Kukułcze jajo. Saga kryminalna Fjällbacka. Tom 11

Informacja o wydaniu kolejnego tomu Sagi o Fjällbace Camilli Läckberg bardzo mnie zaskoczyła. Po przeczytaniu wydanej sześć lat temu Czarownicy, nie oczekiwałam kontynuacji losów bohaterów. Minęło sporo czasu, seria wydawała się ukończona, a temat zamknięty. Wrażenie to pogłębiło się, po lekturze Złotej klatki, której styl znacznie odbiegał od klimatu, wyczuwalnego w każdym z dziesięciu tomów. Kiedy więc o wydaniu Kukułczego jaja zaczęło się robić głośno, pojawiła się we mnie wątpliwość, czy na pewno warto po nią sięgać. Czy seria nie stanie się naciągniętym do granic możliwości płótnem, na którym autor usilnie stara się umieścić kolejne szkice?



Kukułcze jajo wywarło na mnie jednak bardzo dobre wrażenie. Camilla Läckberg odważyła się ożywić zapomnianych przez czytelników bohaterów i wpleść coś nowego w ich historię. Mimo wcześniejszych obaw muszę przyznać, że autorka stanęła na wysokości zadania. W jedenastym tomie Sagi o Fjällbace klimat, który zachwycił mnie w poprzednich częściach, łączy się z tematyką bliską współczesnemu społeczeństwu, co dodaje powieści autentyczności.



Cieszę się, że Camilla Läckberg nie porzuciła Fjällbaki na dobre. Autorka jako jedna z niewielu twórczyń kryminałów ma prawdziwy talent do rozbudowywania wątków obyczajowych, nie zabijając przy tym grozy. Cudownie było więc wrócić tam z nią jeszcze raz i zajrzeć do starych bohaterów.



Antonina, księgarka, Katowice CH 3 Stawy

Bardzo dobra książka trzymająca w napięciu od pierwszej strony.Super wątek obyczajowy

„Kukułcze jajo” to niesamowicie wciągający kryminał Camilli Läckberg ukazany nakładem Wydawnictwa Czarna Owca. Autorka stworzyła wielowątkową historię- cofa się do lat osiemdziesiątych opowiadając o życiu transseksualnej Loli i jej córki oraz przedstawia losy jej znajomych w teraźniejszości.

Elisabeth i Henning Bauer na wyspie organizują złote wesele. Zapraszają rodzinę i znajomych należących do elity. Rolf Stenklo pomimo głębokich relacji z parą nie przychodzi na przyjęcie. W tym czasie przygotowuje się do wernisażu, który ma się odbyć następnego dnia. Wydarzenie to ma być rozliczeniem z przeszłością i ma mieć dramatyczne następstwa. Do wystawy jednak nie dochodzi, bo fotograf zostaje zamordowany. Ginie jedno ze zdjęć, które, jak się potem okazuje, jest najważniejszym elementem układanki i tym samym wspólnym mianownikiem łączącym przeszłość z teraźniejszością.

Czytelnik poznaje również historię Loli- trans płciowej kobiety, która wraz ze swoją córką zostaje, w 1980, roku zamordowana. Okoliczności śmierci są wielką tajemnicą. Ówczesna policja nie szukała mordercy- wszystko wskazuje na to, że ktoś pilnował aby prawda nie wyszła na jaw. Kto jest winny całej sytuacji? Kto jeszcze musi zginąć zanim prawda zostanie ujawniona?

Aktualnie sprawą morderstwa Rolfa zajmuje się Patrick. Swoje śledztwo rozwija poruszając śmierć Loli. W jaki sposób łączą się te dwie sprawy? Każda nowo ukazana informacja mocno komplikuje plany bohaterów. Stopniowo ujawniane tajemnice powodują nagłe zwroty akcji. Autorka zrobiła to po mistrzowsku.

Historia mocno zaskakuje, szokuje. Autorka utkała gęstą pajęczynę z intryg i kłamstw bohaterów. Stworzyła kolejną pozycję literacką, która dała mnóstwo emocji i do ostatniego przeczytanego słowa trzymała w napięciu. Pokazała relacje międzyludzkie, które nie zawsze są łatwe. Znając umiejętności autorki dotyczące zwodzenia czytelnika spodziewałam się na zakończenie wielkiego festiwalu fajerwerków. Nie zawiodłam się.

„Kukułcze jajo”, to książka z tych nieodkładanych. Pomimo obszerności czyta się szybko. Camilla Läckberg stworzyła niepowtarzalny, mroczny klimat. Czytając ma się wrażenie, że towarzyszy się bohaterom.

Autorka kreacją Loli pokazuje, że ludzie transseksualni również zasługują na miłość i normalne życie. Otwiera umysł na takich ludzi. Troszkę boję się o tę pozycję- jak zostanie odebrana w naszym kraju, w którym tematy LGBT są jeszcze tematem tabu. Jednak wierzę, że wątek ten nie przekreśli chęci sięgnięcia po tę pozycję. Jest godna polecenia!



"Yerbo Poczytalni"

www.facebook.com/YerboPOCZYTALNI/

Lubię serię z Ericą i Patriciem niestety ta część mnie rozczarowała:(

Jeśli ktoś z Was nadal z niecierpliwością czeka na lekturę nowego tomu sagi o Fjällbace, to uspokajam – wszystko tam po staremu. Autorka nadal pisze tak, jakby znała tylko jeden schemat, bo przecież nikt nigdy nie popełnił zbrodni, której przyczyny nie znajdowałyby się w odległej przeszłości. W tym wypadku retrospekcje prowadzą nas do lat 80., więc mamy jakiś progres. Nasi główni bohaterowie nadal kochają się bez pamięci, choć ze zdziwieniem odkrywają, że się starzeją. Sielskość i familiarność przeplatana jest większymi i mniejszymi dramatami, żeby czytelnikowi nie było za słodko. Odnoszę wrażenie, że przy tym powrocie na stare literackie śmieci Läckberg chciała upiec zbyt wiele pieczeni na jednym ogniu, to jest wypowiedzieć się na większość aktualnych tematów. Mamy więc wątek LGBT, niechcianej ciąży, kontynuację ukazywania ludzi konserwatywnych jako niedzisiejszych, odpychających, złych. A także odniesienie do niedawnego skandalu w komitecie Noblowskim.



Całość oceniłabym wyżej, gdyby to nie był już 11 tom serii, bo choć historia jest całkiem niezła, natężenie teatralnych i skomplikowanych zbrodni w okolicach Fjällbacki już kilka tomów temu stało się karykaturalne. Jednak gwoździem do trumny mojej oceny jest wyjaśnienie zagadki zbrodni – jak dla mnie zbyt mało prawdopodobne psychologicznie.



Kolejne tomy sagi o Fjällbace czytam raczej z powinności, niż przyjemności, brak w nich oryginalności, zaskoczenia, „tego czegoś”, co pozwoliłoby mi na dłużej zachować w pamięci fabułę.



Joanna, Księgarz, Galeria Rzeszów