Wichrowe Wzgórza

“Wichrowe Wzgórza” od lat zajmują szczególne miejsce w moim sercu i należą do zaszczytnego grona moich ulubionych książek. Z okazji nowego wydania tej historii przez Świat Książki, postanowiłam jeszcze raz przeżyć ją na nowo.Choć wydawało mi się, że nic już mnie nie zaskoczy, odkrywałam jej kolejne warstwy, a wszystkie emocje przeżywałam równie intensywnie, jeśli nie silniej niż wcześniej.



“Wichrowe Wzgórza” często są przedstawiane jako przepiękna historia miłosna. I owszem, opowieść o losach Katarzyny i Heathcliffa jest piękna, ale znajdziemy w niej coś więcej - obsesja, namiętność, rozpacz i tragizm bohaterów składają się na poruszającą całość.



Z pozoru prosta fabuła, z każdą stroną okazuje się być coraz bardziej złożona, a przy tym niezwykle wciągająca! Najprawdziwszy zachwyt budzi jednak kunszt pisarski. Sugestywne, obrazowe opisy wytwarzają wokół nas gęstą, duszną, namacalną wręcz atmosferę. Oczami wyobraźni przemierzamy wraz z bohaterami mroczne wrzosowiska. Dialogi, równie barwne i wręcz przesiąknięte emocjami, gwarantują liczne wzruszenia. Warstwa metaforyczna natomiast z każdą lekturą odsłania coraz to nowsze znaczenia.



To nie jest klasyczna opowieść w myśl “i żyli długo i szczęśliwie”. Miłość przedstawiana tu jest jako siła destrukcyjna. Siła, która każe podążać za głosem serca, nawet jeśli ta droga wiedzie nas ku cierpieniu.



Z ogromną przyjemnością sięgnęłam po “Wichrowe Wzgórza” po raz trzeci i wiem, że na pewno nie ostatni!

Martyna, księgarka, Wrocław, CH Magnolia Park

„Wichrowe Wzgórza” Emily Brontë to jedna z moich ulubionych książek i regularnie do niej wracam. Przy okazji nowego wydania stwierdziłam, że nadszedł czas przeczytać ją ponownie – i przypomniałam sobie, za co tak bardzo ją kocham.



Przede wszystkim za klimat. Wystarczy wzmianka o ołowianym niebie nad wrzosowiskami, żeby całkowicie pogrążyć się w tej opowieści – a jest to opowieść o nieszczęśliwej miłości Cathy i Heathcliffa, o uczuciu, które zamiast dotyczyć tylko tych dwóch osób, dotyka wszystkich dookoła nich i niszczy kolejne ludzkie istnienia. Brontë stworzyła dwie bardzo skomplikowane postaci. Czytelnik współczuje im na zmianę z odczuwaniem w ich kierunku niechęci i irytacji. Szczególnie Cathy (w tym tłumaczeniu Katarzyna) swoim zachowaniem z pewnością da radę każdego do siebie zrazić… Choć koniec końców nad tą smutną historią można jedynie płakać. Pudełko chusteczek przyda się na pewno.



„Wichrowe Wzgórza” to lektura obowiązkowa. Idealna dla fanów klasyki literatury, a w szczególności takich autorek jak Jane Austen czy Elizabeth Gaskell. Objętościowo jest bardzo przystępna, a piękna, kolorowa, pozłacana okładka prezentuje się bezbłędnie. Będzie świetnym pomysłem zarówno na prezent, jak i dodatek do osobistej, domowej biblioteczki.



Natalia, księgarka, Bielsko-Biała, Comfy Park Bielik

''Wichrowe wzgórza'' to powieść napisana przez Emily Bronte. Po tę pozycję sięgnęłam tuż po zobaczeniu nowej wersji kinowej filmu o tym samym tytule. Z czystej ciekawości chciałam sobie porównać jak się ma film do książki i tutaj zaczynają się schody.

Na ekranie kinowym ''Wichrowe wzgórza'' zostały przedstawione jako historia niezwykle romantyczna, namiętna, nutką obsesji, ale przeplatającej się gdzieś w tle, nie wychodzącej na pierwszy plan, gdzie w książce to właśnie ta obsesja i chore, wręcz wyniszczające uczucia głównych bohaterów względem siebie stanowią filar tej powieści.

Katarzyna i Heathcliff żywiąc do siebie uczucia popadają w obłęd i wyniszczają siebie nawzajem. W przypadku och uczucia nie możemy mówić o pięknej, romantycznej miłości.

Narracja w książce jest ciężka, mroczna i momentami bardzo dołująca dla czytelnika, ale coś czego nie można odmówić ''Wichrowym wzgórzom'' to to, że są napisane absolutnie cudownie. Już tłumaczę o co chodzi. Mimo mocnej narracji książkę czyta się niesamowicie dobrze i miło zaskoczył mnie ten paradoks u Emily Bronte.

