Dom bez wspomnień

Każda ksiażka tego autora jest hipnotyzujaca i nie da się od niej oderwać, a największym smaczkiem “ Domu bez wspomnień” jest otwarte zakończenie i pewność kolejnych chwil z Pietrem :)

Wspaniała książka - jak i wszystkie tego autora.

Mistrz tworzenia psychologicznych kryminałów, wdzierajacy się w nasze głowy, wyciągający lęki bez niepotrzebnego epatowania krwią, flakami. Potrafi stworzyć mroczny klimat, buduje napięcie niczym Hitchcock. Historie wciągają i nie pozwalają łatwo o sobie zapomnieć.

Nie będę tu przytaczać fabuly- po te książki trzeba po prostu sięgnąć i zanurzyć się w świat pokazany na kartach książki.

Powodzenia i do zobaczenia po drugiej stronie...

Z każdą kolejną pozycją ten włoski autor, reżyser i scenarzysta zaskakuje bardziej. Po przeczytaniu m.in. książki „W labiryncie”, czy „Dom głosów” myślałam, że już nic tak mocno nie zamiesza mi w głowie, tymczasem okazało się, że były to zbyt wielkie słowa. Człowiek w tej historii zwyczajnie się zatraca, gubiąc poczucie realności oraz czasu. Największe napięcie wzbudzają jednak rozdziały, które w umyślny sposób pozostawiają czytelnika w takim zawieszeniu, że nie sposób się oderwać.





W tym kryminale wydawnictwa Albatros poznajemy kolejną przygodę Pietro Gerbera – „zaklinacza” dzieci, który po swoim ojcu (Panu Baloo dla wtajemniczonych) odziedziczył swoisty dar, ale jednocześnie równie trudną misję do spełnienia. W końcu nie sztuką jest uwierzyć w zawiłą historię dorosłemu, ale co innego dziecku. Ktoś w końcu musi wysłuchać istot, które mają dużo do powiedzenia, a lekceważone są przez wzgląd na ich wiek. Młodzi ludzie rozumieją więcej niż dorosłym się wydaje. Pietro o tym wie, ale doświadcza tym razem większych trudności (większych niż przy Hannie Hall), ponieważ czas nagli, a odnaleziony w środku lasu albański chłopiec wkrótce może zostać oskarżony o zabójstwo swojej matki. Niepokojącym jest też fakt, że dziecko ma w sobie jakiś mroczny pierwiastek, emanuje ono tajemniczą energią i posługuje się mało dziecięcym słownictwem. Na domiar złego w całej tej walce “usypiacz dzieci” jest sam, walczy przeciwko systemowi i nie może szukać oparcia nawet w dobrej znajomej Anicie Baldi.



“Dom głosów” to pierwsza książka losów Pietra G., ale “Dom bez wspomnień” można czytać bez znajomości tej wcześniejszej.





Agnieszka, Księgarka, Księgarnia Świat Książki, Jaworzno Galena

Z Donato Carrisi tak już jest, że czytając jego książki czytelnik zastanawia się, jakie on znów wykombinuje zakończenie. Zazwyczaj jest ono nie po mojej myśli.

Oczywiście nie zawiódł mnie w tej kwestii w najnowszym kryminale „Dom bez wspomnień”, który jest drugą książką z bohaterem Pietrem Gerberem.

Po przeczytaniu jej czułam zawód, że pozostało coś w zawieszeniu, ale tak już jest z tym pisarzem, że potrafi grać czytelnikowi na nosie.



Pietro Gerber, jak to ma w zwyczaju, chcąc pomóc swojemu pacjentowi pakuje się nie tylko w problemy zawodowe, ale pogłębia problemy rodzinne. Nico, porwany dwunastoletni chłopiec zostaje odnaleziony, ale okazuje się, że jest pod wpływem hipnozy i „przemawia” głosem porywacza. Hipnotyzer ma mało czasu żeby rozwiązać tę zagadkę, a co gorsze ma przeciwnika – hipnotyzera o wiele lepszego od siebie.

Gerber musi wykorzystać całą swoją wiedzę i doświadczenie, zagłębić się również w przeszłości i rozprawić z demonami, kryjącymi się w gabinecie zmarłego ojca bo od przeszłości nie da się uciec.

Czy są jakieś granice, których nie można przekraczać żeby pomóc drugiemu człowiekowi?

Pietro łamie wszystkie zasady, tylko czy pomoże stawanie na przysłowiowej głowie i walka z wiatrakami?

I tak przez wszystkie strony, pytanie za pytaniem, Donato prowadzi nas krętą drogą ku swojemu dziwacznemu zakończeniu.



Jak zwykle po mistrzowsku.

Polecam wszystkie książki Carrisiego jak i filmy: „W labiryncie”, „Dziewczyna we mgle” i niedługo w polskich kinach „Jestem otchłanią”

Elwira, księgarka, Jelenia Góra, Nowy Rynek

Świetna, trzymająca w napięciu książka z wątkiem hipnozy w roli głównej. Polecam nawet tym, co nie czytali I tomu. Na pewno się nie zawiedziecie. I tylko szkoda, że pewnie z rok przyjdzie czekać na kontynuację...