Zemsta

Książki Igora Brejdyganta zyskały na popularności wraz z serialem „Szadź”, który inspirowany był książka pod tym tytułem.



Tym razem sięgnęłam po „Zemstę” gdyż byłam bardzo zaintrygowana wspomnianą na początku książką i serialem. Główną bohaterką jest komisarz Anna Kłodowską, ale ja uznałabym, że drugą pierwszoplanową postacią jest tytułowa zemsta. Zaplanowana, konsekwentna, zrealizowana na chłodno, z zimną krwią i przemyślana od a do z. W książce pod tytułem „Zemsta” widać czym zajmuje się autor – jest scenarzystą i dla mnie ta książka jest gotowym materiałem na film czy serial. Historia, przedstawiona przez Igora Brejdyganta, ma też coś nietypowego w sobie. Jest zaskakująco spokojna, ma powolne tempo, ale mimo to buduje napięcie. Dzieje się to w ciekawy sposób. Akcja nie przyspiesza, a jednak odczuwa się, że zaraz coś się wydarzy. Napięcie jest budowane powoli i niczym główni bohaterowie horrorów otwieramy te drzwi, mimo że wszystko dookoła „krzyczy” by tego nie robić. Spokój tej książki powodował u mnie większe „ciarki” niż niejeden rozlew krwi i gęsto siejący się trup.



Ciężko jest oddać klimat „Zemsty” Igora Brejdyganta. Tę książkę trzeba po prostu przeczytać i to poczuć na własnej skórze.

Irmina, księgarka, Toruń CH Plaza

Akcja najnowszej książki Igora Brejdyganta pt. „Zemsta” wydanej przez Świat Książki z każdą kolejną stroną coraz mocniej wciąga czytelnika w sieć tajemnic, niedopowiedzeń i emocjonalnych napięć. Autor mistrzowsko buduje atmosferę niepokoju, w której zemsta nie jest impulsem, lecz chłodno zaplanowanym procesem. To thriller, który nie epatuje przemocą, ale buduje napięcie poprzez psychologię i atmosferę zagrożenia. Właśnie ten psychologiczny realizm sprawia, że fabuła jest niepokojąco prawdopodobna.

Jedną z najmocniejszych stron powieści są wielowymiarowi bohaterowie. Autor unika czarno-białych schematów — postacie są złożone, często moralnie niejednoznaczne, a ich decyzje wynikają z bólu, straty i poczucia niesprawiedliwości. Brejdygant nie próbuje ich wybielać, ale też nie potępia. Dzięki temu „Zemsta” to nie tylko kryminał, ale również wnikliwa analiza ludzkiej psychiki. Autor konsekwentnie pokazuje, jak trauma, poczucie niesprawiedliwości i bezsilność potrafią wypaczyć moralny kompas.

Brejdygant prowadzi czytelnika w świat pozbawiony prostych ocen, w którym każda z poznawanych postaci jest wyjątkowa i urzekająco autentyczna. To właśnie ta autentyczność pozwala podczas lektury „zadomowić się” w książce — emocjonalnie wkroczyć w kryminalny świat Warszawy i prowincji, a następnie pozostać w nim na długo po odłożeniu powieści.

Historia rozwija się stopniowo, nie brakuje jednak zaskakujących zwrotów akcji i mylenia tropów, mimo że czytelnik dokładnie śledzi działania policji oraz postępowanie sprawcy. Realistyczne dialogi oraz precyzyjne opisy sprawiają, że choć książkę czyta się szybko, to nawet po zakończeniu sprawy, intryga pozostaje angażująca, a powietrze, mimo iż mgła tajemnicy dawno się rozeszła, wciąż pachnie pytaniem natury moralnej: kto tak naprawdę zawinił?



Anna, księgarka, Wrocław, CH Magnolia Park

Prezes wielkiej firmy informatycznej, okaz zdrowia nagle umiera, przybyły lekarz stweirdza zgon bez widocznej przyczyny a prokurator uznaje brak znamion czynu zabronionego. Jednak zawodowe przeczucie przybyłej na miejsce komisarz Anny Kłodkowskiej z Wydziału Zabójstw jednej z warszawskich komend rejonowych podpowiada coś innego. W tym przekonaniu utwierdza ją kolejny zgon. Tym razem w podobnych okolicznościach umiera właściciel przedsiębiorstwa handlującego oprogramowaniem. Wraz z partnerem podkomisarzem Bogdanem Rumieniem zagłębiaj się w sprawę. Szczegółowe badania przeprowadzone w londyńskich laboratoriach nie pozostawiają wątpliwości: przyczyną śmierci jest nieznana dotychczas, wykonana domowym sposobem neurotoksyna. Rozpoczynają się zakrojone na szeroką skale poszukiwania zdolnego chemika.

Po „Zemstę” sięgnąłem ze względu na osobę autora. Kilka dotychczasowych jego książek mnie zaciekawiło więc dlaczego z tą miałoby być inaczej. Po ciekawym i wciągającym początku dalej jest znacznie słabiej. Fabuła lekko oderwana od polskich realiów nie trzyma napięcia a akcja nie powala na kolana. Sam pomysł na psychopatę dokonującego zemsty z powodu swojej frustracji i żalu do elit społecznych oraz osób „rzekomo” krzywdzących miłość jego życia i odciągających tych kobietę od niego nieco oklepany i niezbyt pasujący do profilu jaki autor ukazał w swojej książce.

Powieść nie angażuje intelektu czytelnika, czyta się ją szybko i jeszcze szybciej zapomina.