Czas burz. Trylogia Czas burz. Tom 1

Zaczęło się niewinnie – potrzebowałam czegoś, co wciągnie mnie między kolokwiami i nocnym pisaniem prac zaliczeniowych. Ktoś polecił mi "Czas burz" Charlotte Link. Pomyślałam, że będzie to odpowiednia forma oderwania się od rzeczywistości. Szczerze mówiąc, spodziewałam się klasycznej sagi historycznej, pełnej romantyzmu i dramatów z epoki. Coś co idealnie wypełni te puste godziny między nauką. I w sumie – tak właśnie się zaczyna. Powoli, z opisami życia pewnej rodziny w przededniu I wojny światowej, z problemami miłosnymi, marzeniami i cichymi dramatami. Takie historyczne slow-burn.

Ale potem coś się zmienia. Niby powinnam się spodziewać, że wojna w końcu nadejdzie, ale kiedy uderza – dzieje się coś jeszcze. Bo to nie jest książka o historii. To książka o tym, jak historia kształtuje nas, nawet kiedy próbujemy przed nią uciec. I nagle zdaję sobie sprawę, że to nie fikcyjne postacie dźwigają ciężar tych burz – to ja.



Prawdziwy plot twist? Nie dotyczy książki. Chodzi o to, że czytając "Czas burz", zorientowałam się, że książka zaczęła opowiadać o moim życiu. O lękach, nadziejach, o tym, że historia, nawet jeśli dzieje się gdzieś daleko, wpływa na nas bardziej, niż nam się wydaje. Zamiast przerwy od rzeczywistości, "Czas burz" wciągnął mnie w sam jej środek.

I chyba dlatego nie mogłam jej odłożyć, nawet kiedy zbliżał się deadline na pracę semestralną.

A więc uważaj kiedy sięgasz po tę książkę. Może i ty zostaniesz wciągnięty głębiej, niż planowałeś?

Zaczęło się niewinnie – potrzebowałam czegoś, co wciągnie mnie między kolokwiami i nocnym pisaniem prac zaliczeniowych. Ktoś polecił mi "Czas burz" Charlotte Link. Pomyślałam, że będzie to odpowiednia forma oderwania się od rzeczywistości. Szczerze mówiąc, spodziewałam się klasycznej sagi historycznej, pełnej romantyzmu i dramatów z epoki. Coś co idealnie wypełni te puste godziny między nauką. I w sumie – tak właśnie się zaczyna. Powoli, z opisami życia pewnej rodziny w przededniu I wojny światowej, z problemami miłosnymi, marzeniami i cichymi dramatami. Takie historyczne slow-burn.

Ale potem coś się zmienia. Niby powinnam się spodziewać, że wojna w końcu nadejdzie, ale kiedy uderza – dzieje się coś jeszcze. Bo to nie jest książka o historii. To książka o tym, jak historia kształtuje nas, nawet kiedy próbujemy przed nią uciec. I nagle zdaję sobie sprawę, że to nie fikcyjne postacie dźwigają ciężar tych burz – to ja.



Prawdziwy plot twist? Nie dotyczy książki. Chodzi o to, że czytając "Czas burz", zorientowałam się, że książka zaczęła opowiadać o moim życiu. O lękach, nadziejach, o tym, że historia, nawet jeśli dzieje się gdzieś daleko, wpływa na nas bardziej, niż nam się wydaje. Zamiast przerwy od rzeczywistości, "Czas burz" wciągnął mnie w sam jej środek. I chyba dlatego nie mogłam jej odłożyć, nawet kiedy zbliżał się deadline na pracę semestralną.



A więc, uważaj, kiedy sięgasz po tę książkę. Może i ty zostaniesz wciągnięty głębiej, niż planowałeś.

Wciągająca... Spodziewałam się czegoś zupełnie innego, ale bardzo pozytywnie się zaskoczyłam!