Drakulić jedzie do urzedu

URZĘDOWY KOŁEK DLA WAMPIRZEGO SERCA

KULTURIADA

Urzędniczy absurd, wampiry, niesłuszne oskarżenia, frustracja, uwikłanie w bezduszny biurokratyczny system i walka z wiatrakami – wszystko to znajdziecie w "Vaclav Drakulič jedzie do urzędu". To historia pełna karykaturalnego, absurdalnego humoru, prostych, lecz niezwykle urokliwych paneli i opowieść, która przy odrobinie ironii, mogłaby spokojnie przydarzyć się każdemu z nas. Podczas lektury "Vaclava Drakuliča" miałem wrażenie, że to materiał, który z powodzeniem mógłby zostać przeniesiony na ekran przez Wesa Andersona. Zamiast jego charakterystycznych pastelowych barw różu i błękitu dominowałaby tu jednak intensywna, nieco niepokojąca żółć. Karykaturalne postacie i absurdalne sytuacje idealnie wpisują się w andersonowski styl, zarówno pod względem humoru, jak i narracji. Jeśli więc cenicie takie filmy jak: "Grand Budapest Hotel" czy "Fantastyczny Pan Lis", odnajdziecie tu podobny klimat i równie dużo satysfakcji. Szczekające po niemiecku psy, złowrodzy górale czy kurierzy rodem z Krainy Dreszczowców – to tylko część atrakcji, które sprawią, że nie raz parskniecie szczerym śmiechem podczas lektury. Choć "Vaclav Drakulič" to komiks krótki i niepozorny, zawiera w sobie ogrom emocji, humoru i autentycznej frajdy. Trudno nie polubić głównego bohatera, a wielu czytelników z łatwością odnajdzie w nim odbicie samych siebie i własnych doświadczeń. To niewielka objętościowo, ale treściwie mocna opowieść, która w subtelny, podprogowy sposób dotyka istotnych, uniwersalnych tematów. Fabuła, mimo że oparta na prostym pomyśle, wciąga bez reszty i sprawia, że trudno się od niej oderwać. Aspekt graficzny robi znakomite wrażenie – kontrast czerni i żółci nie tylko przyciąga uwagę, ale też świetnie oddaje atmosferę historii. Choć wydawałoby się, że w opowieści o wampirach to czerwień powinna odgrywać główną rolę, po lekturze tego komiksu długo jeszcze będziecie kojarzyć ten motyw właśnie z kolorem żółtym. Rysunki i kompozycja paneli mają w sobie coś zaskakująco kojącego, a zarazem niepokojącego – balansują między klimatem charakterystycznym dla powieści obyczajowych a gotyckich, bawiąc się konwencją i dobrze znanymi motywami z popkultury. W efekcie otrzymujemy dzieło oryginalne, angażujące i zapadające w pamięć mimo, wielokrotnie przeze mnie podkreślanej, skromnej objętości. Często w podobnych komiksach można odnieść wrażenie, że mogłyby być dłuższe. Tutaj jednak długość wydaje się idealnie dobrana – historia jest opowiedziana w punkt, bez zbędnych dodatków. Na zaledwie 72 stronach autorzy zdołali zawrzeć wszystko, co potrzebne, by wciągnąć czytelnika od pierwszej do ostatniej strony i pozostawić go z poczuciem pełnej satysfakcji po lekturze. Muszę przyznać, że po "Vaclava Drakuliča" sięgnąłem w momencie, gdy sam toczyłem męczącą, dwumiesięczną batalię z urzędem celnym o odprawę jednej z moich paczek. Nerwy, pot, łzy, a nawet odrobina krwi. Dlatego doskonale rozumiałem, przez co przechodzi tytułowy bohater. Fakt, że autorzy komiksu postanowili uczynić z tak znajomego doświadczenia temat swojej historii, działał wręcz terapeutycznie. Mimo frustracji i zmęczenia sytuacją znalazłem w tej niepozornej książce coś w rodzaju ukojenia i to chyba najlepsza rekomendacja, jaką można jej wystawić. Jeśli więc znów traficie na pocztę minutę po zamknięciu, urzędniczka odeśle Was do kolejnego okienka w sprawie banalnej formalności, a ubezpieczyciel po raz setny odmówi wypłaty ubezpieczenia – zróbcie sobie tę przyjemność i sięgnijcie po "Vaclava Drakuliča". Ta krótka, błyskotliwa i przezabawna powieść graficzna nie tylko rozładuje napięcie, ale też pozwoli Wam poczuć solidarność z kimś, kto mierzy się dokładnie z tym samym absurdem, co Wy.