Jagnię

Dawno, dawno temu, w małej leśnej chatce żyła sobie dziewczynka o imieniu Margot. Wraz z matką ratowały zbłąkanych wędrowców, którzy zeszli ze szlaku. Otaczały ich troską, by później zaspokoić nimi swój głód…

„Jagnię” zdecydowanie nie jest czarującą bajką na dobranoc. To przywodzący na myśl ludowe opowieści oraz baśnie braci Grimm, horror. Horror, zarówno w znaczeniu gatunkowym, jak i w wymiarze codziennego koszmaru Margot. Jako czytelnicy zanurzamy się w piękną, mistrzowsko napisaną pozycję o kanibalizmie, widzianym oczami małego dziecka. Konsumpcja ludzkiego ciała traktowana tu również metaforycznie, staje się punktem wyjścia do rozważań o rodzinie, miłości – tej matczynej i romantycznej – dorastaniu oraz kobiecości.

Opowieść jest dziwaczna, niepokojąca, a zarazem niezwykle smutna i poruszająca. Sugestywny, naturalistyczny, a zarazem poetycki styl Lucy Rose sprawia, że słowami można się delektować. Wytworzona atmosfera była niezmiernie ciężka, lepka i duszna, co tylko potęguje wrażenia z lektury.

Trudno nazwać „Jagnię” urzekającym, jak na prawdziwą baśń przystało. Jest w nim jednak coś przyciągającego. W pewnym momencie nie wiemy już, czy to my z zapartym tchem „pożeramy” tę książkę, czy też to ona powoli pochłania nas. Jeśli macie odwagę zabłądzić w mrocznym lesie i między drzewami natknąć się na historię nieoczywistą, pełną przestrzeni do interpretacji, Margot i Ruth czekają na Was w małej chatce…

Martyna, księgarka, Wrocław, Magnolia Park

Lucy Rose stworzyła książkę, o której myślę niemal codziennie. To jedna z tych pozycji, które czyta się z rosnącym niepokojem i poczuciem przekraczania granic. To powieść zdecydowanie dla wyjątkowo odpornych czytelników - brutalna, lepka od emocji i celowo pozbawiona moralnego komfortu. Motyw kanibalizmu nie jest tu tanim chwytem grozy, lecz narzędziem do opowiedzenia historii o zależności, kontroli i destrukcyjnej bliskości.

Narracja skupia się na relacji matki i córki, która stopniowo odsłania swoją potworność. Kanibalizm staje się tu wyrazistą metaforą macierzyństwa rozumianego jako akt całkowitego zawłaszczenia - karmienia się drugim człowiekiem, dosłownie i symbolicznie. Matka nie tylko daje życie, ale też je pochłania, nie pozwalając dziecku stać się odrębną istotą. Córka z kolei funkcjonuje jak tytułowe jagnię: ofiara, która została nauczona, że oddanie własnego ciała jest formą miłości.

Styl Lucy Rose jest chłodny, precyzyjny i niepokojąco spokojny. Autorka nie epatuje przemocą, lecz opisuje ją w sposób zdystansowany, co tylko potęguje grozę. Brak emocjonalnych komentarzy zmusza czytelnika do samodzielnej konfrontacji z tym, co się dzieje, a obrazy długo nie pozwalają o sobie zapomnieć.

„Jagnię” to literacki horror psychologiczny, który działa bardziej na poziomie symbolu niż dosłowności. Choć jest to lektura trudna, momentami wręcz obciążająca psychicznie, zachęcam odważnych do spróbowania swoich sił w przeczytaniu tego ewenementu.



Zuzanna, księgarka, Gdańsk, Galeria Metropolia

„Jagnię” Lucy Rose to jeden z najciekawszych retellingów ostatnich lat. Jeśli tak tylko można określić tę książkę – klasyfikacja gatunkowa tej powieści to małe wyzwanie, ponieważ łączy ona w sobie bardzo udany miks gatunków. Na pierwszy plan wybija się baśniowy wydźwięk całej opowieści. Ale uwaga, to nie jest miła historyjka na dobranoc dla dużych dzieci. Autorka sięga do prawdziwych sensów ukrytych w baśniach, jak w mrocznych oryginałach historii od braci Grimm. Przygody małej Margot mieszkającej z mamą w chatce na skraju lasu, od pierwszego zdania przyprawią was o dreszcze. Podczas lektury będziecie na zmianę zdziwieni, zszokowani, obrzydzeni, ale cały czas niezmiernie ciekawi jaki będzie finał tej historii. Ze względu na kilka soczystych scen i pełen grozy wydźwięk całej lektury, książkę polecam dla czytelników 18+. Nie jest to może książka po której będziecie bali się zasnąć, to bardziej dziwna, creepy i makabryczna historia o małej dziewczynce, której największym nieszczęściem jest własna matka. To bardzo odważna, pełna metafor propozycja wydawnicza od Insignis. Z chęcią obejrzałabym horror zekranizowany na podstawie tej książki – kto wie, może kiedyś się doczekamy!



Aleksandra, księgarka, Warszawa Elektrownia Powiśle