Dom stu szeptów

Graham Masterton wciąż trzyma poziom i zachwyca swoją pomysłowością. „Dom stu szeptów” to klasyczna powieść grozy, w której napięcie wzrasta z każdą przeczytana stroną. Element nadprzyrodzony dodaje całości wręcz przerażający klimat, który wciąga przez co trudno jest się oderwać od lektury. Tym razem autor sięgnął po klasykę horroru, czyli nawiedzony dom lecz umiejętnie przerobił ten znany motyw aby tchnąć w niego nieco świeżości.

Allhallows Hall, czyli posiadłość, w której rozgrywa się akcja powieści to dom z burzliwą i długą historią. Jego mury widziały i słyszały nie jedno, a na skutek nierozważnych zdarzeń zagnieździło się w nim zło. Akcja rozwija się szybko, napięcie wzrasta z każdym rozdziałem, a mroczne siły czyhające w cieniu poczynają sobie coraz śmielej. Miłośnicy pióra Mastertona nie będą zawiedzeni, gdyż autor po raz kolejny umiejętnie urzeczywistnia nasze koszmary sięgając tym razem do wierzeń celtyckich, niepokojów i prześladowań czasów reformacji oraz ponurego klimatu devońskich wrzosowisk.

Tajemnicze pomieszczenia, ukryte przejścia, uciążliwe szepty, obecność czegoś niematerialnego i złowieszczego, mity i legendy oraz mroczne sekrety, wywołają ciarki, dreszczyk emocji i nie pozwolą oderwać się od lektury. Pomimo wzbierającego strachu nie będziesz mógł przestać póki nie dowiesz się jaki będzie koniec, a najwytrwalsi dostrzegą przewrotny akcent w zakończeniu. Chcesz się przekonać co to? Sięgnij jeśli się odważysz. Tylko czytaj po cichu aby niczego nie zbudzić.



Mateusz, księgarz, Poznań Avenida

W momencie, kiedy napięcie sięga zenitu i bohater ma właśnie spotkać się twarzą w twarz z najniebezpieczniejszym celtyckim demonem… cały czar pryska, ponieważ dialog z nim i głównym bohaterem jest po prostu komiczny. Wątpię, że nazywanie kogoś workiem kości na fujarki sprawiał, że serce bije mi szybciej ze strachu.



Sama książka ma ciekawy i złożony koncept nawiedzonego domu. Masterton wplata także ciekawostkę historyczną w fabułę horroru. Bohaterowie, jak na ciągle doświadczane paranormalne incydenty, zachowują się i działają logicznie – najpierw starają się znaleźć możliwe wyjaśnienie tego, co widzą, a potem aktywnie je rozwiązać, np. zgłosić zaginięcie dziecka, zamiast szukać je na własną rękę.



Tak naprawdę wszystkie okoliczności w książce działały na jej korzyść – mokre i ponure wrzosowiska Anglii, tajemnicze zaginięcie młodego chłopca, motyw mitologii celtyckiej oraz stara rezydencja z ciekawym tłem historycznym.



Jednak, jak zdążyłam zauważyć podczas czytania, nawet tak misternie utkana historia może się łatwo rozsypać, budowane przez całą książkę napięcie zniknąć, a nasze oczekiwania zapaść pod ziemię. Nadal uważam, że dobrze się bawiłam podczas odkrywania tajemnicy nawiedzonego domostwa, ale nie poczułam, żeby autor wystarczająco dobrze wykorzystał pod koniec to, co starał się cały czas z tej książki stworzyć, czyli literaturę grozy.



Alicja, Księgarka, Wrocław, CH Magnolia Park