Prawdziwie, do szaleństwa. Dzienniki

Gdyby Alan Rickman nie pojawił się w filmach o Harrym Potterze, myślę, że nie zostałby doceniony w sposób odpowiadający skali jego talentu. Jednak jego dzienniki, nie byłyby wcale wiele uboższe – życie tego brytyjskiego aktora to niezwykle ciekawa i wciąż niepoznana przez większość historia.



Nieco dziwnym jest czytać coś tak prywatnego jak dzienniki. Biografie zwykle zawierają pewną barierę nie do przejścia przez biografa. Autobiografie zawsze mają pewien filtr nałożony przez samych autorów, z których tylko niewielka cześć jest chętna by swoje życie przekazać obcym w pełni. Dlatego tym bardziej na swój sposób niekomfortowym jest poznawanie czyichś opinii, historii oraz przeżyć w sposób zupełnie nieprzefiltrowany. Daje to wgląd w czyjeś uczucia, przeżycia, konteksty poruszania się po świecie. Dzięki temu „Prawdziwie, do szaleństwa. Dzienniki” jest książką, która wciągnęła mnie od pierwszej do ostatniej strony tak bardzo, jak żadna inna książka od długiego już czasu.



Jest to jednak lektura na tyle specyficzna, że nie każdemu może się spodobać. Szczególnie jeśli ktoś chce poznać tylko historie dotyczące powstawania filmów z serii Harry’ego Pottera. Życie Alana Rickmana to dowód na to, że to co o Tobie słyszał każdy, nie zawsze jest tym, co dla Ciebie jest najważniejsze. „Prawdziwie, do szaleństwa. Dzienniki” potwierdzają to, dając świadectwo temu, że poza Severusem Snapem, istnieje życie, talent i inne dzieła. A także jest całe mnóstwo miejsca na zwyczajność.



Martin, księgarz, Księgarnia Katowice Trzy Stawy

Na początek dwa cytaty ze wstępu : „Nie do końca wiadomo, dlaczego prowadził dziennik.” i dalej „Nie wiemy czy Alan chciałby, żeby jego dzienniki wydano”. No to nie wiem, taka moja refleksja – może jednak trzeba było nie wydawać?...



„Prawdziwie do szaleństwa. Dzienniki” to rodzaj pamiętników, które prowadził przez lata brytyjski aktor Alan Rickman, znany przede wszystkim z kultowej roli profesora Snape’a z serii filmów o Harrym Potterze. Są to bardzo prywatne zapiski, w których moim zdaniem próżno szukać jakiejś większej wartości dla osób trzecich. Notatki stanowiły spotkanie aktora z samym sobą, pewnie miały pomóc uporządkować emocje, być próbą zatrzymania chwili codzienności na kartce papieru. Rickman często upamiętniał zupełnie zwyczajne dni i momenty, wyjścia do baru, restauracji, zakupy w sklepie, podróże taksówką. Dużo tu godzin, nazwisk, nazw własnych. Często spisanych na szybko, skrótowo i schematycznie. I jak rozumiem, że do prywatnych celów mogło to być przydatne, to nie wiem dlaczego zostało to zebrane i wydane w formie książki. Lektura może być dużym zawodem dla fanów Alana Rickmana – jeśli szukacie tu głębokich przemyśleń, cytatów do podkreślania czy inspiracji – przykro mi, nic z tego. Rickman często oglądał spektakle teatralne, czasem czytał książki, ale refleksji o sztuce również próżno szukać. Na kartach dzienników aktor pokazuje swoją prawdziwą twarz – często jest sarkastyczny, wyniosły, uprzedzony do innych, bywa zirytowany. Niestety nie czyta się tego najlepiej. Przykro to pisać, ale wartość literacka tych tekstów nie jest wystarczająca, by dać im pozytywną ocenę.



Dzienniki mają 655 stron. Trochę boli ile wartościowych lektur mogłam przeczytać w tym czasie, gdy czytałam książkę, która nigdy nie powinna być wydana.



Aleksandra, Księgarka, Warszawa Elektrownia Powiśle