Oberża na pustkowiu

Daphne du Maurier – muza Alfreda Hitchcocka, angielska mistrzyni suspensu, autorka, której twórczość na stałe weszła do kanonu literatury światowej. Jej powieści cieszą się ogromną popularnością, a uniwersalność jej książek zachwyca kolejne pokolenia czytelników. Znana z takich dzieł jak: „Rebeka”, „Moja kuzynka Rachela”, „Kozioł ofiarny” czy właśnie „Oberża na pustkowiu”. A wszystkie one wydane w przepięknej serii butikowej od wydawnictwa Albatros.



Ale do rzeczy! Skupmy się na konkretnej historii, mianowicie tej opisanej w „Oberży na pustkowiu”. Daphne du Maurier od samego początku kreuje niepokojący i owiany tajemnicą krajobraz Kornwalii. Dziewczyna podróżująca przez mgliste miasteczka musi dotrzeć do konkretnego miejsca – oberży Jamajka, która jak się okazuje nie cieszy się popularnością wśród okolicznych mieszkańców. Mary niedawno straciła matkę, sprzedała podupadającą farmę, spakowała walizkę i postanowiła wyruszyć w daleką podróż, by odwiedzić jedyną bliską jej osobę – ciotkę Patience. Na miejscu poznaje jej męża, Jossa Merlyna, ale wcześniej dowiaduje się interesujących informacji, które napawają ją jednak nie tylko ciekawością, lecz również obawą.



Jamajka stoi pośrodku niczego. Wokół hula tylko wiatr, a żaden rozsądny podróżujący nie zatrzymuje się tu na noc, ani nie prosi o ciepły posiłek. Nikt nie chce doprowadzić do bliskiego spotkania z właścicielem, brutalem i pijakiem, który tyranizuje swoją żonę i bierze udział w podejrzanych interesach. Mary konfrontuje się z mężczyzną. Ten rozkazuje jej o nic nie pytać, w nocy zamykać drzwi pokoju na klucz, a gdy usłyszy dziwne odgłosy dochodzące z podwórza, nie podchodzić do okna, lecz nakryć się kołdrą i udawać, że jej nie ma. Te zalecenia wydają się absurdalne, a dziewczyna, żyjąc wśród mieszkańców Jamajki, dostrzega zło, które czai się w kącie i próbuje przejąć całkowitą kontrolę. By do tego nie dopuścić, podejmuje ryzykowne kroki, byle tylko dobro zwyciężyło.



W tej historii można dostrzec drugie dno. Daphne du Maurier zręcznie podrzuca i rozwija kolejne wątki, by na końcu doprowadzić do wielkiego finału. Niewątpliwie walorem „Oberży na pustkowiu” jest przemyślana fabuła, świetnie wykreowani bohaterowie oraz ta niepokojąca, tajemnicza atmosfera opuszczonej i omijanej szerokim łukiem przez wszystkich Jamajki. Chcecie dowiedzieć się jakie jeszcze sekrety skrywa?



Sylwia, Księgarka, Księgarnia Katowice Pułaskiego

Daphne du Maurier – muza Alfreda Hitchcocka, angielska mistrzyni suspensu, autorka, której twórczość na stałe weszła do kanonu literatury światowej. Jej powieści cieszą się ogromną popularnością, a uniwersalność jej książek zachwyca kolejne pokolenia czytelników. Znana z takich dzieł jak: „Rebeka”, „Moja kuzynka Rachela”, „Kozioł ofiarny” czy właśnie „Oberża na pustkowiu”. A wszystkie one wydane w przepięknej serii butikowej od wydawnictwa Albatros.



Ale do rzeczy! Skupmy się na konkretnej historii, mianowicie tej opisanej w „Oberży na pustkowiu”. Daphne du Maurier od samego początku kreuje niepokojący i owiany tajemnicą krajobraz Kornwalii. Dziewczyna podróżująca przez mgliste miasteczka musi dotrzeć do konkretnego miejsca – oberży Jamajka, która jak się okazuje nie cieszy się popularnością wśród okolicznych mieszkańców. Mary niedawno straciła matkę, sprzedała podupadającą farmę, spakowała walizkę i postanowiła wyruszyć w daleką podróż, by odwiedzić jedyną bliską jej osobę – ciotkę Patience. Na miejscu poznaje jej męża, Jossa Merlyna, ale wcześniej dowiaduje się interesujących informacji, które napawają ją jednak nie tylko ciekawością, lecz również obawą.



Jamajka stoi pośrodku niczego. Wokół hula tylko wiatr, a żaden rozsądny podróżujący nie zatrzymuje się tu na noc, ani nie prosi o ciepły posiłek. Nikt nie chce doprowadzić do bliskiego spotkania z właścicielem, brutalem i pijakiem, który tyranizuje swoją żonę i bierze udział w podejrzanych interesach. Mary konfrontuje się z mężczyzną. Ten rozkazuje jej o nic nie pytać, w nocy zamykać drzwi pokoju na klucz, a gdy usłyszy dziwne odgłosy dochodzące z podwórza, nie podchodzić do okna, lecz nakryć się kołdrą i udawać, że jej nie ma. Te zalecenia wydają się absurdalne, a dziewczyna, żyjąc wśród mieszkańców Jamajki, dostrzega zło, które czai się w kącie i próbuje przejąć całkowitą kontrolę. By do tego nie dopuścić, podejmuje ryzykowne kroki, byle tylko dobro zwyciężyło.



