Futuro Darko

ŚWIETNE DEMO ŚWIETNEGO POLSKIEGO POSTAPO

KULTURIADA

Doskonale pamiętam moment, w którym po raz pierwszy obejrzałem film "Mad Max" w reżyserii George'a Millera. Co więcej, jeszcze lepiej niż fabułę pamiętam samo wrażenie, jakie ten film na mnie wywarł: gęsia skórka, poczucie dzikiej fascynacji i niemal hipnotyczne przyciąganie. W tamtym czasie nie zdawałem sobie jeszcze sprawy, jak duży wpływ będzie to miało na moje późniejsze zainteresowania, lecz z perspektywy lat widzę wyraźnie, że właśnie wtedy na dobre ukształtowało się moje zamiłowanie do szeroko pojętej kultury postapo. Od tamtej pory miałem okazję poznawać wiele dzieł utrzymanych w tym klimacie — jedne bardziej udane, inne mniej — jednak przez długi czas brakowało mi czegoś wyraźnie „naszego” - polskiego. Lecz w końcu się doczekałem. Po latach poszukiwań natrafiłem na rodzimą perełkę: "Futuro Darko" autorstwa Krzysztofa Nowaka. Twórca w bardzo sprawny sposób połączył tu klasyczne elementy postapo z realiami postpeerelowskiej codzienności — świata, w którym najważniejsze jest to aby zarobić a się nie narobić, a najlepiej jeszcze przy tym dopilnować, by sąsiad na końcu miał gorzej od innych. „Futuro Darko” to komiks stosunkowo krótki, lecz niezwykle treściwy. Można wręcz odnieść wrażenie, że momentami aż zbyt intensywny. Z jednej strony daje to poczucie obcowania z czymś dynamicznym i bezkompromisowym, pędzącym przez fabułę na pełnych obrotach, z drugiej jednak sprawia, że po zbyt szybkim ukończeniu lektury pozostaje wyraźny niedosyt i pragnienie czegoś bardziej rozbudowanego. Całość przypomina raczej wprowadzenie do większej historii, choć jednocześnie dostajemy solidną porcję wysokooktanowej przygody zamkniętej w pięciu krótkich nowelach składających się na ten album. Mógłbym tę recenzję skrócić do zwrotu: „czekam na więcej” — i w gruncie rzeczy to zdanie najlepiej oddaje moje wrażenia. Z jednej strony otrzymałem historię, która idealnie trafiła w mój gust i stanowi znakomity hołd dla kultury postapo. Z drugiej jednak, komiks kończy się zbyt szybko, by można było w pełni nasycić się jego klimatem. „Futuro Darko” przypomina świetnie przygotowane demo długo wyczekiwanej gry: pozwala zanurzyć się w świecie, poczuć przygodę i klimat, po czym nagle się urywa, zostawiając czytelnika z pytaniem, kiedy pojawi się jej pełnoprawna kontynuacja. To trochę jak obejrzenie zwiastuna "GTA VI" — obietnica czegoś wielkiego już jest, ale pozostaje pytanie, ile jeszcze przyjdzie na to czekać. Jeśli chodzi o warstwę wizualną, ilustracje w „Futuro Darko” są bardzo charakterystyczne - ich styl z pewnością nie trafi w gusta wszystkich odbiorców, jednak trudno odmówić im wyrazistości i dopasowania do przedstawionego świata. Surowa, momentami wręcz prymitywna kreska Nowaka zestawiona została z intensywną kolorystyką i wszechobecnym brudem oraz pyłem. Dzięki temu powstaje sugestywna wizja postapokaliptycznej rzeczywistości — miejsca, w którym zniszczone przez atomowe grzyby miasta i drogi zamieniły się w areny bezkompromisowych wyścigów na śmierć i życie, wszechobecnych strzelanin i pojedynków samozwańczych łowców głów. Na klimat komiksu bardzo pozytywnie wpływa także dbałość autora o otoczkę całego projektu. Warto wspomnieć choćby o współpracy z artystą Romanem Odojem, z którym przygotował oficjalny soundtrack do tego komiksu. Album „Dryland Rock” fikcyjnej grupy Stick N Stones można bez problemu znaleźć w serwisie YouTube. Włączenie go podczas lektury zdecydowanie potęguje klimat i pozwala jeszcze głębiej zanurzyć się w realia tej opowieści. Podsumowując — „Futuro Darko” to bardzo udany komiks. Choć wyraźnie czerpie z klasycznych motywów postapo, zachowuje własną tożsamość i autorski charakter. To intensywna, pełna adrenaliny historia, która pozostawia czytelnika jednocześnie podekscytowanego i spragnionego dalszego ciągu. Z dużą ciekawością czekam więc zarówno na kolejne przygody braci Brońskich, jak i na zapowiadaną grę komputerową inspirowaną ich wyścigowymi przygodami. Oby przyszło nam na nie czekać jak najkrócej.