Arogancka małpa. Mit ludzkiej wyjątkowości

Skoro szczerze wierzymy, że jesteśmy zdecydowanie lepsi od innych gatunków, to dlaczego od tysięcy lat próbujemy tego dowieść?

Od czasów starożytnych zachodni myśliciele i intelektualiści poszukują cechy, która wyróżnia nas na tle innych zwierząt. Racjonalność, język, posługiwanie się narzędziami, kultura, innowacje, moralność, świadomość – przy głębszej analizie każda z tych propozycji sypie się jak domek z kart. Antropocentryczne założenia, które przyjmujemy, kiedy badamy świat przyrody, z konieczności prowadzą do błędnych wniosków.

Ponieważ żyjemy w przekonaniu, że dominujemy nad Przyrodą i jesteśmy od niej oddzieleni, wydaje nam się, że możemy ją traktować jak zasób. Ten antropocentryzm obraca się dziś przeciwko nam, a jego skutkami są pożary lasów, wzrost poziomu morza i pandemie.

Jak pokazuje Christine Webb, jeśli uznamy człowieka za część wielkiej sieci życia, a nie szczyt drabiny bytów, nie tylko zrozumiemy, że mamy moralne powinności wobec Przyrody, lecz także zyskamy szerszą perspektywę – poczujemy, że przynależymy do większej całości, i zaczniemy żyć w bardziej zrównoważony sposób.