Rzeka cierpliwości

„Rzeka cierpliwości” autorstwa Wally Lamb to poruszająca powieść psychologiczna o winie, stracie i próbie odbudowania życia po tragedii. Autor po raz kolejny udowadnia, że potrafi niezwykle trafnie opisywać ludzkie emocje i relacje.

Głównym bohaterem powieści jest Corbin Ledbetter, mężczyzna, którego życie rozpada się po tragicznym wypadku spowodowanym przez uzależnienie od alkoholu i leków. Trafiając do więzienia, Corbin musi zmierzyć się nie tylko z konsekwencjami swoich czynów, ale przede wszystkim z własnym sumieniem. Powieść pokazuje, że największą karą często nie jest wyrok sądu, lecz świadomość wyrządzonej krzywdy.

Największą zaletą książki są bohaterowie — skomplikowani, pełni wad, ale bardzo prawdziwi. Lamb nie tworzy postaci czarno-białych. Nawet Corbin, mimo że popełnił niewybaczalny błąd, wzbudza współczucie, ponieważ autor pokazuje jego wewnętrzne rozdarcie i desperacką próbę odnalezienia sensu życia. Motyw przebaczenia przewija się przez całą historię. To proces bolesny, powolny i nie zawsze zakończony sukcesem.

Tytułowa rzeka cierpliwości staje się symbolem życia — płynącego dalej mimo bólu, strat i błędów. To metafora bardzo trafna i dobrze poprowadzona przez całą powieść. Autor pokazuje, że człowiek nie może cofnąć przeszłości, ale może nauczyć się żyć z jej ciężarem.

Książka momentami jest trudna emocjonalnie i przygnębiająca, jednak pozostawia pewną nadzieję. To powieść dla osób, które lubią literaturę psychologiczną i historie skupione na emocjach oraz przemianie bohatera.





Katarzyna, Księgarz, Radom, Galeria Słoneczna

Do przeczytania „Rzeki cierpliwości” Wally’ego Lamba skłoniła mnie poprzednia książka tego autora - „To wiem na pewno”z 2020 roku („To wiem na pewno” zostało przeniesione na ekran przez HBO jako serial z mistrzowską podwójną rolą Marka Ruffalo).

„Rzeka cierpliwości” Lamba (wydana przez Świat Książki) to poruszająca i refleksyjna historia o tym, jak poczucie winy potrafi zakorzenić się w człowieku. Głównym bohaterem „Rzeki cierpliwości” jest Corbin Ledbetter, który za swoje przewinienia trafia do więzienia. Wally Lamb w mistrzowski sposób pokazuje, jak poczucie winy może wpływać na głównego bohatera, ale też na jego rodzinę i przyjaciół oraz jak nauczyć się żyć z konsekwencjami swoich decyzji. „Rzeka cierpliwości” Lamba to historia o próbie wybaczenia – sobie, ale też o możliwości uzyskania tego przebaczenia od innych. Czy to w ogóle możliwe, jeśli człowiek nie jest w stanie wybaczyć sobie sam?

Corbin Ledbetter próbuje rozliczyć się z własną przeszłością. „Rzeka cierpliwości” to powieść pełna wspomnień – głównie tych bolesnych. Napisana jest świetnym językiem. Mimo refleksyjności czyta się ją bardzo szybko. Nie jest to łatwa historia, ale„Rzeka cierpliwości” od samego początku wciąga Czytelnika, który chce wiedzieć jak skończy się historia głównego bohatera.

Gorąco polecam każdemu, kto lubi dobrą literaturę obyczajowo – dramatyczną, ale także każdemu, kto chciałby spróbować czegoś nowego i wyjątkowego.

Iza, księgarka, Bydgoszcz, Zielone Arkady

Nie byłam przygotowana na to, co zrobi ze mną „Rzeka cierpliwości”. To historia, w której życie rozpada się jak domek z kart i nie wiadomo, od czego zacząć, żeby to pozbierać i ułożyć na nowo. Bardzo bezpośrednia i brutalnie szczera.



Koniec pierwszego rozdziału był dla mnie szokiem. Dosłownie poczułam, jak żołądek podchodzi mi do gardła. Autor już na samym wstępie nie daje taryfy ulgowej, a później wcale nie jest lepiej. Uzależnienie, przemoc, żałoba – tematy trudne, bolesne i podane bez upiększeń. Wally Lamb nie próbuje niczego wygładzać. Pokazuje bohaterów w momentach ich największej słabości, kiedy podejmują złe decyzje, ranią innych i siebie, a konsekwencje ciągną się za nimi latami. W tej opowieści nie ma prostych odpowiedzi ani szybkich napraw. Mimo ogromu nieszczęść gdzieś w tle tli się iskierka nadziei. Niewielka, krucha, ale wystarczająca, by uwierzyć, że nawet z największego mroku można spróbować wypłynąć.



„Rzeka cierpliwości”, zaraz po zekranizowanym „To wiem na pewno”, jest kolejnym dowodem na to, że autor doskonale prowadzi nas w odmęty ludzkiej psychiki i pokazuje mroczną stronę życia - robi to w sposób, który boli, ale jednocześnie oczyszcza. Bo za każdym dramatem stoi historia, której nie widać na pierwszy rzut oka. I czasem wystarczyłoby jedno pytanie, jedna rozmowa, by nie było za późno.



Ania, księgarka, Toruń Plaza

Ta książka mną wstrząsnęła. To jedna z tych lektur, które zostają w głowie na długo po przewróceniu ostatniej strony. Szczerze polecam.

W pierwszym akapicie powieści Corby bierze leki i popija je kawą z alkoholem. Kurtyna rozsunięta, rozpoczyna się dramat. Rozkojarzony i wstawiony bohater rusza samochodem i dopiero krzyki sąsiadów uświadamiają mu, że jego syn nie siedzi w foteliku na tylnym siedzeniu. Corby trafia do więzienia, gdzie będzie musiał nauczyć się nie tylko żyć w nowych warunkach, ale spojrzeć na swoją winę i odpokutować.



Na niecałych 500 stronach autor zgrabnie poukładał nie tylko przeżycia Corbina, ale i sytuację rodziny, której członek znalazł się za kratami. Zdołał też przemycić kwestie rasowe, niewygodną historię Ameryki, przemianę i próbę spojrzenia na skazanych jak na ludzi. Trudno się patrzy przez tę soczewkę, ale okazuje się to możliwe. Z drugiej strony pokazuje, że w mikrospołeczności więziennej nie każdego da się zresocjalizować i niekoniecznie musi chodzić o więźniów. W zamkniętej, ograniczonej przestrzeni świata za kratami nie każdy będzie z gruntu zły, pojawią się tu też postaci pełne dobra, gotowe zaoferować wsparcie i przyjaźń.



Napisane świetnym stylem – zachowującym prostotę opowieści osadzonego, a jednocześnie zachwycającym bogactwem słownictwa. Dawno żaden autor tak zręcznie nie utrzymywał mnie w skupieniu, nie zanurzył w swoim świecie i nie pozwolił, by inne zajęcia odciągnęły mnie od lektury.



Wspaniała rzecz.



Agnieszka, księgarka, Wrocław Pasaż Grunwaldzki