Córka proboszcza

Knype Hill, niewielka miejscowość w hrabstwie Suffolk, niczym niewyróżniająca się od tysięcy, podobnych do siebie prowincjonalnych miasteczek, gdzie życie obywateli zamkniętych w tych małych światach, toczy się leniwie wokół codziennych małych i wielkich spraw, a jedną z nielicznych rozrywek jest przynależność do lokalnych stowarzyszeń i kół zainteresowań, których "szacowni" członkowie/członkinie skupiają się nie tylko na codzienności, ale z równym zaangażowaniem na życiu bliźnich.

To tutaj poznajemy Dorothy Hare, córkę pastora Charlesa Hare'a, niezwykle zarozumiałego, odpychającego człowieka, o którym można rzec tyle, że nie posiada ani jednej pozytywnej cechy. Życie przesadnie bogobojnej i skromnej Dorothy polega na byciu służącą swego ojca, wyręczaniu tego zmanierowanego (gnuśnego) człowieka w jego pastorskich obowiązkach, udzielaniu się społecznie i prowadzeniu domu. Pewnego dnia Dorothy traci pamięć, a jej "spokojne" dotąd życie wywróci się do góry nogami. Co wydarzy się później? Nie zdradzę czytelnikowi.

Książka "Córka proboszcza", podobnie jak kilka pozostałych powieści Orwella: "Na dnie w Paryżu i w Londynie", "Wiwat aspidistra!", czy "W hołdzie Katalonii" (wszystkie ukazały się nakładem wydawnictwa Bellona), zawiera wątki autobiograficzne. Autor portretuje otaczającą go rzeczywistość (ludzi, społeczeństwo) z niezwykłą wnikliwością, bez idealizowania i upiększania.

Polecam, wszystkim amatorom dobrej powieści, a zwłaszcza lubującym się w prozie Dickensa.



Magda, księgarka, Inowrocław, Galeria Solna

Najbardziej dziwi mnie to, jakim Orwell jest wszechstronnym pisarzem i dlaczego znany jest tylko z „Roku 1984”, chociaż inne jego powieści i reportaże są równie dobre? Szczegółowość, dojrzała narracja i koloryt postaci i miejsc – to mnie urzeka w powieściach Orwella. Chociaż jego książki nie są na czasie, ani w modzie, czyta się je naprawdę dobrze.



„Córka proboszcza” to niesamowicie dobra obyczajówka. Brytyjskie miasteczko parafialne, kolonie robotnicze, a potem Londyn, ukazane są naturalistycznie i autentycznie. To mi się strasznie podobało. Niby śledzimy życie i wybory Dorothy, ale obok mijamy cały korowód postaci: wiejskiego idiotę, bezczelną babę, cwanych dusigroszy, zdystansowanego ojca, spracowane i zmęczone, ale silne kobiety. W tej powieści słychać uliczne przyśpiewki, żargon i dźwięki miasta lat trzydziestych XX w. Ciekawie wypadają także eksperymenty z formą literacką – na przykład tragedia uliczna.



Dziwnym zabiegiem fabularnym było pozbawienie Dorothy pamięci – bo w sumie co się mogło stać? Ani wypadek, ani choroba… Wątek, który buduje powieść, a jednocześnie wrzuca Dorothy w jej dziwną historię jest tajemniczy i niewyjaśniony – otwiera pole do indywidualnej interpretacji czytelnikowi, a autorowi daje możliwość popisania się umiejętnością pisania za pomocą strumienia świadomości. Symboliczna utrata tożsamości spowodowana kryzysem wiary? A może, jak twierdził jej ojciec, po prostu chciała uciec? Ciekawy zabieg i rzadko spotykany we współczesnych powieściach.



Weronika, księgarka, Gliwice Arena

Twórczość George'a Orwella, autora znanego przede wszystkim z dwóch satyr politycznych "Rok 1984" i "Folwark Zwierzęcy", odkrywam powoli dzięki wydawnictwu Bellona, które systematycznie wznawia kolejne pozycje.



"Córka Proboszcza" to realistyczna, barwna, ale też gorzka, dickensowska opowieść o niezamężnej Dorothy Hare, która wiedzie surowe życie w wierze, opartej na nakazach religii, lęku i pokutach, na plebanii swojego despotycznego ojca, miejscowego proboszcza. Wskutek niejasnych dla mnie okoliczności bohaterka dostaje nagłej amnezji (udar z przepracowania???) i znajduje się w Londynie bez środków do życia. Za sprawą rzekomego skandalu nie może wrócić do rodzinnej miejscowości i liczyć na pomoc ojca. Historia Dorothy staje się dla Orwella pretekstem do poruszenia znanych z jego twórczości problemów biedy, niesprawiedliwości społecznych, wyzysku i wykluczenia. Dodatkowo autor dotyka tematów życia w wierze i bez wiary, roli religii w życiu jednostki i społeczeństwa. Na uwagę zasługuje dramatyzowany rozdział z pewnej nocy na Trafalgar Square - bogaty w chaotyczne dialogi, podkreśla i uwypukla sytuację bohaterów. A ich kreacje w powieści naprawdę zasługują na uznanie!



"Córka proboszcza" wpisuje się w twórczość Orwella i zmusza do refleksji nad problemami znanymi z innych dzieł autora. Nie znaczy to jednak, że jest wtórna i niewarta uwagi. Wręcz przeciwnie, aktualność jego prozy zachęca, by po nią sięgnąć tu i teraz.





Magdalena, księgarka, Gdańsk, CH Osowa