Wichrowe Wzgórza

„Wichrowe Wzgórza” autorstwa Emily Brontë to książka,

która na długo zostaje w pamięci i pokazuje, czym jest prawdziwa,

dzika i nieujarzmiona miłość. Historia opowiada o burzliwym uczuciu

między Heathcliffem a Cathy Earnshaw, które napotyka przeszkody

wynikające z różnic społecznych, charakterów i rodzinnych

konfliktów. Ich namiętność prowadzi do cierpienia, zemsty i

dramatycznych konsekwencji, które dotykają nie tylko ich samych, ale

także kolejne pokolenia.



Już od pierwszych stron powieść urzeka surowym klimatem angielskich wrzosowisk, atmosferą niepokoju i mocno zarysowanymi postaciami.

Heathcliff i Cathy są pełni sprzeczności, ich relacja jest dzika i

intensywna, a każdy ich wybór pociąga za sobą konsekwencje, które

poruszają czytelnika. Powieść nie boi się pokazywać gniewu,

zazdrości i cierpienia, a jednocześnie ukazuje, jak potężne i

kształtujące może być prawdziwe uczucie.



Dodatkowo lektura „Wichrowych Wzgórz” daje ogromną przyjemność

w połączeniu z niedawną premierą filmu w kinie. To niesamowite

uczucie sięgnąć po książkę, która od lat uchodzi za klasykę i

odkryć w niej znacznie więcej szczegółów, niuansów i emocji niż

mogło się zmieścić na ekranie.



„Wichrowe Wzgórza” to historia o niszczycielskiej miłości,

namiętności i zemście, która zachwyca swoją intensywnością,

głębią emocji i ponadczasowym klimatem. To powieść, do której

wraca się myślami długo po przeczytaniu, i która pozostawia w

sercu mieszankę wzruszenia, zachwytu i refleksji nad ludzkimi

emocjami.

Aleksandra, księgarka, Opole, CH Solaris

„Wichrowe wzgórza” Emily Brontë w zbiorowej świadomości funkcjonują przede wszystkim jako romans między dwójką głównych bohaterów, pochodzącą z dobrego domu Katy i przygarniętym z ulicy przez jej ojca Heathcliffem. Tymczasem jest to dużo głębsza historia, poruszająca trudne tematy takie jak przemoc w rodzinie, trauma pokoleniowa, rasizm i prześladowanie. „Wichrowe wzgórza” są w dużej mierze o tym, jakie konsekwencje niesie zadawanie bólu innym ludziom i do czego może prowadzić zemsta. Brontë prowokuje do zastanowienia się nad źródłem ludzkiego cierpienia i nad tym jakie mechanizmy kierują zranioną psychiką. Powieść znów jest na ustach wszystkich za sprawą najnowszej ekranizacji Emerald Fennell, choć film właściwie ciężko nazwać ekranizacją. To raczej autorska wizja reżyserki i może tym bardziej warto zapoznać się z oryginałem książkowym.

Powieść świetnie się czyta, podczas lektury nie czuć, że to historia, która powstała w połowie XIX wieku.

Jedna z najlepszych, najpiękniejszych i najgłębszych książek, które zaliczamy dziś do klasyki literatury. Polecam absolutnie każdemu chociaż spróbować zmierzyć się z tym dziełem i niech wznowienie przez wydawnictwo Świat Książki będzie do tego pretekstem.



Aleksandra, Księgarka, Warszawa Elektrownia Powiśle

„Wichrowe Wzgórza“ to nie jest historia miłosna w klasycznym sensie - to raczej opowieść o uczuciu, które wyrasta z bólu, samotności i dziecięcego odrzucenia, jak dzikie wrzosy wyrastające na jałowej ziemi. Emily Brontë stworzyła powieść surową, intensywną i emocjonalnie niepokojącą, a jej klimat przypomina nadciągającą burzę, której nie sposób zatrzymać.



Najmocniej uderza postać Heathcliffa, bohatera, którego dzieciństwo naznaczone pogardą i wykluczeniem staje się jak pęknięcie w lodzie: z pozoru niewielkie, lecz z czasem rozrywające całą taflę jego życia. Brontë pokazuje, jak brak miłości potrafi wypaczyć duszę i jak łatwo zranione dziecko może stać się dorosłym, który zamiast szukać ciepła, zaczyna je niszczyć.



To powieść pełna skrajności, namiętności i okrucieństwa, tęsknoty i zemsty, oddania i destrukcji. Nie daje komfortu czytelnikowi, nie oferuje łatwego ukojenia, ale właśnie dzięki temu zostaje w pamięci.



„Wichrowe Wzgórza” czyta się jak wspomnienie silnej wichury: może była niebezpieczna, może wywróciła kilka rzeczy do góry nogami, ale jej dźwięk i siła jeszcze długo brzmią w środku.



Zuzanna, księgarka, Gdańsk, Galeria Metropolia

Po przeczytaniu "Wichrowe Wzgórza" autorstwa Emily Brontë mam mieszane odczucia. Podczas lektury momentami byłam zaciekawiona historią, jednak zdarzały się także fragmenty, które wydawały mi się nużące i trudniejsze do przebrnięcia. Atmosfera książki jest bardzo mroczna i ciężka, co sprawia, że nie jest to lekka ani przyjemna lektura.

Po skończeniu powieści nie czuję dużego zachwytu nad tą historią. Niektóre zachowania bohaterów były dla mnie irytujące, ciężko w pełni przeżywać ich losy.

Książka była interesująca, ale nie zrobiła na mnie aż tak dużego wrażenia.