StaraPaka No. 3

Krystian ma ogromny talent do opowiadania i gdyby żył w średniowieczu, zapewne byłby znany z opowieści prawionych w przydrożnych karczmach. Na całe szczęście jego talent do opowiadania ma równiez przełożenie na pióro, czego dowodem jest ta świetnie napisana książka. Najbardziej szanuję autora za to, że opisując swoje historie nie owijał w bawełne. Miał również sporo odwagi, jak to on, schować poprawność polityczną w kieszeń i pisać "jak było". Pierwsze pół książki jest napisana bardzo szczegółowo, wręcz czyta się ją jendym tchem. Na dalszych stronach odnoszę wrażenie, że Krystian tylko zachaczył o niektóre przygody, z czego wnioskuję, że będziemy mogli wkrótce przeczytać jego kolejne książki. Sratapaka no.3 to naprawdę piękna autobiografia, pełna niesamowitych przygód. Czytając ją ma się wrażenie, że podczas tych wszystkich przygód jakie przeżył Wójo stoi się tuż obok niego i widzi jego oczami. Zdecydownie polecam i czekam na kolejne historie, bo niedosyt pozostał.

Szczera, uczciwa, czasem brutalna, czasem zwariowana, momentami smutna, cały czas pełna adrenaliny - jakże prawdziwa opowieść specjalsa. Mam wrażenie, że pod przykrywką sprawnej opowieści „Wója” słyszę wielowątkowe wyznanie komandosa, męża, ojca - nie tylko „twardego gościa ze Starej Paki”.

Członkowie zawsze mówili, że kluczem do znalezienia się w ich gronie było przede wszystkim parcie na robotę, podobne poczucie humoru oraz profesjonalizm. Tacy ludzie właśnie tworzyli starą pakę i byli niezastąpionym wsparciem dla siebie w osiąganiu swoich sukcesów. Przyjemnie się o tym czytało

Książka, którą Wójo zadedykował swojej żonie, bez której jak sam twierdzi nie powstała by ta książka, a on by wszystkiego sam nie przetrwał. Także chwała że się udało i możemy teraz przeczytać jego wspomnienia z lat służby

Stara Paka to nie tylko opowieść o wojnie, walce, odwadze i żołnierzach. To przede wszystkim historia o młodych chłopakach zaciągniętych do wojska w tym samym czasie, w jednym wieku, którzy z obcych sobie ludzi stają się przyjaciółmi