W tej historii można dostrzec drugie dno. Daphne du Maurier zręcznie podrzuca i rozwija kolejne wątki, by na końcu doprowadzić do wielkiego finału. Niewątpliwie walorem „Oberży na pustkowiu” jest przemyślana fabuła, świetnie wykreowani bohaterowie oraz ta niepokojąca, tajemnicza atmosfera opuszczonej i omijanej szerokim łukiem przez wszystkich Jamajki. Chcecie dowiedzieć się jakie jeszcze sekrety skrywa?



Sylwia, Księgarka, Księgarnia Katowice Pułaskiego

Listopadowy, ciemny dzień. Rozklekotany dyliżans pędzący przez kręty, niedostępny gościniec północnej Kornwalii. Deszcz, wiatr, błoto spod kół, a na horyzoncie podejrzana oberża, ciesząca się złą sławą w okolicy. Jeśli lubicie takie klimaty – Daphne du Maurier kupi was od pierwszej strony.



Główna bohaterka Mary Yellan po śmierci matki opuszcza rodzinną okolicę i wyjeżdża do wujostwa, prowadzącego oberżę Jamajka. Słoneczna nazwa karczmy nie ma nic wspólnego z jej wizerunkiem – to raczej obskurna, ciemna speluna, do której zjeżdżają się nocą na whisky wszystkie typki spod ciemnej gwiazdy, które można spotkać w okolicy. Agresywny wuj alkoholik wzbudza w dziewczynie odrazę i lęk, ale przez wzgląd na ciotkę – siostrę matki, Mary zostaje w oberży i zobowiązuje się do pracy. Na domiar złego bohaterka odkrywa mroczną tajemnicę karczmy – zamknięty pokój, do którego nie ma wstępu, a nocą słychać zza jego drzwi przerażające dźwięki. Dziewczyna nawet w połowie nie domyśla się co kryją tajemnice oberży i w jaką historię się wplątała.



Książkę czyta się świetnie. Wartka akcja nie pozwala na oderwanie się od lektury. Klimat, który stworzyła Daphne du Maurier przypomina scenerię „Wichrowych wzgórz”, mamy tu elementy dreszczowca, powieści gotyckiej i wątki kryminalne.

Reżyserzy często sięgali po twórczość tej angielskiej pisarki (najsłynniejszy oczywiście Alfred Hitchcock). Nic dziwnego – sceny z jej książek są bardzo filmowe, a często też teatralne. Opisy mrocznych klifów, torfowisk, wrzosowisk i pełne emocji dialogi bohaterów, sprawiają, że książkę chłonie się jak obraz.

„Oberża na pustkowiu” to klimatyczna i bardzo wciągająca lektura, dobra zwłaszcza na deszczowy, jesienny wieczór.



Aleksandra, Księgarka, Księgarnia Warszawa Wołoska

Uważam, że jest zdecydowanie lepsza niż "Moja kuzynka Rachela". Bardzie odpowiada mi kobieca narracja, niż przemyślenia zadufanego w sobie młodzieńca. Ciekawa historia o młodej i nieustraszonej kobiecie, ktora potrafi o godne życie walczyć z wielką odwagą. A w tle wichrowe wzgórza....

„Oberża na pustkowiu” to książka z „Serii butikowej” od wydawnictwa Albatros. Wcześniej czytałam „Kirke”, „Pieśń o Achillesie” i „Galateę”. To wyjątkowe i ciekawe książki, które polecam. Jednak ostrzegam – nie zawsze są to łatwe pozycje.

Oberża Jamajka istniała naprawdę. Stała na drodze pomiędzy Bodmin a Lauceston. To właśnie tam autorka umieściła akcję tej pełnej tajemnic powieści grozy. Tylko czy na pewno to groza?

Główną bohaterką „Oberży na pustkowiu” jest Mary, która – po śmierci matki – zamieszkuje ze swoją ciotką i jej mężem. Wuj Joss to bardzo dziwny i brutalny człowiek. Znęca się psychicznie i fizycznie nad ciotką, próbuje też przejąć kontrolę nad Mary. Dziewczyna jest jednak bardzo niepokorną duszą.

Daphne du Maurier od początku buduje napięcie i wzbudza w Czytelniku uczucie grozy – okoliczni mieszkańcy boją się oberży i samego właściciela; w Jamajce jest pokój, który ciągle jest zamknięty. Na samą wzmiankę o nim, ciotka wpada w panikę. Niestety w pewnym momencie napięcie spada, a groza całkiem znika. Cała tajemnica, która towarzyszy Czytelnikowi przez całą książkę okazuje się bardzo prosta. Powiem szczerze, że liczyłam na jakieś niewyjaśnione zjawiska, duchy, demony itp. Dostałam kryminał, który dzieje się w dawnych czasach. Bohaterka w połowie książki zaczęła mnie irytować, a sama akcja kręciła się wokół jednego wątku. Książka napisana jest lekkim językiem, czyta się ją dobrze. Zakończenie niestety nie zaskakuje, od początku wiedziałam, że to się tak skończy.

Iza, księgarka, Bydgoszcz, Zielone Arkady