Muzyka ciszy

Niezwykła historia niezwykłego człowieka który tutaj pokazuje nam swoje prawdziwe, normalne oblicze. Oblicze młodego lekko zagubionego chłopaka który traci wzrok i musi nauczyć się z tym żyć. Który jak każdy ma marzenia

Są takie tytuły, które po prostu warto w życiu przeczytać, gdyż na nowo odkrywają, znany nam już świat. Takim właśnie tytułem jest biografia Andrea Bocelliego pt.: „Muzyka ciszy”.



Ta historia przesiąkła mnie do głębi. Było w niej coś ludzko niesamowitego.



Historia pełna walki małego chłopca (a później i mężczyzny) o to, by mimo jego choroby traktowano go normalnie, historia pełna udowadniania, że może, że chce i że będzie funkcjonował tak jak inni. Choć były porażki. Były trudności, smutki i wiele, wiele momentów, w których chłopiec chciał się poddać. Ale tego nie zrobił. Ten chłopiec to Andrea Bocelli.



Porusza mnie tutaj sposób przedstawienia historii. Mam wrażenie, że narrator jest szczery, pokorny i z otwartością mówi o życiu Amosa*, wygłaszając przy tym różne opinie, które z perspektywy czasu ma prawo wygłaszać. *Owym Amosem, bohaterem biografii, jest zaś sam Andrea Bocelli, jednak opowiada o sobie w 3 formie. Być może na taką koncepcję zdecydował się artysta, gdyż tylko w ten

sposób mógł bez skrępowania o sobie opowiedzieć. Nie razi to jednak, a tylko dostarcza uroku i takiej prawdziwości tej historii. Narrator snuje refleksje, które są pełne prawdy i mądrości życiowej. Właśnie dzięki wyborowi takiej narracji historię tę czyta się jak dobrą powieść, która nie pozwala się nam oderwać. Rozdziały są na tyle krótkie i treściwe, że kończąc jeden ciągle sobie mówimy "Ok.

Jeszcze tylko jeden i idę spać (i tak w kółko)”. I właśnie w ten sposób docieramy do końca historii, która pozostawia w nas pustkę, ale i taką wewnętrzną radość i siłę pełną nadziei.



Patrycja, księgarka, Księgarnia Lublin Witosa Felicity

Snuta przez autora opowieść jest spokojna, nie dzieje się w niej wiele. Chociaż opisy walki o zdrowie, utrata wzroku - to potrafiło chwycić mnie za serce. Bardzo przeżywam takie sytuacje, i tutaj nie było inaczej. Czytałam sobie powoli by wszystko przyswoić

Andrea Bocelli wspomina w swojej autobiografii wiele etapów swojego życia. Mówi o radosnych momentach, ale też porażkach i tragediach. Zaprasza nas do swego wrażliwego wnętrza w którym opowiada prawdę i tylko prawdę. Razem z nim przechodzimy przez relacje rodzinne, przyjaźnie.

Andrea Bocelli napisał powieść autobiograficzną, jak sam to ujął: aby określić siebie samego, swoje przekonania, poglądy na życie. Autor opowiada historię Amosa -chłopca, który dzięki wsparciu kochającej rodziny, mądrych, życzliwych ludzi oraz własnej ambicji, udowodnił, że wbrew ograniczeniom spowodowanym chorobą oraz, dzięki ciężkiej pracy, wytrwałości i uporowi osiągnął sukces, o którym inni mogą tylko marzyć.

Życie pisze intrygujące historie, ale czegoś w tej biografii brakuje. Problemem może być infantylny sposób wypowiedzi, fakt narracji dorosłego, ale mimo wszystko niedoświadczonego w pisaniu powieści autora. Andrea Bocelli jest znaczącą postacią świata muzyki klasycznej, nie mniej jednak pisanie nie jest jego najmocniejszą stroną.



Magda, księgarka, Inowrocław