Hamnet

Pojawienie się ekranizacji w kinach to dobra zachęta, by sięgnąć po jej pierwowzór - powieść „Hamnet” autorstwa Maggie O’Farrell, wydaną nakładem Papierowego Księżyca. Zdecydowanie nie jest to książka biograficzna, a literatura piękna w najczystszej postaci.



Pierwsza część prowadzona jest dwoma liniami czasowymi. Z jednej strony poznajemy młodego chłopca - tytułowego Hamneta - który rozpaczliwie szuka dorosłego członka rodziny, mogącego uśmierzyć jego strach o chorą siostrę bliźniaczkę. Z drugiej śledzimy historię miłosną jego rodziców: Agnes, dziwnej, prostej dziewczyny ze wsi oraz nauczyciela łaciny. Druga część to łamiący serce czas „po”.

Powieść O’Farrell jest opowieścią o żalu, stracie i próbach radzenia sobie z żałobą, która dogłębnie porusza czytelnika. Świat przedstawiony został zbudowany niezwykle zmysłowo - niemal czuć zapach ziół i ciężar ciszy po stracie. Styl powieści jest wprost magiczny: subtelny, pełen niedopowiedzeń, nie nazywający wielu spraw wprost. Co ciekawe, nazwisko Szekspir nie pada w tej historii ani razu. Podkreśla to, że nie jest to opowieść o słynnym autorze teatralnych arcydzieł, lecz o rodzinie, rodzicielstwie i codziennej, cichej miłości. Zaznacza, że to właśnie Agnes jest sercem tej historii - kobieta silnie związana z naturą, często zawieszona pomiędzy światem realnym a fantastycznym.

„Hamnet” to jedna z tych opowieści, którym nie towarzyszą fajerwerki. To powieść, po której przychodzi cisza i przez chwilę nie jest się gotowym wrócić do rzeczywistości.



Klaudia, księgarka, Bielsko-Biała Sfera

„Hamnet” autorstwa Maggie O’Farrell to teoretycznie książka biograficzna, bo opowiada historię rodziny Williama Szekspira (tytułowy Hamnet to jego syn). Jednak o ile mnie pamięć nie myli, podczas całej lektury ani razu nie padło nazwisko słynnego dramatopisarza. Jest to głównie historia o jego żonie, dzieciach i przede wszystkim o stracie i żałobie, oraz o tym jak radzi sobie z nią cała rodzina. To przejmująco piękna opowieść o przeżywaniu czegoś tak okrutnego, na co nawet nie ma słów w języku. Pierwsza część książki to wprowadzenie, opisanie okoliczności poznania się dwójki ludzi, którzy zakochując się w sobie postanawiają założyć rodzinę. Druga część natomiast – nie chcę zdradzać wszystkich szczegółów fabuły – ale warto się psychicznie przygotować, że złamie Wam serce. Jest to proza dla osób lubiących poruszające historie i spodoba się wrażliwcom. Mimo iż akcja dzieje się w dawnych czasach, bo w XVI wieku, nie odczuwamy tego podczas lektury. Zapewne z tego powodu, że emocje, które towarzyszą bohaterom i wiele z ich rozterek są aktualne do dziś. Przed seansem filmowym (Jessie Buckley i Paul Mescal w rolach głównych) warto zapoznać się z literackim pierwowzorem. Serdecznie polecam, to świetna książka!.



Aleksandra, księgarka, Warszawa Elektrownia Powiśle