Ariadna

Pięknie opowiedziana historia. Wątek romantyczny nie był przesłodzony. Może jedna z bohaterek trochę naiwna, ale myślę, że takie właśnie były wtedy kobiety, więc i to na plus

Uwielbiam mitologię, a to jest ciekawy kawałek jej interpretacji. Akcja toczy się od samego początku, jest wciągająca. Polecam

Jestem całkowicie zakochana w tej książce.

I chociaż mitologię znam całkiem dobrze i wiedziałam jak skończy się ta historia to z zapartym tchem czytałam perypetie Artemidy chcąc poznać jej historię przedstawioną przez Jennifer Saint. Autorka świetnie poradziła sobie z tym tematem, ukazując różnice pomiędzy bogami a ludźmi i ich sposobie postrzegania świata. Pokazała jakimi motywami się kierują i czego pragną oraz jak odczuwają wyższe uniesienia.

Feministyczne podejście do klasycznych, mitologicznych historii nie znudzi mi się. Przede wszystkim w takim wydaniu, gdzie nie ma wypaczenia klasycznej historii a przedstawienie jej w kontekście kobiety, której dotyczy i jej myśli oraz perspektywy na daną sytuację.

Bardzo podoba mi się styl pisania autorki. Liryczny, opisowy, ale nie męczący. Historia opowiedziana jej słowami płynie. Czytałam ten tytuł po polsku, więc gratulacje dla tłumaczki (Kaja Burakiewicz), która w piękny sposób przełożyła tę historię na j. polski.

Polecam wszystkim miłośnikom mitologii greckiej.

Retelling jest dzisiaj popularną formą literacką. Autorzy bardzo chętnie wracają do starych historii, tworząc ich nowe wersje. „Ariadna” to właśnie taki opowiedziany na nowo mit o Tezeuszu. Kolejna autorka, po Madeline Miller i jej słynnych powieściach (m.in. „Kirke”), oddaje głos kobiecie i z jej perspektywy przedstawia całą historię.

Uwielbiam powieści historyczne – czytam je od kilku lat. A te z okresu mitycznego czy starożytnego są moimi ulubionymi. Może dlatego, że od zawsze kocham ten okres w historii świata. „Ariadna” kojarzy mi się z „Kirke” (seria butikowa od wydawnictwa Albatros), którą gorąco polecam (https://www.swiatksiazki.pl/kirke-6803447-ksiazka.html). Tutaj też mamy piękną okładkę, która przyciąga Czytelnika (trochę szkoda, że wydawnictwo Muza nie wydało jej w twardej okładce).

Ariadna była córką Minosa i siostrą Minotaura. Zakochała się w Tezeuszu, który ją wykorzystał i porzucił. Autorka ściśle opiera swoją historię na micie, wspomina również o Heraklesie i jego 12 pracach czy przedstawia bogów i ich rolę. Jennifer Saint ma talent – snuje opowieść, która sama się czyta. Napisana jest lekkim językiem, momentami czułam się tak, jakbym to ja była główną bohaterką i to ja przeżywała te wszystkie przygody.

W nieszablonowy sposób przedstawia postaci – Tezeusz nie jest mitycznym bohaterem, a Ariadna nie jest bezbronną dziewczynką.

Polecam!

Iza, księgarka, Bydgoszcz, Zielone Arkady

Od zawsze uwielbiałam mitologię grecką, jak również wszelkie próby opowiedzenia jej na nowo - czy to w formie klasycznych podań, czy też retellingów. W tym przypadku mamy do czynienia z opcją drugą. Jennifer Saint w swojej książce opowiada na nowo mit o Tezeuszu i Ariadnie, jednak jest to historia z kobiecego punktu widzenia.



Ariadna jest kreteńską księżniczką, jej ojcem jest Minos, władca Krety. Mimo królewskiego rodowodu, dorasta w cieniu swojego brata Minotaura - bestii, żywiącej się ludzkim mięsem. Jedną z jego ofiar ma być Tezeusz- ateński książę. Jest to historia znana wszystkim z mitologii - Ariadna zakochuje się w nim i pomaga nie tylko uciec, ale również zabić Minotaura. W zamian ma być jego żoną, jednak zostaje porzucona na wyspie, gdzie samotnie ma doczekać swoich dni. Autorka w swej opowieści próbuje ukazać Ariadnę jako kogoś więcej niż tylko naiwną dziewczynę i odnosi w tym połowiczny sukces - sukces, bo rzeczywiście Ariadna nie jest już tylko naiwna, połowiczny, ponieważ dochodzi jeszcze niesamowita głupota bohaterki. Jej siostra Fedra - druga ważna dla historii kobieta jest przedstawiona jeszcze gorzej. Została zaprezentowana jako ta sprytna, mądra siostra, jednak pod koniec historii jest tak samo naiwna i głupiutka jak Ariadna. Nie ma tu ani jednego bohatera z którym można by sympatyzować.



Niestety, “Ariadna” okazała się sporym rozczarowaniem. Próbując oddać sprawiedliwość zapomnianym kobietom greckiej mitologii, autorka stworzyła postacie na wskroś naiwne, którym nie sposób współczuć ich tragedii. Jedyne, co pozwala mi na lekkie podciągnięcie oceny, to płynność historii - książkę czyta się bardzo szybko i bez większych trudności. Na szczęście.

Karolina, księgarka, Bielsko- Biała, Sfera