Martwy sad. Cykl Cienie przeszłości. Tom 1

Marcin Zakrzewski jest policjantem, którego historia rodzinna skrywa smutną tajemnicę. Niewiadomą, o której trudno zapomnieć i która kłuje w środku, pomimo, że wszystko wydarzyło się kilkadziesiąt lat temu. W życiu Zakrzewskiego przyszedł moment, w którym sprawy zawodowe zaczęły podejrzanie i niebezpiecznie łączyć się ze sprawami rodzinnymi.

Fabuła wciąga nie wiadomo kiedy. Gorzka pisze bardzo dynamicznie i cały czas trzyma czytelnika w zaciekawieniu. W moim odczuciu sprawa kryminalna, którą wymyślił autor, była bardzo ciekawa i wielowątkowa, co jeszcze mocniej napędzało mnie do czytania. Niektóre tropy w historii zdawały się przewidywalne co jednak nie odebrało mi frajdy z lektury. Bardzo lubię w kryminałach wątki obyczajowe. W Martwym Sadzie taki się pojawia i według mnie dobrze dopełnia całość.

Zakończenie zrobiło na mnie wrażenie nie tylko dlatego, że samo rozwiązanie mnie zaskoczyło, ale też dlatego, że Gorzka postać mordercy przedstawił charyzmatycznie, mocno i.. strasznie. Na końcowych stronach miałam ciarki. Jest to pierwsza część trylogii i uważam, że seria ma duży potencjał. Niedługo sięgam po następny tom, Wy też sprawdźcie ten cykl !

Tym razem, czytając kryminał „Marty sad”, przeniosłam się do Wrocławia i okolic oraz poznałam kolejnego polskiego komisarza, Marcina Zakrzewskiego. Sprawa, którą ma rozwiązać, prowadzi go do wydarzeń i wspomnień z dzieciństwa.



Historia przedstawiona przez Mieczysława Gorzkę jest spójna i przemyślana od początku do końca. Nie dostrzegłam w niej nieścisłości. Pewnie dlatego „Marty sad” wciągnął mnie bez reszty już od pierwszych stron. Autor początkowo niezbyt chętnie przybliża postać głównego bohatera. Z czasem, krok po kroku, dowiadujemy się coraz więcej a części układanki zaczynają tworzyć całość. Wraz z Zakrzewskim, który podążając za wspomnieniami jest coraz bliżej rozwiązania sprawy, otrzymujemy kolejne fakty i dostrzegamy niektóre powiązania szybciej niż bohaterowie. Przynajmniej tak nam się wydaje. Uczestnicząc w tej historii z boku wielokrotnie ma się ochotę krzyknąć „nie otwieraj tych drzwi!”. Kryminał ma nie tylko dobrą historię, ale i równie dobrze wykreowane postacie. Napięcie jest stopniowane i prowadzi do zakończenia, którego ciężko się domyślić. A po zakończonej lekturze chce się sięgnąć po więcej. Na szczęście na komisarza Zakrzewskiego czekają już kolejne sprawy do rozwiązania na stronach „Iluzji” i „Totentanzu”.



Na pierwszej stronie widnieje cytat utworu „W chorym sadzie” Comy, który polecam przesłuchać po lekturze książki.

Irmina, księgarka, Toruń CH Plaza