Dziecko Rosemary

Zacznę od tego, że nie jestem znawczynią gatunku, a recenzja tej książki to moje subiektywna ocena. „Dziecka Rosemary” Iry Levina nie nazwałabym arcydziełem horroru psychologicznego. Dla mnie to określenie nad wyraz, mogące wprowadzić czytelnika w błąd. Zgodzę się z tym, że "Dziecko Rosemary" należy do klasyki literatury grozy, podobnie jak "Frankenstein", czy "Dracula". To dobrze napisana książka, od której rzeczywiście nie można się oderwać.

Książka Iry Levina nie epatuje krwią ani brutalnością, ale narastający powoli klimat osaczenia i paranoi powoduje gęsią skórkę. Wymarzony apartament w nowojorskiej kamienicy, kochający i czuły mąż, ekscentryczni, ale życzliwi i pomocni sąsiedzi - groza nie czai się za firanką, pod łóżkiem, czy w ciemnej piwnicy, ale tuż obok.

"Horror małżeński" to bardzo trafne określenie doskonale charakteryzujące fabułę książki. Młode małżeństwo Woodhouse - początkujący, ambitny aktor Guy i Rosemary, która porzuciła pracę zawodową na rzecz roli "perfekcyjnej pani domu". Czytelnik odkrywa jak dalece egocentryczny i zapatrzony w siebie jest Guy, który dla kariery, blichtru, sławy zaprzedaje nie swoją duszę, lecz ufającą, zakochaną w nim kobietę. Powolna izolacja Rosemary, ból fizyczny i psychiczny bohaterki, poczucie osamotnienia, osaczenia, paranoi stanowi sedno tej powieści.

Po przeczytaniu książki, proszę obejrzeć ekranizację "Dziecka Rosemary" Romana Polańskiego z 1968 roku. To doskonałe uzupełnienie lektury. Czy pamiętacie niepokojącą kołysankę Krzysztofa Komedy, nuconą w ostatniej scenie filmu przez aktorkę Mię Farrow?



Magda, księgarka, Inowrocław, Galeria Solna

Czasami książki, które kupuję, lądują u mnie na regale i czekają cierpliwie na swoją kolej, a czasami po prostu muszę przeczytać je od razu po zakupie – tak było w przypadku nowego wydania „Dziecka Rosemary”. Nie zwlekałam, usiadłam do lektury natychmiast. Równie prędko dotarłam do końca, bo tę książkę, jak na dość dawno napisaną (po raz pierwszy ukazała się w 1967!), czyta się wyjątkowo lekko i szybko. Oczywiście, o ile horror można nazwać „lekką lekturą”.



Nie ma w niej zbędnych opisów, jest za to sporo dialogów i dynamicznej akcji. Nie ma również duchów ani nawiedzonych domów, tylko jedno, młode małżeństwo i ich dziwaczni sąsiedzi, ale to wystarczy w zupełności, by zmrozić czytelnikowi krew w żyłach. Tego, jak potoczy się ta historia, można się domyślić, w gruncie rzeczy jest ona bowiem całkiem prosta – jednak ponownie, nie trzeba tutaj niczego więcej, by poczuć grozę i pozostać po przeczytaniu ze swoistym dyskomfortem. Lekturę należy koniecznie uzupełnić ekranizacją w reżyserii Romana Polańskiego z 1968 roku.



Podsumowując, „Dziecko Rosemary” to niezaprzeczalny klasyk, jeśli chodzi o ten gatunek i warto zapoznać się z nim choćby z tego powodu, zwłaszcza przy okazji nowego wydania. Fani horrorów i niepokojącej atmosfery będą zadowoleni.



Natalia, księgarka, Bielsko-Biała, Comfy Park Bielik