Upiór w ruderze

Kolejna szałowa książka A. Pilipiuka. Upiór w operze jest książka przy której można pośmiać się do łez. Cudowna. Czyta się jednym tchem.

Książki p. PILIPIUKA czyta się szybko i z ogromną przyjemnością. Wszechstronny autor łączy pasję pisania ze swoim archeologicznym wykształceniem, co daje doskonałe efekty. Warto sięgnąć po inne cykle, np.: "OKO JELENIA", "DZIENNIKI NORWESKIE" czy opis przygód Wędrowycza Jakuba. POLECAM, ale też OSTRZEGAM, twórczość p. PILIPIUKA zarezerwowana jest dla ludzi, którzy dysponują elementarna wiedzą nt Warszawy, historii Polski i co chyba najważniejsze, mają odpowiednie poczucie humoru.

Pan Andrzej to marka sama w sobie — i tyle powinno wystarczyć, ale możliwe, że nie każdego przekona. "Upiora..." zamawiałam w ciemno, bo wiedziałam, że to będzie przednia zabawa — poznałam inne opowieści pióra tegoż autora, nigdy się nie zawiodłam i zaufałam po raz kolejny. I był to strzał w dziesiątkę. Jeśli masz słabość do pewnego dojrzałego wiekiem Egzorcysty Amatora, to klimat tej powieści jest bardzo zbliżony do wiejskiego życia bimbrownika i jego ekipy, ale nie spodziewaj się, że spotkasz tę samą opowieść — co to nie i dobrze, potrzeba nam odmiany. "Upiór..." posiada własny klimat, to podróż przez historię z humorem, ale też nostalgią i puszczeniem oka dla tamtych pokoleń. Pokazuje absurdy minionych czasów, ale nikogo za nie nie gani — to raczej wujowskie poklepanie policzka z nadzieją, że coś się zmieniło. Lektura idealna nie tylko na lato, ale na weekend, pochłonęłam ją w dwa dni z uśmiechem na ustach. Serdecznie polecam.

Powieść wpisuje się w swój cykl. Moim zdaniem jest najlepszą z dotychczas wydanych w tym kontekście. Czyta się lekko i szybko, język luźny, typowy dla Andrzeja. Na plus dość wciągająca fabuła, na minus niepotrzebne wyskoki z kosmitami i mieszanie wątków na koniec. Generalnie ok.

Książka równa, bo bardzo słaba. Ostatni rozdział (z UFO) to już w ogóle wynaturzenia autora i popis prawicowo-nacjonalistycznych i homofobicznych pomysłów