Niebo ze stali. Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Tom 3

PERŁA POLSKIEGO (I ŚWIATOWEGO) FANTASY

KULTURIADA

Robert M. Wegner zachwycił mnie swoją twórczością już na etapie swoich opowiadań. Dwa wcześniejsze tomy osadzone w świecie Meekhanu – a zwłaszcza „Wschód–Zachód” – bardzo szybko znalazły się w gronie moich ulubionych zbiorów krótkiej formy. Jest to o tyle imponujące, że na co dzień nie jestem największym fanem opowiadań i naprawdę niewielu autorom udaje się nie tylko przykuć moją uwagę, ale wręcz mnie nimi oczarować. Wegnerowi udało się to z zadziwiającą łatwością. To jednak dopiero bohater niniejszej recenzji utwierdził mnie w przekonaniu, że Meekhan jest światem, w którym chcę zostać na naprawdę długi czas. „Niebo ze stali” to bowiem znakomita powieść Fantasy, która bez żadnych problemów mogłaby stanąć obok dzieł najbardziej uznanych twórców gatunku, a Robert M. Wegner z dumnie wypiętą piersią może stanąć w szeregu obok takich twórców jak David Gemmel czy Glen Cook. Jak już wspominałem, „Niebo ze stali” jest trzecim tomem „Opowieści z Meekhańskiego Pogranicza”, ale zarazem pierwszym napisanym w formie pełnoprawnej powieści. Wegner od pierwszych stron wrzuca czytelnika w sam środek wydarzeń, nie tracąc czasu na rozbudowane wprowadzenia. Historia stanowi bezpośrednią kontynuację wątków rozpoczętych w poprzednich zbiorach opowiadań, przede wszystkim w częściach Północnej i Wschodniej. Ponownie spotykamy więc Górską Straż oraz resztki czardanu Laskolnyka, którzy tym razem zmuszeni są połączyć siły, by wesprzeć lud Verdanno w jego walce o powrót do utraconej ojczyzny. Największe wrażenie robi jednak liczba ukrytych znaczeń i tematów, jakie Wegner przemycił w swojej opowieści. „Niebo ze stali” to znacznie więcej niż świetnie napisana militarna powieść Fantasy. To również refleksja nad patriotyzmem, ksenofobią, tęsknotą za utraconym domem oraz ludzką naturą – choć w pewnych momentach trafniej byłoby powiedzieć: zwierzęcą naturą. Autor z jednej strony serwuje spektakularne bitwy i brutalne sceny wojenne, z drugiej zaś nieustannie przypomina o bardziej kameralnym wymiarze swojej historii, poruszając trudne, a przy tym zaskakująco aktualne problemy z dużą wrażliwością i odpowiednio wyważonym patosem. To właśnie ten doskonale zachowany balans między bezkompromisowym, krwawym Fantasy a poruszającą refleksją nad człowieczeństwem sprawia, że „Niebo ze stali” – podobnie jak cały cykl o Meekhanie – pozostaje jedną z największych pereł polskiej fantastyki. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że seria bez problemu obroniłaby się również na tle najlepszych światowych przedstawicieli gatunku. Twórczość Roberta M. Wegnera to prawdziwy skarb rodzimej fantastyki i, obok „Księgi Całości” oraz „Wiedźmina”, stanowi kolejny dowód na to, że "Polacy nie gęsi - swoje dobre Fantasy też mają!"