Wszystkie stworzenia duże i małe. Gdyby tylko miały głos

Seria "Wszystkie stworzenia duże i małe" zyskała już miano kultowej, a na podstawie książek powstało kilka głośnych seriali. Po lekturze pierwszego tomu wcale nie dziwię się takiemu stanowi rzeczy – James Herriot pisze lekko, przystępnie opowiada o pracy weterynarza, a także z dużą wnikliwością portretuje ówczesne społeczeństwo oraz maluje słowem zapierające dech w piersiach pejzaże

Yorkshire. A wszystko to przyprawione anegdotami oraz dużą dawką humoru i autoironii.



Książka ta jest idealna dla wszystkich, którzy kochają zwierzęta, a także dla tych, którzy myślą o zostaniu weterynarzem – Herriot pokazuje trudy tej pracy, bo nie zawsze ma się do czynienia ze słodkimi pieskami czy kotkami, ale często trzeba stawić czoła wielkiemu bykowi czy stadu owiec. Niekwestionowaną gwiazdą tego tomu jest jednak dla mnie mały Gałganek, pies hołubiony i przekarmiany przez swoją bajecznie bogatą panią. Rozdziały poświęcone temu biedakowi

nieodmiennie poprawiały mi humor i przyprawiały o napady śmiechu.



Całość trochę przypomina mi serial dokumentalny o doktorze Janie Polu – jeśli nie boicie się więc opisów wypadających macic, krwi oraz innych wydzielin żywego organizmu, to niczego lepszego nie znajdziecie!



Joanna, Księgarz, Galeria Rzeszów

„Gdyby tylko miały głos” to pierwsza z cyklu ośmiu książek „Wszystkie stworzenia małe i duże” Jamesa Herriota, serii fabularyzowanych wspomnień autora z czasu lat 30., gdy pracował jako początkujący weterynarz w Yorkshire. Jest to wspaniała, ciepła opowieść o ciężkiej pracy wiejskiego weterynarza, który musi być dostępny 24/7, nierzadko odnosi poważne urazy ze strony swoich mniej współpracujących pacjentów, a to wszystko pod presją walki z zabobonami i próby edukowania miejscowych w zakresie właściwej opieki nad zwierzętami.



James Herriot z czułością opowiada nie tylko o swoich pacjentach, lecz także o krajobrazie i lokalnej społeczności. Autor kreśli zabawne portrety swoich najbliższych współpracowników, ekscentrycznych braci Farnonów, jak i wielu mieszkańców okolicznych wsi, z pokrzepiającą sympatią. Świetny dar komiczny autora uwidacznia się szczególnie w postaciach pekińczyka Gałgana Woo i jego ekstrawaganckiej właścicielki.



„Gdyby tylko miały głos” to książka dla tych, którzy chcą zaprzyjaźnić się z bohaterami książki, którą czytają. Postaci, mimo że niekiedy frustrujące, wracają do czytelnika i zostają w pamięci, niby wspomnienie serdecznego znajomego.



Dzięki serialowi doczekaliśmy się wznowienia pierwszych dwóch tomów serii – oby podobny los prędko spotkał kolejne tomy!



Nela, księgarka, Poznań Galeria MM

Nareszcie wznowienie! Czekałam ponad 10 lat, gdy przeczytałam tę powieść pożyczoną z biblioteki, marzyłam o własnym egzemplarzu. I jest! Mam nadzieję, że Bukowy Las wyda całą serię trzech tomów, poprzednie wydawnictwo porzuciło serię po drugim, co jest zbrodnią, bo historia jest bardzo dobra.

„Jeśli tylko potrafiłyby mówić” to obowiązkowa lektura dla miłośników zwierząt i „dobrej starej Anglii”. Historia jest fikcyjna, ale zawiera dużo autobiograficznych inspiracji autora. James Herriot też, tak jak bohater, był weterynarzem. Jego perypetie od pierwszych praktyk możemy śledzić w tej historii. Ubrany w tweedową marynarkę i kaszkiet, wsiada do rzężącego samochodu i jedzie odebrać poród krowy w środku nocy. Dodatkowo mamy wątek romantyczny (tak, jest ta piękna dziewczyna z sąsiedztwa) oraz relacji zawodowych ze swoim niecodziennym i nietuzinkowym przełożonym.

Powieść jest wspaniałą historią na każdą porę roku. Czytanie jej przynosi uczucie odprężenia i relaksu jak żadna inna opowieść. Oczywiście zdarzają się stresujące sytuacje i przykre momenty, jak to w życiu. Autor z wyjątkową empatią opowiada tez o tych drugich bohaterach – zwierzętach. Dodatkowo koloryt angielskiej wsi dopełnia świetną opowieść o dobrym człowieku. Książka spodoba się miłośnikom historii o zwierzętach i powieści obyczajowych.



Weronika, księgarka, Gliwice Arena