Hate Mail

Trochę mało życiowy romans, ale czytało się miło. Nie umiałam pojąć niektórych nielogicznych działań bohaterów… ale podobała mi się narracja i historia pewnej pogodynki i gościa o oczach jak diaboliczny husky. Miałam takiego diabolicznego husky’ego i za każdym razem, gdy Noemi odbierała sms-a od „Oczu Husky”, jak miała go zapisanego w kontaktach, widziałam mocno jasny, prawie biały błękit migdałowych oczu mojego futrzaka. I przerażało mnie to! Bo oczy husky nie są według mnie romantyczne, tylko trochę przerażające i nigdy, przenigdy… nie chciałabym wyobrazić sobie człowieka z takimi gałami. To nieludzkie jest!

Wracając do tematu książki, to romans ma momenty i zabawne, i smutne, choć przeważają w nim sytuacje nieprawdopodobne. Przede wszystkim: kto tak pisze listy? I dlaczego listy? I dlaczego oni się znaleźli w świecie? I jak ona mogła nie widzieć o green screenie i zielonych ubraniach? Tyle niewiadomych i pytań, na które jedyna odpowiedzią jest totalnie nielogiczna i archaiczna: miłość. W która nie wierzę. Nie jestem pewna, czy ta dwójka, która nawet nie przedstawiła się dobrze, to para na dłużej, ale jestem pewna, że to para na całkiem w porządku, nielogiczną, nieprawdopodobną i irytującą historię miłosna. Czyli emocje były.

Ogólnie to polecam książkę dla miłośników Beath O’Leary.



Weronika, księgarka, Gliwice Arena

Motyw hate to love jest tak często wykorzystywany w literaturze obyczajowej czy filmie, że trudno stworzyć na jego podstawie oryginalną historię. Chciałam jednak sama sprawdzić, czy Donna Marchetti napisze coś interesującego bazując na tym pomyśle. Nie miałam w związku z tym zbyt wielkich oczekiwań wobec „Hate mail", ale o dziwo, zostałam całkiem pozytywnie zaskoczona. I ten wątek z listami, jakie to uroczo staroświeckie!





Niech nie zwiedzie was ta landrynkowa okładka – to jest słodki romans, który możecie dać swojej nastoletniej córce, o nie! Zdecydowanie powieść skierowana jest do nieco dojrzalszych odbiorczyń, które osiemnaste urodziny mają już za sobą. Bardzo przyjemna narracja, czytało się bez trudności i wysiłku, taki idealny składnik odprężającego wieczoru. Nie spodziewałam się, że znajdę tutaj zagadkę, którą odkrywałyśmy razem, zarówno ja, jak i bohaterka. Nie chce się chwalić, ale rozwiązanie odkryłam o wiele szybciej!





Biorąc pod uwagę, że „Hate mail" to debiut autorki, można powiedzieć, że jest to całkiem udane wejście w pisarski świat. Klimatem i lekkością przypomina książki Beth O'Leary i moich ukochanych „Współlokatorów". Myślę, że kolejna powieść Donny Marchetti będzie równie dobra, a może nawet lepsza od książek koleżanki po fachu. Chętnie to sprawdzę!



Ania, księgarka, Toruń Plaza

Jeśli szukacie miłego czytadełka na plażę, to przedstawiam „Hate mail” – historię dwojga ludzi, którzy korespondowali ze sobą pół życia i być może los sprawi, że wreszcie spotkają się na żywo. Co ciekawe ich korespondencja wcale nie jest miła. O nie, nie jest to też wymiana listów z drobnymi, acz uroczymi złośliwościami. Stąd nienawiść w tytule – nie ma niczego miłego w opisywaniu kolejnych fantazji o tym, w jaki sposób korespondencyjny wróg mógłby umrzeć.



Ale spokojnie – powieść Donny Marchetti nie jest horrorem. „Hate mail” to sympatyczna, lekka komedia romantyczna, z którą miło spędza się czas. Iskrzy się tu od dowcipnych dialogów i zabawnych sytuacji, zaś wielbicielom zwierząt roztopią się serduszka (i to na puchato). Mamy tu też kilka tropów (zabawa w kto jest kim) i może niektóre rozwiązania są dość oczywiste, ale nie temu służy ta powieść, by bawić się w Sherlocka. Umówmy się – nie przy upałach 30ºC. Tak, w tej historii wiele spraw jest jasnych, ale niczego to powieści nie ujmuje. Przede wszystkim w trakcie lektury jest właśnie tak – miło, nieskomplikowanie. Idealna lektura na odpoczynek.



Bohaterowie do polubienia, podwójny punkt widzenia, romans spod znaku „enemies to lovers” – dla mnie idealny mix. Jedyne co do mnie nie przemawia to postać przyjaciółki bohaterki. Anne to zwariowana dziewczyna, ale może irytować. Niemniej należy oddać jej zasługi – nieustannie namawiała Naomi do poszukiwań przyjaciela (a raczej korwroga) i kibicowała jej wyborom.



Polecam, szczególnie jeśli ktoś lubi np. Beth O’Leary albo Vii Keeland.



Agnieszka, księgarka, Wrocław Pasaż Grunwaldzki

Książka jest cudowna. Przeczytałam i jestem pod wrażeniem. Czytałam dużo książek poczynając od z.u i z.z czy innych tego typu podobne do właśnie tej książki i bardzo ją polubiłam. Polecam

Zaliczam tę książkę do mojej serii wieczornej, gdyż zdecydowanie jest to pozycja, którą warto przeczytać w ciepły, letni wieczór. Nie jest to tytuł wybitny, ale napisany bardzo zgrabnie i klarownie. Nie spodziewałam się po książce wiele, ale pozytywnie mnie zaskoczyła. Element, który przykuł moją uwagę, to motyw listów… złośliwych listów, jak wskazuje tytuł książki „Hate Mail”. Dodam tylko, że smuci mnie szerzące się zjawisko pozostawiania oryginalnych tytułów, wiedząc, że polscy redaktorzy potrafią tworzyć chwytliwe nazwy.

Naomi, nasza główna bohaterka pracuje jako prezenterka pogody. Pewnego razu dostaje list od szkolnego, korespondencyjnego przyjaciela, z którym od dawna nie miała kontaktu. Brak adresu zwrotnego motywuje dziewczynę do odnalezienia nadawcy.

Powieść Donny Marchetti czyta się szybko i przyjemnie. Od samego początku autorka bawi się z nami w „zgadnij kto to”, choć silne sugestie napływają już od pierwszych rozdziałów. Niech to jednak nie ostudzi waszego entuzjazmu, ponieważ urok głównych bohaterów i ich rozterki, wzruszą was i rozczulą, szczególnie gdy w grę wchodzą kociaki i psiaki.



Martyna, księgarka, Wrocław Dominikańska