Mimo iż książka nie jest powieścią o czystej, pięknej miłości to ten cytat: ''Kocham ziemię pod jego stopami i powietrze nad jego głową, i wszystko, czego dotyka, i każde jego słowo. Kocham jego spojrzenia, jego uczynki i w ogóle jego całego.'' sprawia, że mam ciarki i tak pięknych określeń na ukochaną osobę nie powstydziłaby się niejedna książka o miłości.

Podsumowując: ''Wichrowe wzgórza'' wywoływały w mojej głowie ogromny rollercoaster, ale uważam, że to bardzo dobry znak, bo książka ma poruszać i wywoływać emocje.

To konkretne wydanie zostało wydane przez wydawnictwo Świat Książki i ma przepiękną szatę graficzną. Idealnie sprawdzi się jako prezent.



Justyna, Księgarka, Warszawa Białołęka

Klasyczne powieści mają to do siebie, że często mimo popularności w przestrzeni medialnej potrafią swoją treścią zaskoczyć. Tak było, gdy pierwszy raz sięgnęłam po „Wichrowe wzgórza" Emily Bronte. Ale czy warto?



Historia, jaką wykreowała Emily Bronte w „Wichrowych wzgórzach" ukazuje nam, jak ludzka psychika jest skomplikowana i do czego potrafi doprowadzić nas niekontrolowana obsesja. Nie znajdziemy w niej typowego romansu. Emily Bronte stworzyła powieść, w której zanurzamy się w ludzką psychikę, obserwujemy jak tragiczna miłość doprowadza do obsesji i wątpliwych czynów. Pojawia się również motyw konfliktu klasowego – typowy dla epoki, ale ukazany w interesujący sposób. Również natura odgrywa ważną rolę. Miejsce akcji jakim są tytułowe wzgórza tylko podkreśla klimat opowieści.



Emily Bronte w swojej powieści „Wichrowe wzgórza" zabiera nas w meandry ludzkiej psychiki. Opowieść o miłości, poświęceniu i cierpieniu to tylko część tego, co oferuje ta powieść. Poprzez nietypową narrację oraz gotycki klimat przeżywamy wydarzenia jeszcze mocniej. Relacja Heathcliffa i Katarzyny znacząco różni się od obrazu miłości znanego ze współczesnych książek.



Jeżeli lubisz nietypowe klasyczne powieści pełne nieidealnych postaci to jest to książka dla ciebie. Oczywiście dla fanów klasycznych romansów to pozycja obowiązkowa, jak i zarówno dla osób, które znają ekranizację, jak i tych, które dopiero planują ją obejrzeć.



Marysia, księgarka, Wrocław, Wroclavia

Powieść Emily Bronte (1818 - 1848) "Wichrowe Wzgórza" przeczytałam jeszcze będąc nastolatką, szczerze mówiąc nie pamiętam jak wtedy odebrałam tę książkę. Mniemam, że jak dla większości podlotków była ona dla mnie "słynną opowieścią o miłości, tajemnicy, zemście". Po wielu latach, ubrana w nowe doświadczenia ponownie sięgnęłam po "Wichrowe Wzgórza", wybrałam wydanie z Wydawnictwa Świat Książki (ma rozmiar idealnie mieszczący się w torebce i jest niedroga - 34,99 zł).

Początek jak przystało na powieść gotycką przesiąknięty jest grozą oraz tajemnicą, ale tylko do pewnego czasu... Kolejne rozdziały, koleje postaci, a mnie nasuwa się tytuł utworu Jacka Kaczmarskiego "Poczet zboczeń i zwyrodnień", od razu podkreślę, że osoba pisząca tę recenzję absolutnie nie jest skostniałą "dewotą". Owszem, bywam odrobinę cyniczna, ale przecież to nie grzech. Nie chcę za dużo zdradzać, niech czytelnik sam przeczyta i oceni, ale uważam, że "Wichrowe wzgórza" powinny być lekturą obowiązkową dla studentów psychologii, resocjalizacji, pedagogiki etc. Co się dzieje, gdy dzieci nie wychowuje się, lecz hoduje, ograniczając się tylko do zakazów i nakazów? (Kapryśne niunie wyrastały na równie infantylne i rozhisteryzowane niuniska nie mające pojęcia o realiach życia). Nie wspomnę o tych, pozostawionych samym sobie, pozbawionych miłości, a w zamian otrzymujących chłód, pogardę i razy pozostawiające blizny przede wszystkim w sercu. "Wichrowe wzgórza" to nie jest powieść o miłości, ale o jej braku, o zagubieniu, okrucieństwie, egocentryzmie i zemście, która nie syci.



Magda, księgarka, Inowrocław Galeria Solna