Nieoswojone ptaki

Klasyka literatury już dawno nie była tak pięknie wydawana. Wydawnictwo Bukowy Las rozpieszcza wszystkie książkowe sroki wznawiając książki z gatunku literatury pięknej w prześlicznych okładkach. Osobiście należę do osób, które zwracają uwagę na okładki książek. Seria Marii Rodziewiczówny skradła moje serce pięknymi kwiatowymi motywami na okładkach.



"Nieoswojone ptaki" to nie tylko przepiękna oprawa, ale przede wszystkim przepiękna historia. Historia kobiety, Toli, która jedyne czego pragnęła, to miłość i wolność. To pragnienie wynikało z tego, że od dziecięcych lat dostawała od wuja ogrom miłości. Wolność posiadała żyjąc w posiadłości, którą otaczała dzikość natury. Los jednak spłatał jej figla i napisał dla niej zupełnie inną historię. Tola poznała Jana gdy ten odwiedzał sąsiada. To była miłość od pierwszego spojrzenia. Kobieta postanowiła porzucić wuja i bliskość natury, by wyjechać z ukochanym do miasta, by ten mógł się rozwijać jako malarz.



Ta historia bardzo mnie poruszyła. To opowieść o świecie, w którym rządzą mężczyźni. Kobiety mają niewiele do powiedzenia, nawet jeśli cierpią i dzieje im się krzywda. To opowieść o problemach małżeńskich i miłości, która nie zawsze jest łatwa. Tola to odważna, młoda kobieta, która podążyła za marzeniem i zrezygnowała z samej siebie. Jednak każdy czasem dotyka dna, ważne, by móc się podnieść. Tola to bohaterka, która inspiruje. Bez dwóch zdań sięgnę po inne tytuły wydawane przez Bukowy Las z tej serii.



Karolina, księgarka, Wrocław, Magnolia Park

Historia Toli – jej zauroczenia, nieudanego małżeństwa i późniejszej niedoli pewnie szybko zatarłaby się w mojej pamięci, gdyby nie to, że Maria Rodziewiczówna nadała całości feministycznego sznytu i nie bała się w „Nieoswojonych ptakach” skrytykować instytucji małżeństwa, kiedy to kobieta-żona po ślubie praktycznie stawała się własnością męża. Na wielki plus zapisuję też nieoczywiste, otwarte zakończenie.



Może to i chwilami naiwna opowiastka, ciężko też jest polubić głównych bohaterów, bo i Tola ze swoją nieznajomością życia z początku nie budzi sympatii, i również jej mąż, artysta w kryzysie, jest raczej czarnym charakterem. Czyż jednak postać Jana Stankera nie jest podobna do wielu artystów, których biografie czytamy? Znanych i lubianych, podziwianych malarzy, którzy jednak w życiu prywatnym dalecy byli od ideału?



Niemniej przedstawienie zmagań z trudną rzeczywistością, walki o byt i swoją godność, a przede wszystkim bardzo udany wątek zaakceptowania i ponoszenia konsekwencji własnych wyborów, czyni „Nieoswojone ptaki” Marii Rodziewiczówny książką wartą uwagi i przeczytania. W moim odczuciu jest to powieść dużo lepsza i bardziej niejednoznaczna niż najsłynniejszy utwór autorki, „Dewajtis”.



Joanna, Księgarz, Galeria Rzeszów