryje się jednak znacznie więcej niż tylko jego wewnętrzne przeżycia, choć te same w sobie są już niezwykle przejmujące. Bohater obserwuje mijanych mieszkańców, obnażając ich prawdziwe oblicza i dokonując trafnych spostrzeżeń. Przypadkowe spotkanie z Nastieńką oraz jej niecodzienna historia stają się natomiast punktem wyjścia do snucia własnych sentymentalnych fantazji i odsłonięcia samego siebie.



Zaskakujące jest to, jak wiele taka krótka forma jest w stanie przedstawić za pomocą tak niewielu słów. Dostojewski wykazuje się tutaj swoim geniuszem literackim, dzięki czemu czytelnik ani przez chwilę nie odczuwa niedosytu, a ewentualne niedopowiedzenia są tu celowe i mają skłaniać do refleksji.



To idealna lektura na samotne, “białe” noce, w której na pewno jedni odnajdą zrozumienie, a inni po prostu dadzą się oczarować słowom wypływającym spod pióra autora.

Martyna, księgarka, Wrocław, CH Magnolia Park

„Białe noce” Fiodora Dostojewskiego to książka, po którą sięgnęłam z dużymi oczekiwaniami, niestety nie do końca spełnionymi. Spodziewałam się historii, która mnie poruszy i na długo zostanie w pamięci, jednak ostatecznie nie spodobała mi się tak bardzo, jak myślałam, że mi się spodoba.





Opowieść skupia się na samotnym narratorze, marzycielu, który podczas tytułowych białych nocy poznaje młodą kobietę. Ich relacja rozwija się szybko i intensywnie, oparta głównie na rozmowach i emocjach. Choć sam pomysł na historię jest interesujący, a klimat Petersburga dodaje jej pewnej melancholii, to nie potrafiłam w pełni zaangażować się w losy bohaterów.





Główny bohater wydał mi się momentami zbyt oderwany od rzeczywistości, a jego sposób postrzegania świata, nieco przesadzony i męczący. Z kolei bohaterka, choć miała potencjał, nie została dla mnie wystarczająco rozwinięta, przez co trudno było mi się z nią utożsamić. Wątek romantyczny, który jest centralnym punktem tej historii, wydawał mi się zbyt idealizowany i mało wiarygodny.





Doceniam styl Dostojewskiego oraz jego umiejętność oddania emocji i wewnętrznych przeżyć bohaterów, jednak sama historia nie trafiła do mnie tak, jak się spodziewałam. Być może problemem były zbyt wysokie oczekiwania, ale niestety „Białe noce” nie wywołały we mnie takich emocji, na jakie liczyłam.



Aleksandra, księgarka, Opole, CH Solaris