Kwiaty Sajgonu

Są książki, które czyta się dla samej przyjemności obcowania z literaturą, i są takie, które zostają z czytelnikiem na długo po odłożeniu ich na półkę. „Kwiaty Sajgonu” Nguyen Phan Que Mai zdecydowanie należą do tej drugiej kategorii. To poruszająca opowieść o wojnie, pamięci i rodzinnych więziach, ale przede wszystkim o ludziach próbujących zachować godność i człowieczeństwo w świecie naznaczonym przemocą.

Autorka pokazuje historię – nie przez pryzmat wielkich wydarzeń politycznych, lecz codziennego życia zwykłych ludzi. Wojna nie jest tu jedynie tłem, ale siłą, która rozbija rodziny, odbiera marzenia i pozostawia ślady na długie lata. Jednocześnie Que Mai unika prostych podziałów na ofiary i sprawców. Zamiast tego snuje opowieść pełną empatii, w której każdy bohater nosi własny ciężar doświadczeń.

Ogromnym atutem powieści jest jej język. Mimo, że opisuje wydarzenia niezwykle bolesne, robi to z subtelnością i poetycką wrażliwością. Opisy Wietnamu – piękno przyrody, zapachy i kolory kontrastują z brutalnością wojny, przypominając, że życie nawet w najtrudniejszych czasach nie traci całkowicie swojego uroku.

To nie jest książka, którą można przeczytać bez emocjonalnego zaangażowania. Wymaga od czytelnika wrażliwości i gotowości do zmierzenia się z trudnymi pytaniami o pamięć, przebaczenie i cenę, jaką płacą zwykli ludzie za decyzje podejmowane przez rządzących. To literatura, która nie narzuca jednoznacznych odpowiedzi, lecz pozostawia przestrzeń do własnych refleksji.



Katarzyna, Księgarz, Radom, Galeria Słoneczna

Muszę przyznać, że od dawna ciekawiła mnie seria „Piąta strona świata” od wydawnictwa

Albatros, ale jakoś nigdy nie było okazji, by zagłębić się w lekturę. Aż w końcu zaintrygowana

okładką i tematyką, skusiłam się na nowiutki tytuł „Kwiaty Sajgonu” autorstwa Nguyen Phan Que

Mai.

Książka opowiada nam losy kilku bohaterów, których losy przeplatają się w Wietnamie, w

dodatku w różnych czasach. Mamy dwie siostry Trang i Quynh, które chcąc wesprzeć swoją ubogą

rodzinę w czasie wojny, wyjeżdżają za pracą do Sajgonu. Tam muszą zmierzyć się z trudnymi

realiami życia i z rozczarowaniem odrywają, że ich praca to nie tylko sprzedaż herbaty. Kolejnym

bohaterem jest amerykański weteran Dan, który po latach wraca do Wietnamu, aby ukoić złamane

przed laty serce i odkryć tajemnice przeszłości. Do tego wszystkiego jest również Phong –

mężczyzna wychowany w sierocińcu, który próbuje odkryć swoją przeszłość i odnaleźć się w

świecie jako amerykańsko-wietnamskie dziecko wojny.

Powieść ta bardzo mnie poruszyła. Jest przepełniona emocjami, trudnymi decyzjami i pokazuje

niezwykle trudne realia życia w Wietnamie podczas wojny. Skupia się też na trudnościach

Amerazjatów, którzy przez samo swoje pochodzenie często spotykali się z dyskryminacją. Autorka

przed napisaniem książki zrobiła ogromny research, przeprowadzała wywiady i sama brała udział w

poszukiwaniach Amerazjatyckich dzieci amerykańskich weteranów. Dzięki temu dostaliśmy

naprawdę dobrą powieść z autentycznymi bohaterami w realistycznym klimacie. Serdecznie

polecam.

Julia, Księgarka, Katowice, Centrum handlowe 3 Stawy

Sięgając po tę książkę nie spodziewałam się jak piękna się ona okaże.

''Kwiaty Sajgonu'' to poruszająca powieść autorstwa Nguyen Phan Que Mai, wydana przez wydawnictwo Albatros.

Mimo iż interesuję się Azją, to jednak Wietnam nie był nigdy w kręgu moich szczególnych zainteresowań. Tak naprawdę bardzo mało wiedziałam o tym kraju i jego historii. Dzięki tej pozycji dowiedziałam się dużo o wojnie w Wietnamie, ponieważ mimo iż postaci są fikcyjne, to jednak tło historyczne jest oparte na faktach.

W książce poznajemy bohaterów, którzy podczas wojny byli zmuszeni do podjęcia trudnych, zmieniających ich życie decyzji, a wojna mocno odcisnęła na nich swoje piętno.

