Białość

Niepewność, niepokój, strach, zagubienie, opuszczenie to tylko jedne z nielicznych emocji, które towarzyszą nam w tej krótkiej opowieści. W 42 stronach Jon Fosse zawiera więcej, niż byśmy się mogli spodziewać. Buduje w tej krótkiej noweli całą historię, o której będziemy myśleć jeszcze długo po jej przeczytaniu.



Autor opowiada historię mężczyzny, którego samochód psuje się podczas przejażdżki. Bohater zostaje sam na odludziu, na dodatek rozpoczyna się śnieżyca. Nie wiedząc, gdzie zmierza, zapuszcza się w coraz większą ciemność. Zaczyna widzieć rzeczy, które wydają się być nieprawdziwe i wyzwala to w nim różne emocje.



Chociaż brzmi to raczej jak nudna opowieść, można się przekonać, że wcale taka nie jest. Kto już czytał Fosse wie, że ten autor zaskakuje sposobem budowania treści. Książka sprawia wrażenie gonitwy myśli bohatera. Czytając współodczuwamy jego przeżycia: chłód śnieżycy, zagubienie, strach. Uciekamy razem z nim w jeszcze większą ciemność i czekamy na nadejście pomocy.



Ta książka zdecydowanie zostawia ślad w pamięci na długo. Aż chciałoby się wycisnąć więcej z tej opowieści i poznać jej początek, szczegóły z życia bohatera, ale pewnie świadomie w tej krótkiej treści nie wystarczyło na to miejsca. Jest niepokojąca, inna i warta odkrywania.



Monika, księgarka, CH Vivo Krosno

Całą treść książki można skonsolidować do krótkiego opisu umieszczonego na rewersie okładki. Pozycja ta to czterdzieści dwie strony neurotycznego języka budującego zlękniony strumień świadomości znerwicowanego i zagubionego człowieka, który nie dąży do jakiejkolwiek puenty. Niestety, bardzo męczyłem się podczas lektury tej książki właśnie przez wspomniany potok wewnętrznego niepokoju. Czytając ją z tyłu głowy pozostawało silne skojarzenie z "Procesem" Kafki. A może właśnie w tym kryje się cała inteligencja tej książki?