Miłość i zbrodnie w czasie wolnym

Moją ukochaną bohaterką tej książki jest Jaga (kobieta zdecydowanie zasługuje na swoją osobną powieść). Silna, niezależna babka, która nie boi się odwdzięczyć się pięknym za nadobne. Dlatego z resztą zostaje oskarżona o pobicie, zupełnie niesłusznie moim zdaniem. W chwili, w której jesteśmy zaatakowani mamy prawo się obronić, ale niestety polskie prawo jest jakie jest... To jeden z wielu absurdów, na który pomiędzy wierszami zwraca uwagę Kornaga. Dla mnie ta książka jest naprawdę dobrym (i bardzo zabawnym) odwzorowaniem rzeczywistości, w której żyjemy.

Dawid Kornaga to autor, którego powieść „Gangrena”, wydaną przed laty bardzo dobrze pamiętam do dziś. Po przeczytaniu "Miłości i zbrodni w czasie wolnym" tylko utwierdziłam się w przekonaniu, że autor pisze książki, które są jakieś, wywierają wpływ na czytelnika i po ich przeczytaniu historia zostaje z nimi na dłużej. Fabuła, pełna zwrotów akcji i nieoczekiwanych rozwiązań, utrzymuje czytelnika w napięciu. Kornaga mądrze posługuje się także elementami sensacyjnymi, tworząc historię, która wciąga od pierwszej do ostatniej strony.

uwielbiam inteligentnie napisane książki z dopracowanym, logicznym zakończeniem i odrobiną czarnego humoru. i taka właśnie jest książka "miłość i zbrodnie w czasie wolnym". cała fabuła na pierwszy rzut oka wydaje się prosta i przewidywalna, ale nic bardziej mylnego! autor wie, jak zainteresować czytelnika bardziej skomplikowanymi elementami fabuły i w jaki sposób nadać historii odrobiny drapieżności.

Niektóre tytuły już na starcie kuszą szatą graficzną okładki, zamysłem na fabułę, a potem jakiś czas “siedzą z tyłu głowy”. Ta powieść od Wydawnictwa Świat Książki mocno mnie swojego czasu zaintrygowała, więc miesiąc po jej premierze w końcu znalazłam chwilę, żeby ją przeczytać.



Dawid Kornaga stworzył specyficzną historię, która trzeba przyznać niebywale hipnotyzuje. Losy głównych bohaterek książki w enigmatycznym hotelu są przejmujące, przeplatające się rezolutnie i dające do myślenia. Zdarzenia, które opisane są w tej literaturze pięknej są niczym przetransferowane z prawdziwego życia, dlatego potrafią niejednokrotnie dotknąć do “żywego”. Zastosowane są tutaj również spektakularne plot-twisty, które imponują i nie pozwalają oderwać się od książki. Tło w postaci powracającego wątku kryminalnego i dobrze budowanego napięcia w tej lekturze jest godne uznania. Niestety, najbardziej odrzucający jest dla mnie jednak aspekt, ubrania w piękne słowa - postawy emanującej homofobizmem. Pod przysłowiowym płaszczem czarnego humoru budowanie narracji pełnej wulgarnych treści.



Do tej książki wracałam parokrotnie, próbowałam dać jej szansę - odkładając ją czułam lekki niedosyt, przekładający się na chęć jej doczytania. Zakończenie inne od innych i bardzo satysfakcjonujące, szkoda, że całokształt wrażeń z lektury już mniej sympatyczny. Po książki tego autora raczej już nie sięgnę, wolę pozycje, które również obrazują momentami skomplikowaną rzeczywistość, ale bez takiej agresywnej formy.



Agnieszka, Księgarka, Księgarnia Świat Książki, Jaworzno Galena

„Miłość i zbrodnie w czasie wolnym” są idealnym odzwierciedleniem przysłowia „nie oceniaj książki po okładce”. A tutaj okładka jest intrygująca, opis zachęcający. Nic tylko brać i czytać. Co mogło pójść nie tak?



Niestety książka jest przesiąknięta wulgaryzmem i niepotrzebnymi przekleństwami. Autor dodatkowo stygmatyzuje w niej obcokrajowców i osoby będące częścią społeczności LGBT+, a także powiela bezmyślnie stereotypy odnośnie każdej możliwej grupy społecznej. W myśl — wszystkich albo nikogo.



Spodziewałam się przyjemnej komedii kryminalnej, a otrzymałam pseudointelektualny twór mający na celu obrazić każdego.



Książka napisana jest prostackim stylem. Wielokrotnie użyto spolszczonego, fonetycznego zapisu obcojęzycznych słów, co wybijało mnie z trudem osiągniętego rytmu czytania.



Sam pomysł na fabułę wydaje mi się bardzo ciekawy, ale sposób jego realizacji w ogóle do mnie nie przemawia. Autor zadbał o dobre rozmieszczenie akcji, kilka zaskoczeń i atrakcyjne charaktery. Książkę czytało mi się zadziwiająco, jak na moje wrażenia końcowe, szybko i z pewną dozą zainteresowania. W moich oczach powieść ratują przepychanki słowne i próby użycia czarnego humoru oraz zaskakująco dobre zakończenie.



Nie znałam wcześniej twórczości pana Kornagi, jednak nie sięgnę po inne jego książki. Żałuję, że tak wiele rzeczy mnie w niej drażniło, pozbawiając przyjemności z czytania, ponieważ obiektywnie nie jest to zła książka. Może więcej radości mieliby z niej fani Żulczyka czy Orbitowskiego, jako odskocznia do nieco lżejszej fabuły.



Ewa, Księgarz, Centrum Praskie Koneser