Wady mężczyzn. Wyplenić? Zrozumieć? Polubić? (plik audio)

Czy mężczyźni mają jakieś wady? Zapewne większość kobiet odpowie, że tak. Ale jakie to są wady? Czy można generalizować i przyporządkowywać zespół takich a nie innych cech danej płci? Oczywiście że można! Autorka właśnie to robi, pisząc o tym z przymrużeniem oka, równocześnie nie lekceważąc tematu. Reprezentuje, co oczywiste, kobiecy punkt widzenia, będąc jawnie nieobiektywną, ale zachowując przy tym konieczny poziom realizmu. Są również i tacy, którzy powiedzą, że mężczyźni żadnych wad nie mają. Zapewne będą to w większości sami Panowie, nie mający sobie nic do zarzucenie. Oni również, a może i w szczególności właśnie oni powinni tę książkę przeczytać… i to kilkukrotnie. [Xtext, 2020]

Anna Dodziuk prezentuje łącznie trzydzieści trzy cechy, które – głównie przez kobiety – uznawane są za negatywne. Teksty – czasem żartobliwe, czasem poważniejsze, poparte przykładami z życia autorki, jej koleżanek, znajomych i bliskich – przybierają formę felietonu. Podczas zbierania materiału, pisarka rozmawiała z kobietami i obserwowała mężczyzn, by mieć pełniejszy obraz konkretnego problemu. Wśród wymienionych przez nią wad są między innymi: obietnice bez pokrycia, nadmierna zazdrość, brak domyślności czy zbytnie zaangażowanie w pasję. Styl autorki jest lekki, uszczypliwy, ale spod tej pozornej ironii często wyziera brutalna prawda o ludzkich zachowaniach. Choć Dodziuk koncentruje się na jednej z płci, tak naprawdę pokazuje również kobiety i ogólne relacje międzyludzkie, które często doprowadzają do nieporozumień. Przeczytajcie koniecznie! [grejfrutoowa, ]

Książka dla kobiet, które mają problem ze zrozumieniem mężczyzn. Ciekawie i z humorem zostały wytłumaczone wszystkie męskie przywary, ale oprócz ich wytykania, autorka radzi też co zrobić, żeby polepszyć ten stan rzeczy. Jakich metod użyć i jak zareagować na pewne zachowania. Kobity też nie są bez wad, ale tematem są tu jednak faceci. Książkę wsunęłam w jeden dzień. [madziof, ]

Nie chciałam, żeby z moich obserwacji powstała książka pisana żółcią, a to z dwóch powodów. Po pierwsze – wady mężczyzn w znacznej części nie są przez nich zawinione: tak ich wychowano i w takiej wyrastali kulturze, że z wieloma spośród posiadanych przez nich cech nam, kobietom, trudno żyć. A po drugie – obserwowanie wad bez złości i z poczuciem realizmu stwarza nadzieję na lepsze wspólne życie. Chciałabym, żeby te – jak je dla siebie nazywam – „wadki” chociaż w niewielkim stopniu przyczyniły się do budowania pomostu pomiędzy nami a mężczyznami, z którymi łączy nas wieczna wzajemna fascynacja i dzielą nieustanne konflikty, a mimo to nie możemy bez siebie żyć. [ze wstępu]

I zabawne i mądre, warte spędzonego czasu. [Brunon, ]

Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały poddane redakcji.