Ostatnia z dziewcząt Moon

"Ostatnia z dziewcząt Moon" Barbary Davis to wspaniała powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym i romansem w tle. Ze względu na główny problem poruszany w książce- czyli nietolerancję inności kobiet z tytułowego rodu Moon przez mieszkańców miasteczka, miałam skojarzenie z podobnymi zdarzeniami opisanymi w "Gdzie śpiewają raki" Delii Owens. Kobiety z tego rodu były uzdrowicielkami, a ich niezwykłe zdolności budziły szacunek i strach wśród lokalnej społeczności.

Główna bohaterka przyjeżdża po ośmiu latach na rodzinną farmę z zamiarem jej sprzedaży, po śmierci ukochanej babci. Sprawy mocno się komplikują, kiedy postanawia rozwiązać zagadkę z przeszłości i przywrócić dobre imię swojej rodzinie. Autorka doskonale przedstawiła mentalność ludzi mieszkających od pokoleń w małym miasteczku, ich strach przed wszelką innością i popieranie "swoich". Akcja książki przeplata się z pełnymi miłości listami babci do głównej bohaterki, z których przebija mądrość starszej kobiety naznaczonej niezwykłymi zdolnościami, ale też obciążonej własnymi błędami z młodości.

To cudowna powieść o przezwyciężaniu własnych słabości, sile, którą możemy czerpać z tradycji, podążaniu za swoim przeznaczeniem i dojrzewaniu do przebaczenia. Ta historia przypomina nam , że nawet w naszym zabieganym, oderwanym od natury życiu dobro potrafi zwyciężyć, a miłość- niekoniecznie ta romantyczna, zawsze jest lekiem na całe zło.



Monika, Księgarka, Kielce CH Korona

Przymusowy powrót do korzeni po śmierci kogoś bliskiego jest chyba jednym z najczęściej używanych motywów literackich i tylko od sposobu opowiedzenia historii zależy czy dana książka pozostanie z czytelnikiem na dłużej.



"Ostatnia z dziewcząt Moon" również należy do przedstawicieli tego motywu. Jednak jego wykorzystanie jest zaskakująco dobre. Otrzymujemy skomplikowane, ale nie odrealnione relacje rodzinne, intrygującą zbrodnię z przeszłości oraz trudne do podjęcia decyzje.



Główni bohaterowie zbudowani są poprawnie, może nie są to pogłębione charaktery, jednak nie można im zarzucić jedno wymiarowości.



"Ostatnia z dziewcząt Moon" oddziałowuje na czytelnika wielowarstwowo, zmusza do refleksji nad własnymi relacjami z najbliższymi. Książka próbuje odpowiedzieć na pytanie, czy powinno robić się to, co słuszne, czy może jednak bezpieczne. Ja do samego końca nie potrafiłam znaleźć odpowiedzi.



"Ostatnia z dziewcząt Moon" to bardzo dobra powieść z pogranicza wielu gatunków, którą rozpamiętuje się jeszcze bardzo długo po odłożeniu książki. Zdecydowanie polecam ją osobom lubującym się w literaturze pięknej i obyczajowej, ale mam wrażenie, że fanom kryminałów z dużym tłem społecznym również powinna przypaść do gustu.



Ewa, Księgarz, Warszawa Centrum Praskie Koneser

Lizzy doskonale radzi sobie, mieszkając w Nowym Jorku, z dala od skandalu i plotek dotyczących jej rodziny. Ale kiedy jej babcia Althea umiera, Lizzy wraca na farmę Moon. Farma była prowadzona przez utalentowanych uzdrowicieli od dziewięciu pokoleń. Czuć w tej książce na każdej stronie magiczny klimat. Bardzo mi się przez to spodobała.

Lizzie postanawia zbadać tajemnicę, która głęboko wpłynęła na życie jej zmarłej już babci i spowodowała, że mieszkańcy miasteczka przestali sprzyjać Moonom. Książka jest miksem powieści w stylu sagi rodzinnej, opowiadającej o darze, który posiadają kobiety z rodu Moonów, ale też o wspomnianej przed chwilą zagadce. Myślę, że wielu osobom spodoba się styl pisania autorki, jest raczej lekki i szybko się dzięki temu czyta tę ksiażkę.

Po „Ostatnią z dziewcząt Moon” Barbary Davies sięgnęłam zaintrygowana opisem – lubię powieści, które obiecują tajemnicę, która sięga kilku pokoleń wstecz.

„Ostatnia z dziewcząt Moon” to połączenie kryminału, powieści obyczajowej i romansu. W powieści czuć też nutkę realizmu magicznego. Ale nie to jest tu najważniejsze. Najważniejszy jest problem odmienności, który został poruszony przez Barbarę Davies.

Główną bohaterką „Ostatnie z dziewcząt Moon” Barbary Davies jest Lizzy Moon, która zawsze pragnęła od życia czegoś więcej. Chciała sama zdecydować o swojej przyszłości – nie miała to być tradycja rodzinna i ścieżka pozostałych kobiet w rodzinie (wyjście za mąż i urodzenie dziewczynki – przyznam szczerze, że dla mnie to też średnia perspektywa). Lizzy Moon wyjeżdża do Nowego Jorku i tam układa życie po swojemu. Niestety przeszłość i tradycja mają ją dogonić i być może zmienić jej plany – jej babcia umiera i zostawia jej farmę, na której Lizzy się wychowała. Lizzy postanawia uporządkować sprawy po jej śmierci. Przy okazji odkrywa tajemnicę pewnego morderstwa sprzed lat. Do czego to wszystko doprowadzi? Tego dowiecie się po przeczytaniu „Ostatniej z dziewcząt Moon” Barbary Davies.

Powieść napisana jest lekkim językiem, dzięki czemu czyta się ją dobrze. Momentami trochę za dużo opisów i przemyśleń bohaterki – jak dla mnie. Jednak uważam, że „Ostatnia z dziewcząt Moon” jest przyjemną rozrywką na weekend czy krótki urlop.

Iza, księgarka, Bydgoszcz, Zielone Arkady