Martwy sad. Cykl Cienie przeszłości. Tom 1

Ale o co chodzi z tym diabłem i dlaczego chodzi na palcach? Książka „Martwy Sad” Mieczysława Gorzki to coś więcej niż tylko kryminał, powieść ta w wielu miejscach ociera się nawet o rasowy horror. W pewnym momencie nie wiemy czy mamy tutaj kontakt z silami paranormalnymi czy może jednak tylko z brutalnym mordercą? Dzięki takiemu zabiegowi dość często mamy ciarki na plecach a kolejne strony przewracamy z niepokojem.



Komisarz Marcin Zakrzewski nie ma łatwego życia a ostatnie sprawy z brutalnymi morderstwami zaczynają się łączyć z jego dzieciństwem. Czy porywacz jego brata bliźniaka powrócił? Co dzieje się w pozornie spokojniej podkarpackiej wsi? Czy dzieci znikają tam już od czasów wojny? Czy diabeł z martwego sadu istnieje naprawdę czy jest tylko spaczoną psychiką starego człowieka? Tego wszystkiego Marcin będzie musiał się dowiedzieć, przeżyć strzelaninę i nie narazić na niebezpieczeństwo osób, na których mu zależy.



Czytając „Martwy Sad” zarywałem nocki. Książka jest napisana bardzo sprawnie i przyjemnym, łatwo wchodzącym językiem. Bogata w przemyślaną fabułę i zagadkę. Podobało mi się także prowadzenie śledztwa i zagłębianie się w stare, nierozwiązane historie, tworzenie klimatu rodem z dreszczowców. Rzeczą, która mi przeszkadzała było to, że Mieczysław Gorzka nie zawsze trzyma się protokołu postępowania prawdziwej policji. Bohaterowie potrafią wejść do mieszkania bez żadnych nakazów itd. Jednakże książkę czytało mi się bardzo dobrze i serdecznie polecam.



Artur, Księgarz, Zamość Galeria Twierdza

„Martwy sad” zaczyna się bardzo dobrze, autor miał ciekawy pomysł na fabułę, jednak gdzieś po drodze zrobiło się jakoś tak przeciętnie.



Czuję się osobiście rozczarowana takim a nie innym zakończeniem, bo o ile niezmiernie mnie cieszy, że wśród pisarzy kryminałów skończyła się moda na przepitych i przećpanych śledczych, to Gorzka poległ na innym schemacie. A mianowicie takim, że postępowanie mordercy bierze się z jego traumatycznego dzieciństwa. Gdyby tak zawsze było, to pewnie z połowa społeczeństwa stałaby się krwiożerczymi bestiami, bo prawie każdy nosi jakąś traumę w sercu. Mi – wielbicielce kryminałów – marzy się jakiś psychopata, który jest po prostu zły. Bez powodu. Całości nie pomagają dość tekturowe postaci, trochę koślawy wątek „romantyczny”, a także brak szerzej zarysowanego tego wszystkiego, co wokół. Całość pędzi do przodu razem ze śledztwem, dobrze by było, gdyby autor bardziej się postarał i rozbudował świat przedstawiony.



Gorzka serwuje nam poprawny kryminał, z dobrze skonstruowanym wątkiem głównym. Zabrakło mi jednak „tego czegoś”, co się czuje albo nie. I choć potencjał jest, to całość za bardzo przypomina mi pisaninę Remigiusza Mroza czy Maxa Czornyja, których fanką nie jestem.



Joanna, Księgarz, Galeria Rzeszów