Bezbarwny Tsukuru Tazaki i lata jego pielgrzymstwa

DIABEŁ TKWI W EMOCJACH

KULTURIADA

Haruki Murakami od lat uchodzi za jednego z najwybitniejszych współczesnych pisarzy, często wymienianego jako czołowy przedstawiciel realizmu magicznego i kandydata do Literackiej Nagrody Nobla. Jego twórczość wielokrotnie przewijała się gdzieś na moim radarze, ale nigdy nie mogłem się zmotywować, by po nią sięgnąć. Aż do teraz – i muszę przyznać, że było warto. „Bezbarwny Tsukuru Tazaki i lata jego pielgrzymstwa” to książka, która jednocześnie zaskakuje swoją zwyczajnością i fascynuje ukrytą w niej niezwykłością. Opowiada historię mężczyzny budującego dworce kolejowe, który po latach postanawia zrozumieć, dlaczego niegdyś jego najbliżsi przyjaciele bez słowa odcięli się od niego. Można zapytać – czemu dopiero teraz? Zwłaszcza że wydarzenie to mocno odbiło się na jego psychice. Odpowiedź na to pytanie wprowadza nas w intrygujący świat, w którym rzeczywistość przeplata się z tajemnicą. Dawno żadna książka nie pochłonęła mnie w tak wyjątkowy sposób. Murakami tworzy opowieść, która prowadzi czytelnika przez codzienne, pozornie zwyczajne wydarzenia, odsłaniając w nich nieuchwytną magię. Tsukuru Tazaki jest człowiekiem, którego życie toczy się w cichym, monotonnym rytmie – bez większych wzlotów i upadków. Jego emocje wydają się przygaszone, a on sam sprawia wrażenie niepozornego i nijakiego. Jednak gdy zaczyna konfrontować się z przeszłością, do jego świata wkraczają barwy – choć to czytelnik doświadcza ich w pełni. Gniew, smutek, euforia, rozczarowanie – to wszystko składa się na kalejdoskop uczuć, które sprawiają, że mimo prostej fabuły książka rezonuje na wielu poziomach. Murakami wciąga nas w labirynt pytań, na które niekoniecznie znajdziemy odpowiedzi. Czy Tsukuru rzeczywiście został pokrzywdzony, czy może sam ma na sumieniu coś, co usprawiedliwia odrzucenie przez przyjaciół? Czy to, czego doświadcza, jest rzeczywiste, czy może stanowi jedynie projekcję jego umysłu? Gdzie kończy się prawda, a zaczyna iluzja? Autor dodatkowo eksploruje znaczenie snów i podświadomości, a niektóre z opisywanych wizji wywołują ciarki na plecach. Choć zakończenie pozostawia nas z wieloma pytaniami, wcale nie odbiera to przyjemności z lektury. Wręcz przeciwnie – Murakami udowadnia, że interpretacja jest równie ważna co sama historia. Nie dostajemy jednoznacznych rozwiązań, bo życie rzadko bywa czarno-białe. To raczej gra odcieni i półcieni, których sens każdy odkrywa na swój sposób. Jestem oczarowany tą książką i z niecierpliwością czekam na kolejne spotkania z twórczością Murakamiego. Polecam ją każdemu, kto szuka literatury nieoczywistej, onirycznej i pełnej ukrytych znaczeń – zwłaszcza tym, którzy lubią zanurzać się w rzeczywistość, gdzie nic nie jest takie, jakie się wydaje, a każdy element narracji można odczytać na wiele sposobów.