Historia na śmierć i życie

Świetnie napisana książka o tym jak głęboko nasze uprzedzenia wpływają na losy innych ludzi, i jak mocno przekładają się na funkcjonowanie państwa. Fantastyczny język, czyta się bardzo dobrze i jeszcze hołd oddany Pani Lidii Ostałowskiej. Zdecydowanie warta każdej minuty. Oby więcej takich książek.

Książka pochłonięta w może 4 godziny, nawet nie wiem kiedy ten czas zleciał.. Bardzo na nią czekałem i uważam, że dobrze się stało, że to już za nią. Monika wie co zrobiła nie ma co umniejszać jej roli, 27 lat to kupa czasu, nie jesteśmy nawet w stanie tego ogarnąć swoim rozumem. Dzień w którym ją zamknięto to zupełnie inna rzeczywistość niż teraz, życie w takim zawieszeniu..straszne to. Podkreślam, że powinna dostać surowy wyrok ale nie aż tak. Spojlerując cieszę się, że nadeszła godz. 11:37 dnia 28 marca 2023 r. Wierzę w to, że będzie dobrym człowiekiem. Szacunek dla autora.

Książka ciekawa, temat ważny, a narracja, jak zwykle u Tochmana wciągająca. Daję jednak 4 gwiazdki zamiast pięciu, ponieważ zabrakło mi trochę szerszego spojrzenia na sprawę. W końcówce autor pisze, które osoby mu odmówiły rozmowy. Tak, zabrakło tych wypowiedzi moim zdaniem. Przez to książka jest nieco uboższa, niż mogłaby być.

Z ciężkim sercem muszę stwierdzić, że to jeden z gorszych reportaży Tochmana – jednego z moich ulubionych przedstawicieli gatunku. Bardzo, ale to bardzo nie lubię, gdy w tekstach tego typu autor zbyt mocno narzuca mi swoje zdanie, a przez to jest stronniczy. Nie łudzę się, że da się stworzyć tekst całkowicie pozbawiony „ja” autora, zresztą nie na tym polega rola reportażu. Uważam jednak, że powinny być jakieś granice. I taką granicę moim zdaniem Tochman przekroczył.



Podobała mi się konstrukcja całości – oprócz samej sprawy zabójstwa Jolanty Brzozowskiej czytelnik poznaje realia lat 90., czasów dzikiej przestępczości, która powstała po transformacji ustrojowej, a także postać Lidii Ostałowskiej, która jako pierwsza zainteresowała się osobą Moniki Osińskiej. Niesamowicie drażnią za to wycieczki polityczne, bo mnie osobiście nie interesują poglądy polityczne pana Tochmana. Ciągle też kołatała mi się z tyłu głowy myśl, że być może to właśnie Ostałowska napisałaby to lepiej.



Książka ta jest niewątpliwie mocnym głosem w sprawie stosowania kary dożywotniego więzienia, ale odniosłam nieprzyjemne wrażenie, że autor w swojej wielkiej litości dla Moniki Osińskiej zapomniał całkowicie o prawdziwej ofierze mordu sprzed lat. W tym kontekście „Historia…” spełnia swoje zadanie, bo budzi dyskomfort, pobudza do przemyślenia swoich poglądów. Czy jednak skłoniła mnie do zmiany myślenia? Nie.



Joanna, Księgarz, Galeria Rzeszów

Bardzo słaba książka, nie polecam szkoda czasu lepiej coś wartościowego przeczytać