Strużki

Strużki

Qwerty

Strużki Halber są przykładem Bildungsroman, dotyczą tematyki dorastania, formowania się podmiotowości głównej bohaterki, co symbolizuje obecny w powieści kokon. Atutem utworu Halber jest język, nieco poetycki, nieco ulotny; sprawiający, że narratorka zdaje się zdystansowana wobec świata przedstawionego. Ciekawym zabiegiem jest wykorzystanie narracji pierwszoosobowej w kontekście „przyczajonej” osobowości głównej bohaterki, którą poznajemy jako satelitę innych bohaterów. „Poetyckość” wyrasta poza język, uobecniając się w akcji; Strużki charakteryzuje oscylacja między linearną akcją a luźnym układem epizodów z okresu dzieciństwa. Czas płynie, ale nierzadko odnosimy wrażenie, że niewiele ulega zmianie, prócz tego, że przyglądamy się przyjaźni bohaterek (czy też bardziej ogólnie, okresowi dojrzewania) z różnych perspektyw. Taka niejednoznaczność jest intrygująca, pytanie, czy potrzebna. Obraz dzieciństwa i okresu dojrzewania w Strużkach jest wielopłaszczyznowy. Ta złożoność bywa czasem przytłaczająca. Wpływa na to ilość i ciężar tematów podjętych przez autorkę. Choroba, relacje rodzinne i rówieśnicze, pierwsza miłość, macierzyństwo, aborcja i pochodzenie w powieści są czasem mało pogłębione i mogą dociążać lekką frazę autorki. Poza tym, Strużki wpisują się w kilka współczesnych kontekstów, między innymi w pewien „nurt vintage”, przynoszący obrazy, skojarzenia raczej z początkowego okresu rewolucji cyfrowej, z lat osiemdziesiątych, dziewięćdziesiątych. Powieść wypełniają klimaty rodem ze wsi, działki, w pierwszej części dominuje sceneria „małomiasteczkowa”. Jednocześnie Strużki, podejmując motyw „toksyczności”, próbują nawiązywać do literatury young adult. Świadczy o tym także wiek i problemy bohaterów, zdaje się jednak, że powieści nie można zakwalifikować do określonego gatunku. Powieść Halber wydaje się zatem nie tyle unikatowa, co wyróżniająca się w szeregu utworów o podobnej tematyce. Naznaczona poetyckością (wszak Maria Halber debiutowała liryką) i z niej czerpiąca, podejmującą ponadczasowy schemat Bildungsroman, próbującą oddać złożoność okresu dojrzewania, co jednak połowicznie udaje się autorce. Należy jednak pochwalić Halber za konstrukcję postaci, Autorka umiejętnie wykorzystała i przetworzyła niektóre archetypy (matki, ojca, przyjaciela, etc.). Jednak postać Kingi jest chyba bardziej oryginalna i zniuansowana niż narratorka. Wydaje się jednak, że powieść niezupełnie odpowiada na bieżące problemy, podejmując raczej bardzo uniwersalne treści. Dorastanie bohaterki sytuuje się w dwóch pierwszych dekadach XXI wieku, natomiast równie dobrze mogłoby przypaść na lata wcześniejsze. Owszem, w powieści są obecne wzmianki o technologii, np. telefonach komórkowych, lecz generalnie jest ona przesiąknięta atmosferą „małomiasteczkową” i anachronizmem swoistego „złotego wieku” dzieciństwa.