Dom na skraju lasu

Idealna powieść dla każdego fana tajemnic rodzinnych i dwóch linii czasowych.

Szwajcarski profesor polskiego pochodzenie Max Langer, zjawia się w Łodzi w celu odkrycia prawdy o willi, która niesie wspomnienia. Langer zatrudnia Dorotę Wiśniewską, która ma mu pomóc. Historia willi sięga powojennych czasów. Co odkryje przeszłość? Kim była Starska mieszkająca niegdyś w tym domu?

Lekka obyczajówka z ciekawą historią w tle. Opowieść o tym, jak szkodliwe są skrajne idee, bo prowadzą do skrajnych działań. Często skrajnie brutalnych.



Dorota zawodowo zajmuje się opisywaniem historii, poszukiwaniem śladów przodków. Upodobała sobie stare łódzkie kamienice, w których tajemnice aż wyzierają z okien. Któregoś dnia zostaje namierzona przez człowieka, który próbuje rozszyfrować zagadkę pochodzenia jego żony. Wcześniej na jego zlecenie prowadził jakieś działania prywatny detektyw, ale brakło tej kropki nad i, która dałaby wszystkie odpowiedzi. Max Langer ma pieniądze i determinację, żeby dojść do prawdy. Ma też kilka nazwisk, punktów zaczepienia, dzięki którym Dorota może rozpocząć poszukiwania. I tak za pośrednictwem Maxa i Doroty autorka snuje nam opowieść o latach krótko po wojnie; o ustroju, który prał mózgi swoim obywatelom; o społecznych skutkach wojny; sierotach, biedzie, traumie. Poznajemy Michalinę Starską, „kolekcjonerkę” dzieł sztuki, zasłużoną urzędniczkę, oddaną socjalistkę i śledzimy jej przemianę. Poznajemy także otoczenie Doroty – jej sąsiada i rodziców. I oczywiście odkrywamy przeszłość Christine – żony Maxa – która jest pretekstem do opowiedzenia jeszcze czegoś innego.



Ta książka ma wiele zalet. Podobał mi się pomysł na historię, bo rzadko kiedy czytamy w polskich powieściach o latach tuż po wojnie. Autorka osadziła ciekawy wątek w tych realiach i dała nam wiarygodną fabułę. Dobrze też zbudowała bohaterów, bo każdy ma jakieś cechy unikatowe i są łatwo rozpoznawalni. Chociaż nieco schematyczni. Ja najbardziej polubiłam Langera, który jest enigmatyczny, ale konsekwentnie dąży do celu. Polubiłam rodziców Doroty, którzy są na swój sposób pokręceni, ale widać, że kochają córkę, chociaż może nie epatują tym aż nadto. Mam wrażenie, że te postacie drugoplanowe są ciekawsze niż główne. Jeśli autorka zdecyduje się na napisanie kolejnych powieści z Dorotą w roli głównej, to jest duży potencjał na rozbudowę psychologii postaci wokół tej bohaterki. Zagadka wymyślona przez autorkę nie jest oczywista i bardzo czytelna, ale racjonalna i możliwa.



Czego w takim razie zabrakło? Klimatu… W retrospekcjach brakuje opisów, które przeniosłyby nas do tych starych uliczek, starych kamienic, które są takim konikiem Doroty. A być może dla mnie są one za mało plastyczne. Nie ujmuje to samej historii, samo śledztwo nie traci na tym za wiele, ale traci na tym malowniczość powieści. Miałam poczucie, że ta fabuła mogłaby zostać opowiedziana współcześnie i też byłaby prawdziwa.



Książkę czyta się bardzo szybko. Język i styl autorki wciąga. Powieść jest napisana dwutorowo – w latach powojennych i obecnie – a ja to akurat bardzo lubię. Chciało mi się wracać do tej historii. Nie nudziłam się i chętnie śledziłam losy Michaliny (bo to ona jest osią obrotu). Mimo trudnych tematów, siermiężnych czasów PRL i dramatycznych wydarzeń, jakie śledzimy, ta opowieść jest lekka i raczej pozytywna. Generalnie polecam. I chętnie będę czytać kolejne jej tytuły, bo widzę możliwości. Autorka ma ciekawe pomysły, ja tylko chciałabym, żeby wchodziła nieco głębiej – w psychologię postaci, w tworzenie świata, w wywoływanie emocji i budowanie zaangażowania czytelnika.



Jednym słowem obyczajówka z tłem historycznym, na letni wieczór w plenerze, na wakacyjny wyjazd.