Star Wars. Kolekcja Legend. Dynastia zła. Trylogia Darth Bane. Tom 3

Finał trylogii - "Dynastia Zła" to trzecia część trylogii Dartha Bane'a. Opowieść toczy się 10 lat po wydarzeniach opisanych w poprzedniej części ("Zasada Dwóch").



Zdrada... Czy może słuszny wybór, który pozwoli na przetrwanie Sithów? Ten motyw przewija się przez całą powieść. Wielokrotnie rozważania o zdradzie, lojalności, powinności w walce o może nie słuszną, ale jednak wspólną sprawę, będziemy widzieć zarówno ze strony samego Dartha Bane'a, jak i ze strony jego uczennicy Zannah. Cichy konflikt między tą dwójką narasta niemal od początku powieści, możemy go wyczuć niemal w każdym rozdziale, mimo tego że przez większość czasu ta dwójka bohaterów wykonuje osobne zadania, nie mając ze sobą kontaktu, a jednak wszystko dąży do finału będącego kwintesencją stworzonej przez Bane'a, Zasady Dwóch.



Ciekawą rzeczą jest to, że powieść poza świetną fabułą, może skłonić nas do refleksji nad istotą lojalności w naszym codziennym życiu. Mógłbym się co do tego punktu nieco bardziej rozpisać, jednak myślę że najlepszym doświadczeniem będzie przeczytanie książki, i doświadczenie osobiście tych refleksji.



Sam styl pisania Drew Karpyshyna sprawia, że książkę czyta się bardzo dobrze, autor potrafi świetnie budować napięcie oraz świat. "Dynastia zła" jest fenomenalnym zwieńczeniem trylogii, i z pozoru przewidywalne zakończenie ma jednak pewne drobne detale skłaniające nas do zastanowienia się czy na pewno stało się to co wydaje nam się, że się stało? Odnosił się z resztą do tego sam autor na swojej stronie internetowej w sekcji Q&A, więc zachęcam do zajrzenia tam już po przeczytaniu powieści. Polecam!

W Dynastii zła Drew Karpyshyn wieńczy swoją opowieść skupioną wokół Dartha Bane’a z chłodem i goryczą, które przystoją opowieści o upadku – lub triumfie – człowieka, który uczynił z destrukcji filozofię. Tu nie ma krzyku tłumu ani blasku nadziei; jest pustynia. Bane nie szuka potęgi dla samej potęgi, ale dlatego, że tylko w niej widzi sens istnienia. Jego walka jest nie tylko z innymi, ale – jak w życiu każdego z nas – z samym sobą.



Karpyshyn pisze nie po to, by fascynować, lecz by unaocznić – logikę przemocy, strukturę zdrady, samotność, jaka towarzyszy tym, którzy wybierają władzę jako jedyną prawdę. Zaskakuje dojrzałość psychologiczna postaci – Zannah nie tylko jest przeciwnikiem Bane’a. Jest jego odbiciem, lustrem w którym odbija się jego własna ścieżka. Każdy krok w stronę finału to nie tyle akcja, co kolejny akt egzystencjalnego zanurzenia.



Finał tej trylogii nie jest katharsis, lecz przypomnieniem, że śmierć – nawet wielka, nawet w ciemności – nie niesie zbawienia. Jest tylko końcem drogi. Ale ten koniec Karpyshyn buduje z surową, niemal grecką precyzją. Gdy kończymy Dynastię zła, nie odczuwamy radości. Czujemy coś głębszego: nieuchronność losu i ciężar wyboru. I może właśnie dlatego ta książka pozostaje w moim milczącym wnętrzu.



Martin, księgarz, Księgarnia Katowice Trzy Stawy