Wielka samotność

„Wielką samotność” Kristin Hannah, wydaną przez Świat Książki, czytałam już jakiś czas temu, a mimo to niezmiennie pozostaje w moim top 10.

To nie jest lekka powieść obyczajowa, po którą sięga się dla zabicia czasu. Z jednej strony zachwyca surowymi, pięknymi opisami Alaski - ostatniego dzikiego stanu USA. Z drugiej jednak uderza w czytelnika tematami, które dogłębnie poruszają i zostają w pamięci na długo. Kristin Hannah w mistrzowski sposób pokazuje, jak ogromne spustoszenie potrafi siać wojna i jak głęboko wnika w ludzką psychikę. Na kartach powieści widzimy zespół stresu pourazowego i jego konsekwencje - osuwanie się w lęk, gniew i bezsilność, które niszczą nie tylko jedną osobę, ale całą rodzinę. „Wielka samotność” to także przejmujący obraz przemocy domowej widzianej oczami dziecka, które próbuje zrozumieć świat dorosłych. Alaska w tej historii nie jest jedynie tłem. Jest żywiołem - pięknym, surowym i bezlitosnym. Daje schronienie, ale potrafi też odebrać wszystko. Dodatkowej głębi nadaje powieści zależność między zmieniającymi się porami roku a zmianami w zachowaniu człowieka.



„Wielka samotność” to powieść, po którą warto sięgnąć jeśli chce się zrozumieć mechanizmy ludzkiej psychiki, realia społeczno-polityczne lat 70. w Stanach Zjednoczonych i przeżyć historię, która dostarczy wiele skrajnych emocji. Ta książka przypomina, jak kruche jest ludzkie życie i więzi.



Klaudia, księgarka, Bielsko-Biała Sfera

„Wielka samotność” to trzecia, po „Słowiku” i „Wyśnionym szczęściu”, przeczytana przeze mnie książka Kristin Hannah. „Słowikiem” byłam zauroczona, natomiast kolejna powieść nie zrobiła na mnie tak dobrego wrażenia. Zanim sięgnęłam po następną książkę tej autorki minęło trochę czasu. Po lekturze pozostaje mi żałować, że było go tak dużo.



Przy „Wielkiej samotności” nie da się użyć innych stwierdzeń, niż trochę utartych, że wciągnęła od pierwszej strony, wgniotła w fotel i zostawiła po sobie kaca książkowego. A potem, że brakuje słów żeby opisać jaka była znakomita. Jest to powieść zarazem bardzo smutna i piękna. Pokazuje bezlitosną przyrodę na Alasce oraz równie bezlitosną naturę człowieka w obliczu traumy jaką przeżył. W kontraście do niesamowitych opisów przyrody autorka przybliża nam toksyczną relację. Cała historia toczy się wokół trudnej rodzinnej miłości żony do męża, córki do ojca i matki do córki. Pojawia się również pierwsza młodzieńcza miłość, która jest zarazem szalona i bardzo dojrzała. A wszystko to na Alasce, która nie wybacza najmniejszego błędu, który może kosztować życie.



Jest to książka z gatunku tych, których się nie zapomina. Trafia w moim rankingu na półkę w kategorii najlepszych obok „Gdzie śpiewają raki” i „Lekcji chemii”, mimo że emocje towarzyszące podczas lektury i po niej nie były najłatwiejsze. Być może nie zachęcę, ale poza dobrą kawą radzę przygotować również chusteczki.

Irmina, księgarka, Toruń CH Plaza