Dzieje 7 Dywizji Piechoty PSZ 1941–1945

Grzegorz Gera. Dzieje 7 Dywizji Piechoty PSZ 1941–1945

Oddajemy do rąk naszych Czytelników książkę, która chyba powinna mieć podtytuł „Zapomniana dywizja” – bo przecież o dwóch innych dywizjach II Korpusu Polskiego napisano tony książek i artykułów, a o 7 Dywizji Piechoty mówiono i pisano bardzo mało. Wynika to oczywiście z jej specyfiki oraz tego, że nie uczestniczyła w walkach. A przecież bez 7 Dywizji II Korpus nie byłby w stanie osiągać sukcesów na polu bitwy – po prostu nie miałby żołnierzy, których mógłby posłać do boju. Historię (od jej powstania w ZSRS) tej specyficznej i rzeczywiście nieco zapomnianej jednostki opowiada Grzegorz Gera na podstawie szeroko zakrojonych badań archiwalnych prowadzonych m.in. w londyńskim Instytucie Polskim i Muzeum gen. Sikorskiego.

Ze wstępu Autora.

„W mojej pracy przedstawiłem dzieje 7 Dywizji Piechoty w składzie Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR od momentu prób jej pierwszego sformowania 29 września 1941 r. w Tockoje i Kołtubance, następnie ponownej organizacji dywizji od 5 stycznia do końca sierpnia 1942 r. w Kermine. Przedstawiłem jej dalszy szlak poprzez Iran, Irak, Palestynę i Egipt. Opisałem jak z dywizji liniowej, stała się dywizją szkolącą uzupełnienia i gromadzącą tzw. II uzupełnienie dla Armii Polskiej na Wschodzie oraz sformowanego z jej trzonu bojowego 2 Korpusu Polskiego.Omówiłem jej pracę po przetransportowaniu do Włoch poprzez działalność na rzecz 2 Korpusu Polskiego w zakresie uzupełnień stanów osobowych, rozbudowy organizacyjnej i problematyki szkoleniowej. 7 Dywizja była ośrodkiem, gdzie faktycznie wcielani byli do Wojska Polskiego ochotnicy i poborowi z terenu Środkowego Wschodu oraz Włoch.

W jej składzie byli żołnierze Polacy z obozów jenieckich (niemieckich), ale byli także żołnierze polskiego pochodzenia służący wcześniej w armii III Rzeszy (wzięci do niewoli lub zbiegli w trakcie alianckich ofensyw), pracownicy obozów pracy przymusowej, partyzanci oraz zbiegowie z miejsc internowania w Szwajcarii. Już samo to tworzyło wyjątkowy tygiel postaw żołnierskich i społecznych i co za tym idzie wymagało specjalnego podejścia.

7 Dywizja była dla nich miejscem, gdzie odbywali oni szkolenie podstawowe – unitarne, przystosowujące do służby w Wojsku Polskim. To opowieść o dywizji, która do tej pory nie doczekała się monografii a w pracach innych historyków jest zaledwie wspominana lub najczęściej pomijana. Czytelnik nie znajdzie tu opisów heroicznych bojów żołnierzy 2 Korpusu Polskiego, znajdzie jednak opis organizacji oddziałów, życia codziennego i szkolenia żołnierzy, całych oddziałów, które docelowo miały uzupełnić wszystkie jednostki 2 KP i formowane służby zabezpieczenia działań bojowych korpusu.”

***
Dla osób zainteresowanych historią Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie to wyjątkowo cenne uzupełnienie wiedzy o historię zapomnianej dywizji. Zapraszamy do lektury.