Empuzjon

Kolejna fantastyczna ksiazka tej autorki. Wspaniala narracja.

Wspaniała, idealna na film, zmienia wyobraźnię raz na zawsze 

Noblistka nie spoczywa na laurach. Empuzjon to historia, w którą wchodzi się jak do ciepłego źródła. Ale bynajmniej nie po to, by czuć komfort i przyjemność. Przez Empuzjon płynie się powoli, pokonując opór ciężkiej wody. Odkrywa się trudne relacje i emocje. Książka wzrusza do głębi, porusza wrażliwe struny. Nienachalny, mądry przekaz. Czytajcie Olgę Tokarczuk a będziecie lepsi

Książka napisana płynącą i lekką narracją, tym samym zdaje się krótsza niż sugeruje to jej grubość. Momentami czytelnik może odnieść wrażenie odczytu tekstu przez czułego narratora przedstawiającego spokojną opowiastkę przed snem kojąc zmysły przed jeszcze nieznaną, acz wybuchową puentą, ukrywając tym samym tytułowego złośliwego ducha, który stopniowo wprowadza chaos, zamęt, niedopowiedzenie i enigmatyczność. Przy tym utworze zdaje się czasem, że czytamy scenariusz filmowy i obserwujemy wycofującą się kamerę przy końcu niektórych rozdziałów, a rzeczy nietypowe dzieją się z rzadka, sporadycznie, jakby od niechcenia. Tokarczuk stawia proste, acz bardzo ważne pytania: "Czy człowiek ma duszę? Czy zawsze postępuje egoistycznie? Czy potrzebny jest ludzkości postęp techniki i czy ofiary, jakie on zbiera, to konieczna cena, jaką trzeba zapłacić?". Przedstawia również wielowątkowe i wielowymiarowe prawdy obiektywne oraz problemy o naturze kulturoznawczej (kwestię feminizmu, kobiecości i męskości, człowieczeństwa w ogóle, polityki, religii, duchowości, cywilizacji, językoznawstwa). I pomyśleć do tego, jaką straszną chorobą jest gruźlica, obecnie na szczęście już wyleczalną, a mimo to, cytując dzieło, człowiek wciąż wierzy, "że jego życie jest wyjątkowe i że śmierć go nie dotyczy".

„Empuzjon” – Olga Tokarczuk



Powieść Olgi Tokarczuk była moim pierwszym spotkaniem z twórczością tej autorki i muszę przyznać, że wywarła na mnie pozytywne wrażenie. „Empuzjon” jest bardzo ciekawą powieścią, w której odnajdujemy dużo podobieństw do książki „Czarodziejska Góra” autorstwa Thomasa Manna. Powieść zawiera w sobie wiele filozoficznego żargonu, który może momentami odrzucać czytelnika, natomiast sama fabuła niezaprzeczalnie wciąga odbiorcę i zabiera go w niezwykłą podróż, gdzie pewien młody człowiek stara się odnaleźć swoje miejsce na ziemi. Fabuła rozpoczyna się w momencie przyjazdu młodego studenta do sanatorium w dzisiejszym Sokołowsku, w celu wyleczenia się z choroby. Na miejscu poznaje grono mężczyzn, każdy z nich reprezentuje inne spojrzenie na świat i inne poglądy, każdy z nich pragnie wpłynąć na jeszcze nieukształtowany światopogląd głównego bohatera. Jest to również opowieść o życiu, stracie oraz rodzącej się przyjaźni czy nawet pierwszej miłości, która pojawia się niespodziewanie, może nawet tylko na krótką chwilę, ale doświadcza na całe życie.

Zdecydowanie nie jest to pozycja dla każdego, autorka zawarła w swojej powieści wiele obraźliwych stwierdzeń na temat kobiet, które nie każdemu mogą przypaść do gustu. Myślę jednak, że był to celowy zabieg Tokarczuk, aby pokazać jak mężczyźni postrzegali kiedyś kobiety i być może, w pewnych przypadkach, nadal je tak postrzegają. Bardzo ciekawym zabiegiem, w moim odczuciu było to, że w powieści nie występują praktycznie żadne kobiety, fabuła skupia się głównie w obrębie grupy mężczyzn leczących się w uzdrowisku oraz pewnej legendy, która czai się w ciemnych zakątkach Görbersdorfu. Strzeżcie się mężczyźni, bowiem krąży tu pewien mit dotyczący kobiet z pobliskiej wsi. Macie już gęsią skórkę? Nie? A powinniście…

Polecam tę pozycję zarówno fanom autorki jak i również nowym czytelnikom, którzy szukają nietuzinkowej oraz niebanalnej powieści i pragną umilić sobie czas.

Michalina, księgarka, Gniezno, Galeria Gniezno