Mumia. Morze piasku

Dajcie się wciągnąć w fascynującą, a zarazem mroczną i niebezpieczną podróż po Egipcie. A Obiecuje nie będziecie żałować.

Książka przeczytana i od razu ląduje na zaszczytnej półce z ulubionymi pozycjami. Wiele pozycji ma w sobie coś takiego, że akcja rozwija się dopiero po około 80 stronie. Tutaj mamy zgoła inną sytuację. Książka wciąga, wsysa i bezgranicznie pochłania czytelnika od pierwszych stron.

Znalazłam tu wszystko czego oczekiwałam od tego typu pozycji. :) Co Prawda, Science fiction nie jest moim ulubionym gatunkiem, już bardziej wolę thrillery, ale przy tej lekturze świetnie się bawiłam i chętnie sięgnę po następny tom, bo pierwszy trzymał w napięciu, dając zaskakujące zwroty akcji. A to w dobrej rozrywce cenię najbardziej.

Ciekawa, wciągająca, momentami ciarki na plecach...

Było strasznie... Było emocjonująco... Było wciągająco... Było niesamowicie!

Fantastyczna książka, zresztą wszystkie lesniaka są genialne, co wydanie to nie moge przestać się zachwyczać.

„Mumia. Morze piasku” to drugi tom cyklu „Mumia”, mrocznej powieści fantasy z silnymi akcentami horroru i egipskiej mitologii. Paweł Leśniak ponownie zabiera nas do pełnej tajemnic krainy piasku, bóstw i słońca, gdzie granice między rzeczywistością a mitem zacierają się z każdą stroną.



Tym razem historia staje się jeszcze mroczniejsza. Rządy nowej władczyni – Neferuth – pogrążają krainę w chaosie. Ludzie głodują, są zmuszani do niewolniczej pracy, a tajemnicze stwory sieją postrach wśród bezbronnych. W obliczu zagłady najwyżsi kapłani budzą Mosa – dawnego wojownika faraona, zdradzonego i przemienionego w mumię przez samego Seta.



Dla mnie była to druga przygoda z twórczością Leśniaka, po świetnej pierwszej części „Mumia”. Miałam wobec tej książki spore oczekiwania – i autor ich nie zawiódł.



Leśniak pisze językiem lekkim, a jednocześnie emocjonalnym i obrazowym. Styl, pełen archaizmów i plastycznych opisów, doskonale oddaje klimat starożytnego Egiptu. Mitologia, groza i elementy fantasy przeplatają się w sposób naturalny, tworząc oryginalny, sugestywny świat.



Bohaterowie to kolejny mocny punkt powieści. Mose, Sobek, Teje, Set – każdy z nich jest wyrazisty, pełen sprzeczności i trudny do zaszufladkowania. Moją szczególną uwagę przyciągnął Thot, którego obecność wprowadza nowe, zaskakujące kierunki w fabule.



Czy było idealnie? Niekoniecznie. Zakończenie – mimo że ważne – mogłoby być bardziej zwarte. W pewnym momencie napięcie lekko siada, a emocje tracą tempo. To jednak drobna rysa na bardzo udanej całości.



„Mumia. Morze piasku” to lektura, która pochłania. Mroczna, klimatyczna, pełna mitologicznych wątków i nieoczywistych zwrotów akcji. Zostaje w głowie jeszcze długo po odłożeniu książki na półkę – i zdecydowanie warto po nią sięgnąć.