Bardzo spodobało mi się Wietnamskie powiedzenie, które brzmiało mniej więcej tak: ''Życie raz jeździ na słoniu, a raz na psie'', co jest naszym odpowiednikiem ''Raz na wozie, raz pod wozem''.

Ale wracając do emocji jakie wywołała we mnie ta książka, to był ich ogrom. To jak prostym a zarazem pięknym językiem jest napisana ta powieść sprawiało, że czytałam ją ze łzami w oczach.

Wietnam, jego historia oraz tradycje tak mocno mnie zainteresowały, że mam teraz ogromną ochotę tam polecieć i doświadczyć tego kraju na własnej skórze.

Polecam tę książkę z całego serca, wniesie ona do waszego życia dużo empatii i łagodniejsze spojrzenie na swoje życie, nie pożałujecie spędzonego przy niej czasu.



Justyna, Księgarka, Warszawa Białołęka

„Kwiaty Sajgonu” autorstwa wietnamskiej pisarki Nguyen Phan Quemai to moje pierwsze zetknięcie z piórem tej autorki, ale teraz już wiem, że na pewno nie ostatnie. Sięgając po tę książkę, która została wydana przez Wydawnictwo Albatros, pod szyldem serii Piąta strona świata, proszę się przygotować na odbycie niezwykle bolesnej, ale i cennej literackiej podróży.



Autorka zabiera swoich czytelników do Sajgonu w 1969 roku, i chociaż tocząca się wojna odciska piętno na każdym z aspektów życia mieszkańców, to nie poznajemy jej okrucieństwa przez pryzmat toczących się walk czy rozgrywek politycznych, lecz właśnie z perspektywy zwykłych ludzi, tego co są zmuszeni robić by przetrwać ten straszny czas, zachowując równocześnie resztki godności. To właśnie ten ludzki wymiar sprawia moim zdaniem, że historia którą opowiadają „Kwiaty Sajgonu” jest tak bardzo poruszająca.



Kolejnym plusem tej powieści jest sposób prowadzenia narracji. Przeszłość miesza się tutaj z teraźniejszością, dzięki czemu kolejne elementy układanki wskakują stopniowo na swoje miejsca. I to właśnie teraz odkrywamy, że tak naprawdę na tej wojnie jak i każdej przed nią i po niej, nie ma zwycięzców ani przegranych. Każda ze stron nieodwracalnie utraciła cząstkę siebie. Ale tak jak po każdej burzy wychodzi słońce, tak i nawet na najbardziej zniszczonej ziemi mogą zakwitnąć w końcu kwiaty przynosząc nadzieję na nowo.

Marta, księgarka, Bielsko-Biała Sfera

Wojna w Wietnamie. Weterani wojny w Wietnamie. Sajgon. Mam wrażenie, że większość z nas słyszała te określenia dziesiątki razy. Funkcjonują w filmach, książkach i codziennym języku. Nawet powiedzenie „Ale sajgon!” na dobre zadomowiło się w polszczyźnie, choć niewielu z nas wie, skąd się wzięło. Dopiero lektura „Kwiatów Sajgonu” uświadomiła mi, jak mało wiedziałam o historii tego miejsca i przede wszystkim jego mieszkańców.



Nguyen Phan Que Mai pokazuje, że przeszłość najlepiej poznaje się oczami zwykłych ludzi. Losy jednej rodziny stają się opowieścią o wojnie, jej konsekwencjach i ranach, które nie znikają wraz z upływem czasu. Pod względem konstrukcji powieść bardzo przypomina mi „Pachinko” Min Jin Lee – w obu przypadkach wydarzenia historyczne nie dominują nad bohaterami, lecz stają się tłem ich codzienności, wyborów i marzeń. Najmocniej wybrzmiało dla mnie jednak pytanie o to, czy można odziedziczyć cudzą winę. Czy nazwisko, pochodzenie albo historia rodziny mogą definiować człowieka na całe życie? Czy nie jest tak, że zbyt łatwo oceniamy innych przez pryzmat wydarzeń, na które nie mieli wpływu.



„Kwiaty Sajgonu” to kolejna świetna książka z serii Piąta Strona Świata wydawnictwa Albatros. Po tej lekturze Sajgon przestał być dla mnie jedynie nazwą miasta i źródłem popularnego powiedzenia. Stał się miejscem naznaczonym pamięcią, bólem i nadzieją, którego mieszkańcy mimo wszystko próbują żyć dalej, niosąc na barkach ciężar swojej historii.



Ania, księgarka, Toruń Plaza