Elizabeth Finch

Julian Barnes w szczytowej formie. To nie jest zwykła powieść, ale prawdziwe uwielbienie filozofii, myśli, rozumu. Nikt kto ją przeczyta nie zostanie obojętny.

nie czytałam zbyt wielu książek barnesa, ta jest w sumie druga, która wpadła mi w ręce i muszę przyznać po jej przeczytaniu, że ten autor chyba niedługo będzie pretendował do roli jednego z moich ulubionych pisarzy. autor potrafi napisać lekką historię, która przy tym jest bardzo refleksyjna i pełna odwołań. mogę się założyć, że czytając ją drugi raz na pewno znajdę nowe nawiązania, których nie dostrzegłam za pierwszym razem

To refleksyjna, raczej krótka powieść o Elizabeth Finch, rygorystycznej i inspirującej nauczycielce kultury i cywilizacji dla dorosłych, która staje się przyjaciółką Neila, jednego z jej studentów. Cała historia skupia się głównie na filozofii i pytaniach, o to czym jest historia i jak ją interpretujemy w zależności od jej znajomości i naszego punktu widzenia. Warto poddać się tej refleksji

Obsesja Elizabeth Finch na punkcie rzymskiego cesarza Juliana Apostaty jest bardzo istotna dla interpretacji. Prawdziwa waga opowieści wydaje się skupiać w drugiej części książki, poświęconej filozoficznej interpretacji postaci cesarskich z okresu późnego antyku. To nie Elizabeth Finch jest najważniejszą bohaterką tej książki, istotniejszą od niej rolę odgrywa Julian Apostata. Książka to świetne wyjście do dyskusji na temat tego, co po nas zostaje po śmierci i kogo podziwiamy z perspektywy historycznej. Ludzi wielkich? Czy po prostu zwycięzców?

Wizja Barnesa jest ostatecznie czymś, co uważam za interesujące. Moim zdaniem książka jest genialnie napisana. Krótka filozoficzna powieść, która skupia się na potrzebie ciągłego ponownego zbadania i ponownej oceny tego, co sądzimy, że wiemy o historii, szczególnie tej starożytnej. Pokazuje, jak wiele historycznych faktów może okazać się subiektywnymi opisami.