Niewypowiedziany

Seria, w której skład wchodzi „Niewypowiedziany”, była moim pierwszym kontaktem ze skandynawskim kryminałem. Niestety nieco przejechałam się na własnych oczekiwaniach.

W „Niewypowiedzianym” otrzymujemy trzy linie fabularne, z czego dwie łączą się w bardzo ciekawy sposób. Jednak gdyby nie trzeci, dotyczący znanego z pierwszego tomu dziennikarza Johana Berga, książka nic by nie straciła. Prawdopodobnie jeszcze zyskałaby na tempie akcji i przyjemności z lektury.

„Niewypowiedziany” oferuje nam zagmatwany niezbyt krwawy kryminał, gdzie najważniejsze jest łączenie drobnych wskazówek rozsianych po całej książce. Jest to prawdziwe wyzwanie dla osób, które tak jak ja, lubią rozwiązywać zagadkę wraz z detektywami.

Jestem przyzwyczajona do konkretyzacji, wręcz surowości i pewnego rodzaju naturalizmu powieści skandynawskich z innych gatunków. Dlatego tak bardzo zaskoczyła mnie ilość specjalnie wydłużającej fabułę scen. Prywatnie, wytrącało mnie to z rytmu czytania, a niestety nie wprowadzało to nic szczególnego dla fabuły.

„Niewypowiedziany” to z lekka przegadany kryminał dotyczący niezwykle interesującej sprawy. Czy powstrzyma mnie to przed sięgnięciem po następne tomy wznowień serii o Knutasie i Bergu? Nie, już przebieram nóżkami, ciekawa co jeszcze może wydarzyć się na niby spokojnej Gotlandii.

Zdecydowanie polecam fanom kryminałów z silnym tłem obyczajowym.



Ewa, Księgarz, Warszawa Centrum Praskie Koneser

Seria, w której skład wchodzi „Niewypowiedziany”, była moim pierwszym kontaktem ze skandynawskim kryminałem. Niestety nieco przejechałam się na własnych oczekiwaniach.

W „Niewypowiedzianym” otrzymujemy trzy linie fabularne, z czego dwie łączą się w bardzo ciekawy sposób. Jednak gdyby nie trzeci, dotyczący znanego z pierwszego tomu dziennikarza Johana Berga, książka nic by nie straciła. Prawdopodobnie jeszcze zyskałaby na tempie akcji i przyjemności z lektury.

„Niewypowiedziany” oferuje nam zagmatwany niezbyt krwawy kryminał, gdzie najważniejsze jest łączenie drobnych wskazówek rozsianych po całej książce. Jest to prawdziwe wyzwanie dla osób, które tak jak ja, lubią rozwiązywać zagadkę wraz z detektywami.

Jestem przyzwyczajona do konkretyzacji, wręcz surowości i pewnego rodzaju naturalizmu powieści skandynawskich z innych gatunków. Dlatego tak bardzo zaskoczyła mnie ilość specjalnie wydłużającej fabułę scen. Prywatnie, wytrącało mnie to z rytmu czytania, a niestety nie wprowadzało to nic szczególnego dla fabuły.

„Niewypowiedziany” to z lekka przegadany kryminał dotyczący niezwykle interesującej sprawy. Czy powstrzyma mnie to przed sięgnięciem po następne tomy wznowień serii o Knutasie i Bergu? Nie, już przebieram nóżkami, ciekawa co jeszcze może wydarzyć się na niby spokojnej Gotlandii.

Zdecydowanie polecam fanom kryminałów z silnym tłem obyczajowym.



Ewa, Księgarz, Warszawa Centrum Praskie Koneser