Colette

Zanim sięgnęłam po „Colette”, francuska autorka Valérie Perrin kojarzyła mi się raczej z tym trudniejszym rodzajem literatury obyczajowej. Myliłam się, bo tę książkę czytało mi się bardzo przyjemnie, a opowieść o Colette Septembre, niezwykłej kobiecie, pochłonęła mnie bez reszty.



W „Colette” życie znanej reżyserki filmowej, Agnès Dugain, przeplata się z losami jej ciotki Colette, które dziewczyna poznaje dopiero po śmierci krewnej, z zapisów na kasetach magnetofonowych pozostawionych jej w spadku. Ta historia skłania przede wszystkim do przemyśleń. Jak dużo wiemy tak naprawdę o osobach, które kochamy? Nie ma człowieka bez przeszłości ani takiego, który nie doświadczyłby miłości, cierpienia. W miarę, jak kolejne elementy opowieści Colette układają się w jedną całość, dowiadujemy się, jako czytelnicy, wraz z Agnès, jak złożoną była postacią.



Zabrałam ze sobą „Colette” Valérie Perrin na wakacyjny wyjazd i był to strzał w dziesiątkę. W tej powieści znalazłam wszystko: doskonale wykreowanych bohaterów, dreszczyk emocji, trzymającą w napięciu tajemnicę, wzruszenie i ściskającą za serce refleksję. Objętość może wydawać się spora (ponad 500 stron), jednak zapewniam, że ta historia jest tego warta.



Natalia, księgarka, Bielsko-Biała, Comfy Park Bielik

Valerie Perrin powraca z historią, która – choć bardziej stonowana niż jej wcześniejsze powieści – wciąż potrafi uderzać w czułe struny. Jej styl pozostaje oszczędny, ale sugestywny – skupiony na detalu, codzienności i tym, co niewypowiedziane. To proza, która nie potrzebuje wielkich gestów by poruszać. Autorka pisze z czułością, ale bez przesadnego sentymentalizmu, tworząc narrację subtelną i wielowarstwową.



W Colette dominuje atmosfera wyciszenia i wewnętrznego dialogu. To książka, która nie tyle opowiada historię, co zaprasza co wewnętrznej refleksji. Motywy obecne w twórczości Perrin – kruchość ludzkich więzi, potrzeba bliskości, samotność – są obecne i tutaj, choć ujęte w nieco bardziej intymnym tonie. Autorka zdaje się ufać czytelnikowi: nie prowadzi za rękę, lecz zostawia przestrzeń na własne odczytania.



Nie każdemu przypadnie do gustu spokojne tempo i powściągliwa dramaturgia Colette zaproponowana przez Valerie Perrin. Ale to właśnie w tej powolności i ciszy kryje się jej największa siła. Colette to powieść, która rezonuje długo po zamknięciu ostatniej strony – nie krzykiem, lecz szeptem, który pozostaje w pamięci. To opowieść do powolnego smakowania, w której więcej jest pytań niż odpowiedzi.



Martin, księgarz, Księgarnia Katowice Trzy Stawy

W swojej najnowszej powieści „Colette” Valérie Perrin po raz kolejny zabiera czytelników w pełną tajemnic i zaskoczeń podróż w przeszłość. Wydawałoby się, że koncepcja odkrywania starych sekretów mogłaby się wyczerpać, ale, mimo że autorka sięga po ten zabieg w kolejnej powieści, to wykorzystując do tego różnorodne środki, sprawia, że każda następna jej książka jest wyjątkowa.



Fabuła opowieści koncentruje się wokół ponownej śmierci Colette, ciotki Agnès, która staje się punktem wyjścia dla tej historii. Jeżeli Colette nie umarła kilka lat, to kto leży w jej grobie? I dlaczego ciotka postanowiła sfingować własną śmierć? Perrin umiejętnie przeplata osobiste śledztwo bohaterki z podróżą w przeszłość, odsłaniając fragmenty historii rodziny. Poprzez stare kasety audio, świadectwa przyjaciół i zaskakujące odkrycia, wyłaniają się historie, które poruszają bolesne tematy, holokaust, traumę międzypokoleniową i więzi, które przetrwały próbę czasu. Styl autorki jest, jak zawsze, delikatny i poetycki, pełen czułości do bohaterów, którym Perrin chętnie oddaje głos.



Książki Valérie Perrin łączy charakterystyczny styl i wrażliwość, umiłowanie tajemnicy i sięgania w przeszłość, ale dla mnie głównym tematem jej prozy jest przyjaźń, której autorka poświęca mnóstwo miejsca. Może między innymi dlatego tak łatwo zaprzyjaźnić się z jej prozą i z jej bohaterami.



Magdalena, księgarka, Gdańsk, CH Osowa

Valerie Perrin, bestsellerowa francuska autorka m.in. „Życia Violette”, za które pokochały ją tysiące polskich czytelniczek, powraca z nową powieścią pod tytułem „Colette”. To dosyć niezwykła historia, w której od początku nic nie jest takie jakim się wydaje. Tytułowa Colette to ciotka głównej bohaterki, o której śmierci jej bliscy dowiadują się na samym początku książki. Problem w tym, że wszyscy do tej pory byli przekonani, że ciocia Colette nie żyje... już od trzech lat. Co się tak naprawdę wydarzyło? Czy to możliwe by zaszła tak fatalna pomyłka? A może z jakiegoś powodu Colette upozorowała własną śmierć? Perrin powoli odkrywa na kartach swej powieści trudne tajemnice rodzinne głównych bohaterów, skrywane pieczołowicie przez długie lata.

Z przykrością muszę przyznać, że książka nie zachwyciła mnie tak jak „Życie Violette”, które uważam za absolutną perełkę w swoim gatunku - jednak trudno jest dorównać tak dobrej historii. Pierwszą część powieści czytało mi się znakomicie. Niestety w drugiej ilość przeplatających się wątków i postaci wprowadziła lekki chaos. Nie oceniam też pozytywnie wątków kryminalnych, a niektóre sytuacje życiowe opisane przez autorkę są tak nieprawdopodobne, że przypominały bardziej brazylijską telenowelę, niż dobrą literaturę. Mimo wszystko, nie odradzam lektury – „Colette” zebrała już sporo pozytywnych opinii, więc ma szanse spodobać się fankom autorki i miłośniczkom prozy obyczajowej.



Aleksandra, Księgarka, Warszawa Elektrownia Powiśle