Samotne brzegi

To opowieść, która wspaniale łączy różnorodne elementy, tworząc barwną mozaikę tajemnic, rodzinnych konfliktów i ukrytych intencji. Główna postać, Margot, dodaje opowieści wyjątkowego charakteru, a zamek Deverill staje się miejscem, gdzie splatają się losy i ważne decyzje bohaterów. Czytelnik zostaje porwany przez tajemnicze zakamarki zamku, odkrywając zarówno piękno, jak i bolesne wspomnienia tej starej irlandzkiej rodziny.

Jestem ogromną fanką S. Montefiore i cieszyłam się z tej książki, kiedy dostałam ją w prezencie. Można ją przeczytać jako samodzielną, ale uważam, że lepiej przeczytać resztę serii Deverill, przed lub po jej przeczytaniu, żeby w pełni zrozumieć niektóre wątki. Bardzo polecam tą serię i autorkę!

Margot Hart, nieustraszona pisarka, wyrusza do Irlandii, aby napisać historię tego słynnego rodu. Jej zadanie nie jest łatwe, zwłaszcza gdy musi stawić czoła obecnemu lordowi Deverill. Książka jest niebanalna, pełna wielowymiarowych postaci i rodzinnych dramatów, czyli tego, co czytelnicy lubią najbardziej.

Zakochałam się w okładce! Przyciągnęły mnie jej kolory, które wydają się bardzo tajemnicze i uspokajające. Taka była też treść tej książki, chociaż jest w niej też trochę grozy. Dzięki niej książka wciąga niemal od razu, od kiedy główna bohaterka przyjeżdża do rodziny Derevillów.

Po ostatniej styczności z twórczością Santy Montefiore miałam duże oczekiwania co do jej nowej książki „Samotne brzegi”. Nie zawiodłam się! Jak zwykle były momenty wzruszeń i ciekawe tajemnicze historie. Oczywiście pojawiło się również mnóstwo bohaterów, co sprawiało, że czasem nie mogłam się w tej książce połapać.

Do hotelu, który mieści się w miejscu posiadłości Deverillów, przyjeżdża pisarka, która chce napisać biografię tej rodziny. Czy pisarce uda się połączyć zwaśniona rodzinę na nowo? Na jaw wyjdzie wiele tajemnic i intryg. Bardzo spodobał mi się pojawiający się w książce wątek mistyczny, gdzie ukazane były duchy przodków błąkające się po posiadłości. Natomiast sam seans spirytystyczny przyprawił mnie o ciarki i łzy w oczach.

Jak się okazało na końcu w kilku słowach od autorki, można się dowiedzieć, że ta książka to podsumowanie serii o losach Deverillów. Jednak jak widać, nie trzeba czytać poprzednich, żeby przeczytać Samotne Brzegi. Ja jestem tego przykładem. Nie miałam styczności z poprzednimi tytułami z serii, a historię zrozumiałam i bardzo mi się podobała. Serdecznie polecam!



Agnieszka, księgarka, Przemyśl, Sanowa