Jak powietrze

Do głębi poruszająca historia, która wydarzyła się naprawdę. Relacja śmiertelnie chorej matki, która spisuje skrawki wspomnień i obrazy z życia wypełnionego miłością i opieką nad córką z niepełnosprawnością. Ada w swojej opowieści jest do bólu szczera i bezkompromisowa. Zapewne czuła, że nie ma już nic do stracenia. Dzięki temu stworzyła swego rodzaju pamiętnik, wypełniony osobliwą mieszanką miłości i rozpaczy, którą mogą znać z doświadczenia tylko inni rodzice ciężko chorych dzieci. Autorka zaprasza nas do intymnego świata, w którym pomimo otoczenia przez bliskich ludzi, zazwyczaj zostaje sama ze swoimi problemami. Nie ucieka od najtrudniejszych tematów, analizuje swoje wybory, oskarża państwo, system opieki zdrowotnej i lekarzy o niekompetencje. Z drugiej strony przypomina sobie zabawne historie, piękne chwile i proste radości , które dają siłę, by wbrew wszystkiemu iść do przodu.

Pomimo tak ciężkiej tematyki, książka nie ma wydźwięku negatywnego, jest przepełniona wdzięcznością za każdy dzień, który był dany od losu. Absolutnie nie jest to też sentymentalny wyciskacz łez, tylko prawdziwa, mądra literatura (wyróżniona zresztą we Włoszech kilkoma nagrodami). Nie mogę nie wspomnieć o pięknym wydaniu – twarda oprawa, malarska ilustracja i co niezwykle istotne autorka przekładu Anna Osmólska-Mętrak wyróżniona na okładce (moim skromnym zdaniem to powinien być standard, ale cały czas mało wydawców praktykuje tej zwyczaj, dlatego tym bardziej brawa dla Albatrosa).

Nie wiem czy miałabym odwagę podarować komuś w prezencie tę książkę, ale polecam ją wszystkim, którzy czują, że ta historia do nich przemówi.

Aleksandra, księgarka, Warszawa Elektrownia Powiśle

„Jak powietrze” to autobiograficzna powieść pisana w formie listu do córki, w której Ada D'Adamo chorująca na nowotwór złośliwy opowiada o swoim naznaczonym cierpieniem życiu, skupionym wokół niepełnosprawnej Darii. Ta niezwykle poruszająca powieść pomimo niewielkich rozmiarów uderza w czytelnika z wielką mocą swym potężnym ładunkiem emocjonalnym i stawia przed nim szereg pytań natury moralnej. Obok problematyki choroby i niepełnosprawności, Ada D'Adamo porusza również tematykę relacji z ciałem, samotności i niespełnionych ambicji.



Powieść „Jak powietrze” zaliczyłabym do tej samej kategorii co utwory Tove Ditlevsen „Trylogia kopenhaska” czy „Bliscy” Annie Ernaux, które postrzegam jako rodzaj literackiej terapii, której poddają się autorki, by z jednej strony zrzucić z siebie brzemię bolesnych doświadczeń, z drugiej zaś swoje cierpienie przekuć w coś dobrego, co być może będzie cennym doświadczeniem dla czytelnika. Dla mnie wydana przez wydawnictwo Albatros powieść Ady D'Adamo jest najbardziej osobiście wstrząsająca i na pewno pozostanie ze mną na długo.



W tym miejscu chcę stanowczo ostrzec wszystkie Panie obecnie spodziewające się dziecka lub planujące zajście w ciążę w najbliższym czasie, aby nie sięgały po tę powieść, bo opisane w „Jak powietrze” tragedie związane z chorobą dziecka są tak sugestywne i namacalne, że nie da się czytać o nich bez zdenerwowania i lęku.



Julia, księgarka, Gdańsk, Galeria Przymorze

„Jak powietrze” to poruszający list chorej matki do niepełnosprawnej córki Darii. Ada D’Adamo była w przeszłości tancerką baletową, lecz narodziny dziecka sprawiły, iż musiała zakończyć karierę. Tym samym jej życie całkowicie się zmieniło. Swoją uwagę musiała poświęcić drugiemu człowiekowi, dążąc do tego, aby zapewnić córce wszystko czego potrzebuje. Sytuację skomplikowała również diagnoza głównej bohaterki.

Ta niepozorna powieść, zaledwie 160 stron, niesie ze sobą ogrom emocji oraz ciężar doświadczeń. Ukazane poświęcenie dla drugiego człowieka, stanowi bezwarunkową miłość, która wprowadza czytelnika w dziwny stan melancholii oraz wzruszenia. Mimo wielkiego smutku oraz cierpienia, historia pozostawia na sam koniec iskierkę nadziei. Autorka splata ze sobą wydarzenia zarówno z przeszłości i teraźniejszości, dając tym samym lepszy ogląd na całą sytuację oraz jej życie.

W książce możemy również znaleźć takie tematy jak chociażby sytuacja kobiet zmuszonych do aborcji, ich bezradność. Do tego trudności w wychowaniu dziecka posiadającego niepełnosprawność, wątek odrzucenia przez ukochanego mężczyznę, próba przezwyciężenia swoich wewnętrznych problemów. Włoszka opisuje także walkę z zabójczą chorobą, która zawsze pozostanie walką w samotności. Wyraźnie czuć ciężar jej doświadczeń, jej intymność oraz szczerość, pozbawioną sentymentalizmu. Z pewnością nie jest to łatwa lektura, jednak z całego serca polecam się z nią zapoznać!



Oktawia, księgarka, Warszawa, Elektrownia Powiśle