Wiedźmy i czarownice

„Wiedźmy i czarownice” to plastyczna relacja z cierpienia setek kobiet i mężczyzn oskarżonych o wyimaginowane zbrodnie. Historia opisuje bezpodstawne i bezsensowne akty oskarżeń i tortury zadawane ofiarom polowań na czarownice w XV-XVII w. Dla czytelników o mocnych nerwach i miłośników true crime.



Małe miasteczka, drewniane domy, rodzinne zakłady cechowe. Sąsiedzi się znają, spotykają na ryneczkach, w kościołach, wiele rodzin pracuje razem na polach. Tymczasem…

Komuś wywrócił się wóz przed czyjąś zagrodą – czary!

Ktoś zjadł dżem, po którym wydalał robaki i umarł – czary!

Goniony zając w tajemniczy sposób zniknął w czyimś ogrodzie – czary!

Kałamarz spadł z blatu po wejściu łowcy czarownic do domu – czary!

Urodziło się martwe dziecko – czary!

Dalej idzie szybko: akt oskarżenia, tortury i areszt w lochu, przyznanie się do winy, ponowne tortury dla pewności i wyrok śmierci poprzez spalenie żywcem. Następnie konfiskata majątku, bo kto ma zapłacić za cały proces jak nie czarownica?

Opracowanie Nigela Cawthorne’a jest mocno osadzone w autentycznych zeznaniach. Autor dotarł do ogromu akt oskarżeń i tyleż samo wyroków śmierci za uprawianie czarów w Europie. W opisach przypadków mamy dużo przemocy, tortur i brutalnych czynności wykonywanych przez katów w celu orzeczenia winy. Cawthorne bardzo szczegółowo i obrazowo opisuje przemoc i gwałt, co momentami budziło mój niesmak i podejrzenia o jakąś niezdrową fascynację autora…?



Książka nie zgłębia się w emocje łowców czarownic i katów, ani rzekomych czarownic i czarodziejów, jest raczej katalogiem rozpraw z różnych państw Europy. Wnioski bardzo łatwo wyciągnąć samemu.



Weronika, księgarka, Gliwice Arena

„Wiedźmy i czarownice” to książka opisująca historię prześladowań oraz polowań na czarownice, które dotknęły wiele państw w Europie. Nigel Cawthorne sięga do licznych źródeł, selekcjonując dla czytelnika najistotniejsze fakty i wydarzenia, i co najważniejsze przytaczając wydarzenie, od którego wszystko się zaczęło.



Wyobraźcie sobie rzeczywistość, w której wasz sąsiad zostaje zatrzymany, bo inna sąsiadka widziała go na sabacie, doleciał tam na koźle, pił krew dzieci, zawarł pakt z diabłem i obcował z nim kilkukrotnie. Brzmi niedorzecznie? Jednak tak wyglądała codzienność na przestrzeni kilku wieków (XIV-XVIII). Podczas czytania niejednokrotnie byłam w szoku, że do takich wydarzeń w ogóle dochodziło. Wyobrażam sobie strach ówczesnych ludzi, którzy musieli uważać na to, co mówią i robią, bo każde odchylenie od normy mogło wskazywać na posługiwanie się magią.



Autor podzielił książkę na rozdziały, a każdy z nich poświęcił opisaniu sytuacji w jednym z europejskich państw, np. Niemczech czy Hiszpanii. Pomimo tego, iż kary za uprawianie czarów mogły się różnić, rodzaje tortur pozostawały te same, a ofiary polowań na czarownice można liczyć w dziesiątkach tysięcy. Jednym z minusów jakie dostrzegam to przytoczenie przez autora samych faktów, bez dopisania własnych przemyśleń czy krytycznych uwag. Jednakże „Wiedźmy i czarownice” to świetna książka na sam początek, aby dowiedzieć się podstawowych informacji o temacie.



Sylwia, Księgarka, Księgarnia Katowice Trzy Stawy

Do przeczytania tej książki zachęciła mnie okładka. Sięgnęłam po nią, pomimo że przeczytałam mnóstwo książek o tej tematyce.

To zdecydowanie książka dla kogoś, kto nie czytał jeszcze nic o prześladowaniu czarownic. Autor w każdym rozdziale opisuje najważniejsze historie związane z paleniem czarownic na stosach w krajach europejskich – czarownice z Salem, niemieckie Hexen czy hiszpańską inkwizycję. Opisuje też najpopularniejsze tortury stosowane podczas przesłuchań (w celu wymuszenia zeznań bądź nazwisk innych czarownic). Autor podaje też trochę statystyk, co daje Czytelnikowi pojęcie o skali zjawiska. W „Wiedźmach i czarownicach” wykorzystał pisemne świadectwa dotyczące epoki.

Na końcu książki jest bibliografia (w języku angielskim), w środku znajdziecie czarno – białe zdjęcia i ryciny.

Nie dowiedziałam się niczego nowego z tej książki, ponieważ autor powiela inne opracowania. W dodatku każdy rozdział to krótki opis danego wydarzenia. Minusem jest to, że Nigel Cawthorne nie skupia się na powodach zaistniałej sytuacji, nie próbuje wyjaśnić co się stało. I jak to możliwe, że w większości to kobiety były oskarżane o czary. Przytacza tylko suche fakty.

Mimo wszystko polecam komuś, kto chce zapoznać się z tematem. Książka napisana jest lekkim językiem, więc czyta się ją bardzo dobrze.

Iza, księgarka, Bydgoszcz, Zielone Arkady