Inne tonacje ciszy

„Inne tonacje ciszy” autorstwa Remigiusza Mroza to kolejna, fascynująca opowieść nowej serii Aspen i Joyce. Tym razem autor odchodzi od typowej dla siebie sensacji i thrillerów prawniczych, a nieco bardziej stawia na emocje bohaterów oraz budowanie napięcia poprzez dynamiczną akcję, jak i niedopowiedzenia, co sprawia, że czytelnik chce więcej.



Bo co gdyby idealnie życie nagle wywróciło się do góry nogami? Z tym właśnie mierzy się główna bohaterka Aspen Wakefield, gdzie jest przygotowana na swój pierwszy dzień w college’u. Jednak jak bardzo się myliła, gdy pewnego dnia w jej samochód tak po prostu wjechała ciężarówka. Od tego dnia jej życie się zmieniło, straciła matkę, ale i wszystko nad czym ciężko pracowała. Większa zagadką, która zachęciła mnie do czytania dalej książki, była sytuacja ze szpitala. Bo gdy się obudziła nie odnalazła wzrokiem nikogo bliskiego, jedynie tajemniczego chłopaka, którego w ogóle nie znała i nie miała pojęcia dlaczego znajdował się obok jej łóżka. Dalsze wyznanie chłopaka utwierdziło nie tylko Aspen, ale i mnie, że z tej całej ich relacji, ale także pomocy chłopakowi na którą zgodziła się bohaterka, by rozwiązać pewną zagadkę mogą wyjść niemałe problemy, a dzięki temu wiedziałam, że tak łatwo się od tej książki nie oderwę i będę chciała poznać całą prawdę oraz wdrążyć w ich dalsze losy.



Ta książka została napisana w bardzo przyjemny sposób do czytania, autor stopniowo odsłania przeszłość bohaterów, co sprawia, że czytelnik powoli odkrywa, co doprowadziło ich do sytuacji w której się znaleźli. Dodatkowo budowanie napięcia pozwala wczuć się w fabułę, która jest owiana tajemnicą.

To wspaniała i warta przeczytania pozycja dla fanów powieści Remigiusza Mroza po którą warto sięgnąć.



Julia, księgarka, Leszno CH Starówka

Nie jestem wielką fanką twórczości Remigiusza Mroza. Czytałam kilka jego książek i niektóre nawet mi się podobały, ale paru nie byłam w stanie dokończyć. Jednak premiera tytułu „Inne tonacje ciszy” mnie zaciekawiła. Nie tylko dlatego, że to historia z gatunku young adult, ale z uwagi na to, że jest to jedna z pierwszych książek autora, która dopiero teraz została wydana.



Bardzo mi się podobała! Była pełna tajemnic, mroku i zagadek. Wyobraźcie sobie, że budzicie się w szpitalnym łóżku i nie wiecie, kim jesteście. Obok was siedzi tajemniczy chłopak, o którym nie wiecie zupełnie nic. Jednak postanawiacie mu zaufać i pomóc w rozwiązaniu pewnej zagadki.



Historia była pełna zawirowań i zwrotów akcji. Pojawił się również wątek romantyczny, który był dla mnie trochę zagmatwany. „Inne tonacje ciszy” poruszają wiele trudnych tematów, jakimi są śmierć, żałoba, czy samobójstwo. Podoba mi się to, że coraz częściej w książkach tego typu na samym końcu podawane są miejsca, do których można się zgłosić w przypadku doświadczenia podobnych problemów.



Jedyny minus to zakończenie. Nie spodziewałam się, że to będzie kolejna seria i teraz trzeba czekać na ciąg dalszy. Tak bardzo chcę wiedzieć co dalej z Aspen!



Agnieszka, księgarka, Przemyśl, Sanowa

Czyta się dobrze, Mróz zawsze tworzy ciekawą atmosferę.

Remigiusz Mróz znany z serii kryminałów prawniczych o Chyłce, na fali nowego trendu na rynku wydawniczym, spróbował swoich sił w literaturze skierowanej do młodszych czytelników. Tym razem autor przenosi nas do kraju, w którym główni bohaterowie na śniadanie jedzą burgery i gofry zapijając je czekoladowymi shakeami. Aspen, główna bohaterka, budzi się w szpitalu, nie wiedząc, kim jest. Została pozbawiona wszystkich wspomnień przez wypadek samochodowy. Jedyna pewna rzecz w jej życiu to irytujący chłopak, który z jakiegoś tajemniczego powodu nie odstępował na krok jej szpitalnego łóżka. Wrzucona w wir informacji dotyczących jej rzekomego życia, dziewczyna nie może myśleć o niczym innym tylko o Joysie. Aspen idąc szlakiem zapomnianego artysty i kłamstw postanawia pomóc chłopakowi w odnalezieniu pewnej kasety magnetofonowej. Czy hiszpańskie piosenki mogą doprowadzić dziewczynę do prawdy o wypadku, w którym prawie straciła życie? Remigiusz Mróz zrobił porządny research i obejrzał chyba wszystkie seriale i filmy stworzone dla starszej młodzieży, młodych dorosłych, zaczynając od Friends, a kończąc na The last of us. Historia ma bardzo dobre tempo akcji i można się bardzo dobrze przy niej bawić, rozwiązując zagadki wraz z bohaterami. Pozycja idealna dla fanów niespodziewanych zwrotów akcji oraz rockowej muzyki.

Ewa, księgarka, Świat Książki Gdańsk Szczęśliwa

Do twórczości Pana Mroza podchodziłam z dystansem, bo jakoś nie było nam po drodze. „Nieodnaleziona” i „Chyłka” pokonały mnie bardzo szybko, toteż pewna byłam, że i tą powieść odłożę na półkę nieprzeczytaną.

„Inne tonacje ciszy” okazały się pozytywnym zaskoczeniem. Prawdą jest, że nie jest to książka idealna i pozbawiona mankamentów, ale bawiłam się przy niej świetnie, wciągnęła mnie i zaintrygowała. Autor genialnie zbudował napięcie i skrupulatnie wił intrygę, której rozwiązania nie do końca się spodziewałam. Bohaterowie dają się lubić – mnie denerwował tylko jeden, a świat opisany jest przystępnie dla czytelnika. Postać Joyce’a jest dla mnie niezrozumiała. Myślę, że Remigiusz Mróz za bardzo skupił się na całej reszcie fabuły żeby bardziej przybliżyć nam jego postać. Zdania „kiedyś był inny”, „ma dużo problemów” przewijające się przez całą książkę irytowały mnie do szpiku. Rzecz, której muszę się „uczepić” to język, który momentami jest aż do przesady stylizowany na młodzieżowy. Moim zdaniem ten zabieg był przesadzony i zbędny.

Powieść faktycznie mogę polecić starszej młodzieży, ale myślę, że fani twórczości autora również będą dobrze bawić się podczas lektury. Nie jest to książka bez wad, jednak można przymknąć na nie oko i cieszyć się lekturą bez większego zgrzytania zębami.

Magda, Księgarka, Wrocław Korona